Po włączeniu Starych Szczytnik do miasta (1868) na obszarze dzisiejszych klinik znajdował się jeden z najpiękniejszych ogrodów Wrocławia „Breslauer-Prater-Max-Garten” należący do Josepha Maxa. Po jego śmierci w 1873 roku ogród udostępniono mieszkańcom miasta. W 1881 roku kupił go rentier Julius Wutzdorff i wybudował tu dwie wille: przy Maxstrasse 5 (ul. T. Chałubińskiego 5) i Tirgartenstrasse 72-74 (obecnie wybrzeże L. Pastuera 1).
Autorem projektów był architekt Friedrich Barchewitz. Były to wille czynszowe nastawione na zysk, zawierające po trzy mieszkania do wynajęcia. Zostały wybudowane w latach 1882-1883.
Budynki były złożone na planie zbliżonym do kwadratu, z ryzalitami pośrodku elewacji, podpiwniczone i dwukondygnacyjne z mieszkalnym poddaszem nakryte czterospadowym i płasko ściętym od góry dachem – ich bryłę urozmaicała wieża.
Budynek przy wybrzeżu L. Pasteura 1 między 1895 a 1897 został wykupiony od właściciela i włączony do zespołu klinik. Znajdowała się tam Klinika Chorób Uszu, Nosa i Gardła. Od około 1912 znalazł tu swoją siedzibę Instytut Antropologii. Obecnie mieści się w nim Rektorat Uniwersytetu Medycznego. Willa przetrwała do dzisiaj bez znaczących zmian.