Warszawa Wileńska – stacja kolejowa w Warszawie, na Pradze-Północ, u zbiegu al. „Solidarności” i ul. Targowej, w zespole centrum handlowego Galeria Wileńska, w pobliżu pl. Wileńskiego i stacji II linii metra Dworzec Wileński.
Warszawa Wileńska jest stacją końcową i początkową dla pociągów Kolei Mazowieckich w relacjach do Tłuszcza, Łochowa i Małkini i Wołomin Słoneczna
Jest stacją pasażerską z dworcem czołowym.

Dworzec stanowi część centrum handlowego Galeria Wileńska (dawniej Centrum Handlowe "Warszawa Wileńska"), mieszczącego m.in. kilkadziesiąt sklepów oraz hipermarket Carrefour.

Historia
Dworzec Wileński, nazywany pierwotnie Petersburskim, powstał w 1863 jako czołowa stacja początkowa Kolei Warszawsko-Petersburskiej, czyli linii kolejowej z Warszawy do Petersburga (przez Wilno). Również jest jednym z pierwszych dworców kolejowych w Polsce. Projektantem dworca był absolwent cesarskiej Akademii Sztuk Pięknych w Petersburgu, Narcyz Zborzewski. Pierwszy gmach zlokalizowany był przy ul. Wileńskiej.

W 1915 wycofujący się z Pragi Rosjanie spalili budynek dworca. Na jego miejscu pomiędzy 1935 a 1939 zbudowano dwa bloki mieszkalne (Wileńska 12), a po 1945 kolejne trzy (Wileńska 6, 6a, 10). Nieopodal w latach 1927–1928 powstał istniejący do dziś gmach Dyrekcji Polskich Kolei Państwowych, obecnie siedziba spółki PKP Polskie Linie Kolejowe.

Po odzyskaniu niepodległości zmieniono nazwy dworców w Warszawie – Petersburski przemianowano na Wileński (był to główny kierunek obsługiwany stąd, a jednocześnie nazwa ulicy, przy której się znajdował). Funkcje dworcowe przejął prowizoryczny budynek na końcu torów, które znajdowały się w miejscu obecnej Al. „Solidarności”, od strony ul. Targowej. Budynek ten spłonął (bądź został rozebrany) pomiędzy lipcem 1944 a jesienią 1945 r. W roku 1949, w związku z budową trasy WZ do ul. Radzymińskiej i koniecznością wyeliminowania skrętu do stacji Stalowa, przedłużono tu linię kolei wąskotorowej radzymińskiej, której stacja końcowa miała nazwę Warszawa Targowa. Ulica, a następnie Trasa W-Z została przebita przez teren torów pasażerskich początkowego Dworca Wileńskiego, a ruch pasażerski przeniesiono na dawne tory towarowe. Zburzono wtedy część prowizorycznego dworca. Ciasny budynek dworca przetrwał jednak wiele lat, a swój żywot skończył w latach 50. XX wieku. Wtedy właśnie zaadaptowano na dworzec dawne budynki magazynowe znajdujące się po drugiej stronie torów kolejowych od strony ulicy Białostockiej. W tej formie dworzec-barak przetrwał do 2000, kiedy to zaczęła się budowa centrum handlowego, którego integralnym elementem miał stać się nowy dworzec. Został on cofnięty na tyły parterowej części tego centrum, które także otrzymało jego nazwę CH Warszawa Wileńska (do 2015) eksponowaną od strony ulicy Targowej. Nazwa dworca jest widoczna od strony al. „Solidarności” oraz od strony wjazdu pociągów. Dworzec ma charakter czołowy (jedyny w Warszawie pozostał w tej formie) halowy, gdzie centrum handlowe jest umieszczone w większości nad nim. Inwestycja ukończona została w kwietniu 2002

Opis stacji
Stacja składa się z dwóch peronów o długości 213 metrów.

Peron 1 – Peron wyspowy (dwie krawędzie peronowe)
Peron 2 – Peron boczny (jedna krawędź peronowa)
Powierzchnia peronów pokryta jest kostką brukową i płytami na krawędziach.
Perony są zadaszone halą dworcową będącą częścią centrum handlowego.
Na zachodniej głowicy peronów znajdują się wejścia do części dworca w której znajduje się hall z kasami biletowymi.
Na perony stacji można wejść od al. Solidarności bezpośrednio oraz przez hall z kasami biletowymi. Na perony można się również dostać przez centrum handlowe Galeria Wileńska.

