Niemal od początku swojej historii Toruń starał się zapewnić sprawny ruch przez Wisłę. Jeszcze przed powstaniem stałej, drewnianej konstrukcji w 1500 r.
miasto organizowało przeprawy promowe oraz pontonowe. Pierwsze wzmianki o moście pontonowym pochodzą z XV w. (1433 r.). W latach 1454-1455 przez przeprawę pontonową przeprawiał się król Kazimierz Jagiellończyk w trakcie wojny 13-letniej z Krzyżakami. Po wybudowaniu ww. mostu stałego (drewnianego), nie było konieczności stawiania i utrzymywania tego typu konstrukcji, mających charakter sezonowy. Dopiero po ostatecznej likwidacji mostu drewnianego w 1877 r., w tym miejscu, tj. w okolicy Bramy Mostowej znowu zaczęto stawiać sezonowe przeprawy pontonowe. Obsługiwały one ruch osobowy pomiędzy Dworcem Głównym a Starym Miastem oraz towarowy pomiędzy dworcem a Portem Rzecznym zlokalizowanym na prawym nabrzeżu wzdłuż starówki. Ruch ten był bardzo intensywny, pomimo istnienia od 1873 r. stalowego mostu drogowo-kolejowego i kursującego w sąsiedztwie promu. Ostatnie - jak dotąd - przeprawy pontonowe - ustawiono w Toruniu podczas II WŚ.