Huta szkła kryształowego Julia - W 1842 r. dochodzi do otwarcia największej i najnowocześniejszej huty szkła w Szklarskie Porębie "Józefina" ( Josephinenhütte ) z inicjatywy hrabiego Leopolda von Schaffgottsch, a miało to miejsce dokładnie: 8.07.1842 r.Dyrektorem huty Józefina został wybitny technolog hutniczy Franz Pohl. Huta wykonuje różne rodzaje szkła ołowiowego, szkło barwione, lustra, szkła szlifowane i rytowane. Była to przez lata jedna z najlepszych hut na świecie. Wyroby szklane pochodzące ze Szklarskie Poręby zasłynęły na świecie,szczególnie od londyńskiej światowej wystawy przemysłowej z 1851 r. Położona w dolinie rzeki Kamiennej, powyżej Kruczych Skał. Spadkobierczyni wielu poprzedniczek, hut szkła kryształowego, które "wędrując" wytaczały drogę rozwoju miasta. Budynek huty wzniesiony został w 1841 roku z miejscowego granitu. W okresie 1939-1945 była prowadzona ciągła produkcja z jedyną dwutygodniową przerwą.
Po wyzwoleniu huta w Szklarskie Porębie nie zaprzestała produkcji, a od 1956 r. funkcjonowała pod zmienioną nazwą jako Huta Szkła Kryształowego "Julia".
Produkcja huty “Julia" została zatrzymana po prywatyzacji zakładu na początku lat dziewięćdziesiątych XX w. Dziś zabytkowa huta znajduje się w stanie dewastacji.

Schronisko na Wysokim Kamieniu (1085 m n.p.m, niem. Hochstein) zbudowano w 1837 r. Budynek ten spłonął w 1882 r., ale został też wkrótce odbudowany. Był to budynek składający się z dwóch kondygnacji ze spadzistym dachem, stojący na kamiennej podmurówce. Nie dysponował on miejscami noclegowymi. Była tutaj tylko restauracja. Obok postawiono ażurową wieżę triangulacyjną. W 1945 r. szabrownicy splądrowali schronisko. Na szczęście ówczesnym władzom udało się zabezpieczyć budynek przed kompletną ruiną. W 1947 r. zostało udostępnione dla turystów. Latem 1949 r. było tu raptem 10 miejsc noclegowych, ale należy pamiętać, że wtedy turyści mieli do dyspozycji schronisko na Bobrowych Skałach (8 miejsc) czy na Rozdrożu Izerskim (80 miejsc). W 1962 r. schronisko zamknięto, gdyż budynek, po wielu latach eksploatacji, niekonserwowany, zagrażał bezpieczeństwu użytkowników. Budynek, zdemolowany przez okolicznych wandali, rozebrano w 1963 r.

Info za: [ republika.pl]

Wodospad Szklarki (niem. Kochellfal) – drugi co do wysokości, po Wodospadzie Kamieńczyka (27 m wysokości) wodospad w polskich Karkonoszach.
Usytuowany jest na wysokości 520 m n.p.m. i ma 13,3 m wysokości.
Jego wody spadają szeroką kaskadą, charakterystycznie zwężającą się ku dołowi i skręcająca spiralnie gdzie tworzy kocioł eworsyjny.
Wodospad oraz jego otoczenie stanowią enklawę Karkonoskiego Parku Narodowego.
Do wodospadu od parkingu prowadzi szeroka dróżka kończąca się platformą widokową. Wejście na teren Parku Narodowego jest płatne. Wodospad dostępny jest dla osób niepełnosprawnych poruszających się na wózkach.
Przy wodospadzie usytuowane jest schronisko "Kochanówka", jedyny tego typu obiekt na terenie Piechowic, niedaleko granicy ze Szklarską Porębą.
Jest najczęściej odwiedzanym wodospadem w Karkonoszach z uwagi na położenie przy drodze E65 (krajowa 3) obok Szklarskiej Poręby. Sam wodospad leży nieco powyżej ujścia Szklarki do Kamiennej w malowniczym wąwozie wśród pięknego lasu mieszanego.
W XIX wieku ponad wodospadem została wybudowana przez Towarzystwo Karkonoskie (Riesengebirgsverein) śluza, której otwarcie powodowało przez chwile efektowny spadek wody.

Info [ Wikipedia]

Wąwóz Kamieńczyka (a właściwie przełom Kamieńczyka) o długości ok. 100 m. znajduje się poniżej wodospadu Kamieńczyka. Szerokość przy wodospadzie wynosi około 15 m, średnio 8 metrów a na niektórych odcinkach jego szerokość nie przekracza 4 metrów. Jego głębokość dochodzi do 30 metrów.

Już na przełomie XIX-XX wieku wzdłuż jego zachodniej ściany, tuż nad taflą wody, wybudowano żelazny taras widokowy. Niestety stara konstrukcja nie wytrzymała i przez długi czas przejście było zamknięte.

W 1973 roku wybudowano nową platformę widokową, lecz po śmierci turysty, na którego w trakcie zwiedzania spadł kamień, wąwóz był przez następnych kilka lat niedostępny dla zwiedzających. Aktualnie po zastosowania odpowiednich środków bezpieczeństwa Wąwóz Kamieńczyka znów udostępniono turystom.