Przejście naziemne
Na wschodniej głowicy peronów znajduje się przejście naziemne po torach łączące al. „Solidarności” i ul. Białostocką. Z przejścia można również wejść na perony.
Przejazd kolejowy
Na wschód od peronu znajduje się przejazd kolejowy. Jest zabezpieczony rogatkami. Znajduje się w ciągu ulicy Kosmowskiej.

Tory na północ od torów głównych zasadniczych
4 tory odstawcze
Tory na południe od torów głównych zasadniczych
Tor główny dodatkowy przy peronie 1
Zespół bocznic

Nastawnia znajdująca się na wschód od peronów, kierująca ruchem na stacji
Ruchem na stacji kierują semafory świetlne.

Warszawski MSI wyodrębnia na Pradze-Północ następujące obszary:
Pelcowizna, Nowa Praga, Stara Praga, Szmulowizna

Praga jest jedną ze starszych dzielnic Warszawy, jej obszar włączony został formalnie do miasta u schyłku XVIII w. lecz dopiero w 1945 r. nastąpił podział na Pragę Południe i Pragę Północ.
Powierzchnia dzielnicy to 11,4 km2 z 75 tys. mieszkańców. Znaczna część zabudowy pochodzi z początku wieku i okresu międzywojennego.
Jako jedna z nielicznych dzielnic Warszawy zachowała stara Praga swój naturalny historyczny rodowód.


Praga jest jedną ze starszych dzielnic Warszawy, gdzie ślady ludzkie sięgają paleolitu tj. w X tysiącleciu p.n.e., zaś początki życia miejskiego mają dokładnie tyle stuleci co nasze państwo i naród.
Wcześniejszemu niż na lewym brzegu osadnictwu sprzyjały dogodniejsze warunki geograficzne: łagodniejszy dostęp do rzeki, żyzne gleby, a co za tym idzie - rozwój rolnictwa, hodowli i rybołówstwa. We wczesnym średniowieczu skupiska osadnicze na równinie praskiej połączono i powstał gród z ośrodkiem w Bródnie, niestety w następnym wieku został spalony i nie odbudowany. Wówczas to zapoczątkowała też istnienie przy najstarszej przeprawie przez Wisłę osada Kamion, późniejszy Kamionek. Wiek XV - to okres istnienia na omawianym obszarze już w pełni zaludnionych kilkunastu wsi. Własność książęcą stanowiła wieś Bródno i Żerań, kościelną Kamion, Grochów, Kawęczyn i Gocław, zaś rycersko - szlachecką Golędzinów, Targowe, Załęże i Praga. Podstawowym zajęciem ówczesnej ludności było obok rolnictwa młynarstwo, karczmarstwo, przewoźnictwo, rybactwo i bartnictwo. Mimo postępującego zagospodarowania coraz to nowych terenów, ówczesną Pragę stanowiły w większości łąki, zarośla i lasy. I tak pozostało aż do czasów późnego Średniowiecza.
Nazwa Praga pochodzi prawdopodobnie od wyprażania lasu w celu pozyskiwania terenów pod uprawy. Jednak zupełnie inny źródłosłów podaje J. Słowaczyński, w wydanej w 1838 roku monografii o Pradze. Twierdzi on, że geneza nazwy sięga czasów, kiedy to prześladowani za religię osadnicy czescy, osiedlili się nad Wisłą. To oni, według autora, nadali jej nazwę zaczerpniętą od Pragi czeskiej. Jednak bardziej prawdopodobna jest ta pierwsza wersja, przytaczana w wielu źródłach.
Pierwsze dokumenty ze wzmianką nazwy pochodzą z 1432 roku.
Znaczne zmiany w rozwoju prawobrzeżnych osad przyniósł koniec XVI wieku, kiedy to Warszawa stała się miejscem odbywania sejmów Rzeczypospolitej, a budowa stałego mostu przez Wisłę przyczyniła się do bliższego kontaktu obu stron miasta. Handel wiślany, wolne elekcje czy zjazdy szlacheckie kierowały zainteresowanie na te atrakcyjne tereny. Praga składała się wówczas z Pragi Biskupiej - stopniowo rozwijającej się organizacji miejskiej i Pragi Magnackiej, a potem Książęcej - nie podlegającej prawom miejskim. Ten stan rzeczy przetrwał do końca XVIII wieku, mimo iż nie było wyraźnej linii granicznej. Magnatowi Kazanowskiemu - początkowemu właścicielowi włości Pragi Magnackiej - Praga zawdzięcza szereg inwestycji o znaczeniu gospodarczym (cegielnie, żupę solną, browary, spichlerz, słodownię) natomiast Michałowi Działyńskiemu, jednemu z ówczesnych biskupów, najstarszy zabytek praskiej architektury - kaplicę Loretańską przy kościele Bernardynów. Kaplica Loretańska stała się wkrótce celem licznych pielgrzymek i przyczyniła się tym samym do rozsławienia Pragi. Efektem tego było umieszczenie jej wizerunku (podobnie jak herbu Działyńskich) na pieczęci miasta, którym Praga stała się 10 II 1648 roku. Przywilej miejski, który dotyczył Pragi Biskupiej, położonej w rejonie ulicy Ratuszowej, nadał Pradze król Władysław IV. Ulica Ratuszowa stanowiła wtedy główną ulicę miasta i prowadziła do przystani. Stał przy niej ratusz miejski.
Bliskość rzeki narażała Pragę na częste powodzie, zaś nawałnica szwedzka w XVII wieku przyniosła ciężkie straty rozwijającemu się miastu, w którym najbardziej ucierpiały Praga, Skaryszew, Kamion i Kępa Saska. Następne lata nie przyniosły nic lepszego: epidemie, nieurodzaje, kontrybucje, wojna północna, drugi najazd szwedzki i związane z tym nieustanne przemarsze wojsk, aż w końcu wielka zaraza morowa (z tego czasu pochodzą zachowane do dziś rogatki przy ulicy Grochowskiej, posterunki straży miejskiej przy wale Lubomirskiego, strzegące wylotu głównych szlaków komunikacyjnych). Dopiero lata 20-te i późniejsze XVIII wieku przyczyniły się do odbudowy prawobrzeżnego miasteczka. Stało się to dzięki magnatom, zdążającym do stolicy, a zatrzymującym się tu w małych dworkach, Augustowi III i jego zwycięskiej elekcji, po której jako wotum odbudował on spalony wcześniej kościół parafialny w Kamionie, Stanisławowi Poniatowskiemu, który nabył i zagospodarował dobra, zwane już wówczas Targówkiem.
W 1791 roku Sejm Wielki włączył do Warszawy pięć prawobrzeżnych jednostek administracyjnych, mających własne samorządy, a mianowicie: Golędzinów Królewski, Pragę Biskupią, Pragę Książęcą, Skaryszew i Kamion. Od tej chwili Praga stała się integralną częścią stolicy. Z pierwszych w dziejach Pragi spisów, pochodzących właśnie z okresu unifikacji wynika, że znajdowało się wtedy na jej terenie 540 zabudowanych posesji, zamieszkiwanych przez 7300 mieszkańców, głównie handlowców i rzemieślników.
