Kościół Matki Bożej Anielskiej i klasztor franciszkanów w Grodnie - zespół klasztorny franciszkanów, położony na zaniemeńskim Rynku, na lewym brzegu rzeki Niemen, przepływającej przez Grodno. Obiekt zbudowano w pobliżu miejsca przeprawy przez rzekę, które łączyło drogi prowadzące z Korony na Litwę. Kościół i klasztor tworzą zamknięty dziedziniec w formie nieregularnego czworoboku i stanowią dziś jeden z pomników XVII-wiecznej architektury miejskiej Grodna.

Fundatorem klasztoru franciszkańskiego w Grodnie był starosta upicki Eustachy Kurcz i jego żona Zuzanna z Tyszkiewiczów. Klasztor, powstały na planie czworoboku, posiadał 24 cele zakonne. W 1635 r. zbudowano przylegający do klasztoru niewielki, drewniany kościółek pod wezwaniem Matki Bożej Anielskiej. Podczas wojen rosyjsko-szwedzkich kompleks franciszkański doznał poważnych zniszczeń (1659 r.).
Brama główna przed kościołem franciszkanów w Grodnie

W 1660 r. rozpoczęto budowę nowej, trzynawowej świątyni z półkolistą absydą. Z lewej strony, od narteksu, dostawiono czworoboczną dzwonnicę, w której wisiały trzy dzwony i zegar. Odbudowany kościół konsekrował 22 listopada 1744 r. biskup pomocniczy wileński Józef Puzyna. W tym samym roku przy kościele utworzono parafię, a pierwszym proboszczem mianowano o. Antoniego Olechnowicza.

W 1759 r. w ramach przebudowy świątyni zdjęto wielką kopułę znad nawy głównej i podwyższono wieżę o 4 metry nakrywając ją małym, rokokowym hełmem. Kościół został przebudowany dzięki wsparciu kasztelanowej mścisławskiej Konstancji z Jundziłłów Łazowej, która ufundowała też organy.

Obok kościoła funkcjonował klasztor, którego znaczenie wzrosło po utworzeniu w 1686 r. franciszkańskiej prowincji litewskiej. Klasztor stał się wówczas siedzibą kustodii grodzieńskiej, do której należało kilka okolicznych klasztorów, m.in. w Drohiczynie i Świsłoczy.

źródło:
autorzy:
licencja: