Fragment ulicy Borowskiej w pobliżu \"Skowroniej Góry\" - Przedwojenna nazwa ulicy - Am Lerchenberge - wywodziła się od Skowroniej Góry. Przy ulicy znajdowało się niewielkie osiedle o nazwie Lerchenberg, a także cmentarze parafialne. Po wojnie w latach 1946-1977 ulica nosiła nazwę Krynicka. Od 1978 roku ulica nie ma własnej nazwy i jest zaliczana do ul. Borowskiej.

Plany założenia ulicy pojawiły się w 1856 r. w związku potrzebą zastąpienia ul. Nasypowej, która została zdegradowana podczas budowy linii kolejowej. Wytyczona została w latach 1864-1887 w czterech osobnych odcinkach przez różnych inwestorów. Odcinek zachodni do ul. Zielińskiego zakładali murarz Meinecke i inspektor budowlany Lutz, odcinek od ul. Zielińskiego do ul. Powstańców Śląskich spółka Schottländer-Kuvecke-Oscar Cohn, od ul. Powstańców Śląskich do ul. Komandorskiej mistrz ciesielski Kuvecke, a ostatni fragment od ul. Komandorskiej do ul. Hubskiej założyli w 1885 r. Machol i Schaps. Nowa ulica otrzymała nazwę Sadowastr. dla upamiętnienia bitwy pod wsią Sadowa (3 lipca 1866) niedaleko Königgrätz (Hradec Králové). W 1925 r. z wschodniego odcinka ulicy (od ul. Hubskiej do ul. Borowskiej) utworzono nową ulicę An der Teichäckern (dziś ul. Sucha). Zabudowa powstała głównie w latach 1871-1880, przy czym wyróżniały się dwa gmachy. Jeden to powstała w latach 1885-88 szkoła elementarna na rogu z ul. Zielińskiego proj. Roberta Mende i Richarda Plüddemana, oraz pierwszy wrocławski dom opieki społecznej proj. Karla Klimma i Richarda Plüddemana, oddany do użytku 1 października 1909 r.
W wyniku działań wojennych w 1945 r. zniszczona została niemal cała zabudowa ulicy oprócz wspomnianej szkoły i budynku biurowego w pobliżu ul. Powstańców Śląskich (zburzonego w 2004 r.).