ULICA PODMURNA
Wyznaczała granicę Starego Miasta od wschodu i biegła wzdłuż murów obronnych od Wisły aż do baszty Koci Łeb. Była to najdłuższa ulica średniowiecznego Torunia, przy której chętnie wznoszono spichlerze, stanowiące również na wypadek zagrożenia naturalną przeszkodę dla wroga. Przy tej ulicy zachowało się kilka baszt i fragmentów murów, wchłoniętych z czasem przez późniejszą zabudowę.
Nad Wisłą (nr 1/3) znajduje się jeden z najstarszych spichlerzy gotyckich z początku XIV w., który w XIX i XX w. przebudowany został na cele mieszkalne. Odremontowany w 1985 r. jest obecnie siedzibą "Domu Muz".
Niemal naprzeciwko usytuowana jest dawna baszta zwana Wartownią z XIII w. Ulokowana niegdyś w południowo-wschodnim narożniku staromiejskich murów obronnych, pełniła od końca XIX w. również funkcję bramy wejściowej do sąsiedniego Dworu Mieszczańskiego.

Ulica Ciasna - Jedna z najstarszych ulic w Toruniu wiodąca jeszcze przed lokacją miasta ze słowiańskiej osady do grodu a następnie do furty prowadzącej do zamku. W średniowieczu zwano ją ulicą Ciasną lub Małą, w XIX wieku także Różaną, a za rządów pruskich Jezuicką. Bliskość ważnego szlaku handlowego jakim była brama i ulica Mostowa sprawiła, iż budowano na niej obszerne spichlerze i magazyny. Swoje warsztaty wznosili tu też rzemieślnicy między innymi mincerze, złotnicy i kowale.

ULICA CIASNA
Uchodzi za najstarszą ulicę, wiodącą jeszcze przed lokacją krzyżacką ze słowiańskiej osady do grodu, a następnie do furty (przy ul. Podmurnej) prowadzącej na teren zamku. W średniowieczu zwano ją ulicą Ciasną i Małą, a w XIX w. również Różaną, natomiast od 1891 r. aż do końca rządów pruskich ul. Jezuicką. Bliskość bramy i ulicy Mostowej, przez które wiódł ważny szlak handlowy, sprawiła, iż bogaci kupcy chętnie wznosili tu obszerne spichlerze i magazyny. Wśród rzemieślników wymienia się w XIV i XV w. mincerzy, złotników i kowali, zapewne z racji funkcjonującej przy ul. Mostowej, mennicy. Na ogół stojące tutaj spichlerze początkami swymi sięgały średniowiecza, ale w czasach nowożytnych zostały zmodernizowane i częściowo zamienione na domy mieszkalne. Na ulicy dominują niewątpliwie trzy spichlerze trójkondygnacyjne (nr 4-8), ozdobione rzeźbionymi godłami nad wejściami. Pierwotnie gotyckie (nr 4 z renesansowym szczytem) uległy gruntownej przebudowie w XVII i XVIII w. Obecnie mieści się w nich Dział Archeologiczny Muzeum Okręgowego ze zbiorami ilustrującymi pradzieje ziemi chełmińskiej na de sąsiednich regionów, od końca starszej epoki kamienia (około 10 tys. lat p.n.e.) aż do XV w. włącznie. Wejście do pomieszczeń muzealnych prowadzi przez Dom Eskenów, z którym spichlerze zostały wewnętrznie połączone.

RYNEK STAROMIEJSKI
Niemal kwadratowy plac (109x104 m) stanowił od około połowy XIII w. aż do początków XX w. centrum życia publicznego Torunia. Był nie tylko głównym węzłem komunikacyjnym miasta, ale razem ze stojącym na nim ratuszem oraz urządzeniami targowymi pełnił wielorakie funkcje handlowe, gospodarcze, administracyjne, sądowe i reprezentacyjne. Na rynku ogłaszano też wyroki, wykonywano egzekucje, a w południowo-wschodnim narożniku aż do 1809 r. stał pręgierz. Obok znajdowała się jedna z wielu miejskich studzienek z bieżącą woda.
W dni targowe rynek był wielkim placem handlowym, a poszczególne jego części miały ustalone tradycyjnie funkcje. Oprócz stałych urządzeń handlowych w ratuszu, a więc sukiennic, ław chlebowych i kramów, w części południowej rynku (naprzeciwko Dworu Artusa) ulokowany był targ rybny, a przy południowym rogu pierzei wschodniej - targ warzywny.
W najbardziej reprezentacyjnej części zachodniej rynku, zwanej placem turniejowym organizowano nie tylko turnieje i parady, ale również miejskie i kościelne imprezy okolicznościowe oraz uroczystości natury państwowej. Tutaj witano też znamienitszych gości, np. wielkich mistrzów i królów, którym władze miasta i mieszkańcy składali przysięgę na wierność. Na przykład 28 V 1454 r. odbyła się ceremonia złożenia przez rycerstwo i mieszczan miast ziemi chełmińskiej z Toruniem na czele, hołdu monarsze polskiemu Kazimierzowi Jagiellończykowi.
W tym samym miejscu odsłonięte 22 III 1904 r. pomnik cesarza Niemiec Wilhelma I (dłuta Ernesta Hertera), zabrany przez wycofujące się oddziały niemieckie w 1919 r. Niebawem, bo już 18 I 1920 r., witano tu uroczyście polskich żołnierzy, a trzy dni później z balkonu ratusza przemawiał gen. Józef Haller, dowódca wojsk przejmujących Toruń z rąk niemieckich.