27 października 1861 roku został poświęcony i oddany do użytku wiernych nowy kościół w Strzelinie. Nowa świątynia należała do wspólnoty staroluterańskiej istniejącej w tym mieście już wiele lat. W ten sposób wzbogacona została, bardzo różnorodna, mozaika wyznaniowa strzelińskiego społeczeństwa, a układ urbanistyczny miasta zyskał nową reprezentacyjną budowlę.
Staroluteranie, jako wspólnota religijna, wyłonili się w Królestwie Pruskim po 1817 roku, jako wyraz protestu niektórych środowisk luterańskich wobec polityki króla Prus Fryderyka Wilhelma III, który zdecydował o połączeniu wyznawców luteranizmu i kalwinizmu w jeden centralnie zarządzany Kościół Ewangelicko-Unijny. Zwolennicy tradycyjnego odczytywania nauki Marcina Lutra kontestujący unię z wyznawcami kalwinizmu, założyli w 1830 roku nowa gminę wyznaniową nazywana potocznie staroluteranami. Jej tworca byl profesor teologii Uniwersytetu Wrocławskiego Johann Gottfried Scheibel.
Początkowo spotkało sie to z ostrym przeciwdzialaniem ze strony władz pruskich. Staroluteranie podlegali wręcz prześladowaniom, z czasem jednak nowy król pruski Fryderyk Wilhelm IV wydał zgodę na swobowę ich kultu. Poskutkowało to zwolaniem do Wrocławia w 1841 roku synodu generalnego, na którym powołano do życia Kościół Ewangelicko-Luterański zrzeszający staroluteran. Władze pruskie zarejestrowały nowa organizację cztery lata później. Stało się to sygnałem do tworzenia nowych gmin wyznaniowych. W krótkim czasie powstało ich na Śląsku 21. Najbliżej Strzelina taka gmina powstała w Samborowiczkach. Legalna działalność nowego kościoła otworzyła drogę do wznoszenia nowych świątyń.
Strzeliński kościół staroluterański zbudowany został u podnóża Góry Parkowej, poniżej jej wschodniego zbocza, wzdłuż dzisiejszej ul. Staromiejskiej w sąsiedztwie ul. Krótkiej. Byl to kościół jednonawowy o prostej, surowej architekturze nawiązujący do upowszechnionego wówczas stylu neogotyckiego, z wieżą wkomponowaną w północną fasadę.
W bezpośrednim sąsiedztwie kościoła, w latach 1884-87, wybudowany został gmach, w którym siedzibę znalazła plebania. Budynek istnieje do dziś przy ul. Staromiejskiej 12.
Gmach kościoła staroluterańskiego niestety nie przetrwał do naszych czasow. Został zniszczony w 1945 roku, a właściwie po 1945 roku. Podzielił los innego kościoła ewangelickiego pw. św. Michała. Kiedy po II wojnie światowej zabrakło w Strzelinie chrześcijan wyznania ewangelickiego, ich dawne świątynie popadły w ruinę i zostały zdewastowane, a następnie rozebrane. Ostatni ślad po kościele staroluterańskim przy ul. Staromiejskiej zniknął z powierzchni ziemi w latach 70-tych XX wieku. Jak wynika jednak z relacji świadków, losy obu wymienionych świątyń nia przebiegały identycznie. W ostatnich dniach wojny wieża kościoła św. Michała podobnie jak wieże ratusza i kościoła pw. Podwyższenia Krzyża Św. zostały wysadzone w powietrze przez Niemców za pomocą materiałów wybuchowych. Wieża kościoła staroluterańskiego także została zaminowana jednak z niewiadomych powodów do wybuchu nie doszło. Jest to jedna z niewyjaśnionych zagadek ostatnich dni wojny w Strzelinie. Niestety, później kościół został spalony, podobnie jak większość zabudowań strzelińskiej starówki, a w dalszej kolejności zrujnowany.
Podobnie jak inne wspólnoty religijne, także staroluteranie założyli swój cmentarz. Miało to miejsce w 1885 roku na północno-zachodnim stoku Góry Szańcowej, w bezpośrednim sąsiedztwie cmentarza Kościoła Ewangelicko-Reformowanego, nazywanego potocznie przez Strzelinian cmentarzem czeskim (dzisiejsza ul. Kazimierza Pułaskiego). Dla kronikarskiego obowiązku należy dodać, że w tej okolicy istniał jeszcze jeden cmentarz należący do wspólnoty religijnej adwentystów. Zostal zlikwidowany przed założeniem "Osiedla na Skarpie".
