Dom ogrodnika Waltera, zwany również Walterhaus, był pierwszą budowla parkową, która powstała na terenie założenia pałacowo-parkowego w Bukowcu. Wspomina o nim w swoich notatkach już w 1797 r., Friederike von Riedeesl, późniejsza małżonka hrabiego Redena.
Dwukondygnacyjny budynek, założony na planie prostokata, swą charakterystyczną sylwetkę zawdzięcza konstrukcji arkad tarasu i kopulastemu, czterospadowemu dachowi. Arkadowanie z kamienia łamanego nawiązywało do idei nowożytnych grot ogrodowych.
Surowość wynikająca z użytego materiału, miała cechować również wystrój elewacji piętra, ponieważ obramienia okienne miały być również wykonane z kamienia. Budowla została jednak zrealizowana z pewnymi odchyleniami od pierwotnego projektu, którego autorem mógł być Friedrich Raabe. Dom służył ogrodnikowi Walterowi, ale na piętrze były również pokoje hrabiego i hrabiny. To w nich umieszczono kolekcję minerałów i motyli, oraz obrazy przedstawiąjace kwiaty i rośliny.