W tym okresie dotknęło Pragę wiele klęsk i pożóg wojennych. Ostatnia bitwa I Rzeczypospolitej - bitwa o Warszawę w czasie insurekcji kościuszkowskiej w 1794 roku - rozgrywała się na ulicach Pragi w 1794 roku. Jej tragicznym następstwem, poza zniszczeniem zabudowy, była masakra ludności cywilnej dokonanej przez wojska Suworowa, zapamiętana jako "Rzeź Pragi".
Wkroczenie wojsk napoleońskich w 1809 roku, z którym Polacy wiązali wielkie nadzieje na wyzwolenie Polski, dla Pragi było kolejną klęską. Pod budowane fortyfikacje wyburzono znaczną część Pragi: zniknęło wiele dworów, dworków, zajazdów, ulic, kościół Bernardynek i Bernardynów, fara Skaryszewska z przylegającym szpitalikiem dla ubogich, cmentarzem, szkołą ks. Bohomolca.
Wykaz domów do rozbiórki obejmował ponad 200 pozycji z rejonu między Wisłą i Targową. Dzięki usilnym zabiegom mieszkańców Pragi ocalała jedynie kaplica Loretańska, której Prażanie nie pozwolili zburzyć.
Pozbawiona dachu nad głową ludność opuszczała Pragę i osiedlała się na innych terytoriach. Nie otrzymała przyobiecanych odszkodowań, a wystosowany do Napoleona w dniu 28 VIII 1810 roku gorzki memoriał nigdy nie dotarł do adresata.
Ślady zniszczeń przełomu XVIII i XIX wieku pozostały do dziś. Świadczą o tym tereny Portu Praskiego, Parku Praskiego i ZOO.
W okresie Królestwa Kongresowego uczyniono z Pragi VIII cyrkuł Warszawy, mający własną administrację, policję, burmistrza i budżet. Nastąpiły długie lata odbudowy, m.in. wyznaczono granicę Pragi okopem Lubomirskiego, wybrukowano główne trakty, wzniesiono most łyżwowy łączący Żoliborz z Golędzinowem, synagogę przy ulicy Jagiellońskiej. Mimo to odbudowa życia na Pradze postępowała bardzo wolno.
Dalsze zmiany przerwał wybuch powstania listopadowego w 1830 roku. Przedmieścia Pragi stały się terenem zaciętych walk: Grochów, Wawer, Białołęka, a szczególnie Olszynka Grochowska. I znów Praga poniosła ogromne straty w związku z rozbudową okopów, zniszczeniami wojennymi, stratami w ludności.
Rok 1832 zmienił położenie Pragi z VIII na XII cyrkuł, lecz bez oddzielnej administracji. Wkrótce powstały też projekty budowy stałego mostu Kierbedzia (dzisiaj Śląsko - Dąbrowski), jak też linii kolejowych i dworców: Petersbuskiego (obecnie Wileński) i Terespolskiego (dziś Wschodni).
W XIX wieku prawobrzeżna Warszawa pozostawała nadal najbardziej zaniedbaną częścią miasta, a główną ulicę - Targową długo jeszcze otaczały drewniane domki i budki. Mimo znacznego rozwoju gospodarczego jej urbanizację w znacznym stopniu ukierunkowywały władze zaborcze. Po powstaniu 1863 roku zadbały, aby wygląd Pragi przypominał kresowe rosyjskie miasteczko: elewacje drewnianych domów malowano na kolor żółto-brązowy, nad całością górowała bryła cerkwi prawosławnej. Praga, ze względu na obecność dwóch dworców Petersburskiego i Terespolskiego, kolei obwodowej z mostem koło Cytadeli, stała się ważnym węzłem przeładunkowym. To z kolei stało się przyczyną rozwoju przemysłowego dzielnicy. W 1897 roku uruchomiono Stalownię Warszawską, Wytwórnię Naczyń Emaliowanych "Wulkan" i "Labor", Fabrykę Towarzystwa Akcyjnego Lnianej i Jutowej Manufaktury, Fabrykę Lamp Towarzystwa Akcyjnego Praga.
Powstały nowe rejony: Nowa Praga, Szmulowizna, Kamionek, włączone do Pragi w 1889 roku.
Mimo Zarządzenia z 1860 roku zabraniającego wznoszenia drewnianych domów przy głównych ulicach jeszcze w 1882 roku tego typu zabudowania stanowiły 80%.
W 1916 roku do Pragi włączono Golędzinów, Pelcowiznę, Nowe Bródno, Targówek, Grochów, Kawęczyn i Kępy: Saską i Gocławską.
Po odzyskaniu niepodległości władze dążyły do integracji Pragi z Warszawą, o czym świadczyły plany szerokich inwestycji. Udało się z nich zrealizować m.in. odbudowę mostu Poniatowskiego (1925), otwarcie Ogrodu Zoologicznego (1928), który był najnowocześniejszym w Europie, wybudowano wielką zajezdnię tramwajową przy ulicy Kawęczyńskiej (1930), rozbudowano Szpital Przemienienia Pańskiego (1932), oddano do użytku kolej średnicową z mostem (1933), zmodernizowano najważniejsze arterie wylotowe (m.in. Radzymińską), skanalizowano, oświetlono i wybrukowano ulice, wzniesiono szkoły, przedszkola. Nastąpiły lata wzmożonego przyrostu ludności.
Na przeszkodzie do dalszego intensywnego rozwoju stanęła II wojna światowa, podczas której straty sięgnęły ogólnie 12-15% majątku trwałego. W porównaniu z lewobrzeżną częścią miasta Praga stosunkowo niewiele ucierpiała. Jednak stało się to przyczyną degradacji dzielnicy. Władze miejskie, najpierw skoncentrowane na odbudowie bardziej zniszczonych rejonów Warszawy, potem jakby zapomniały o potrzebach prawobrzeżnej stolicy. Niedofinansowana, popadała w coraz to większą ruinę. Jak wielkie są te wieloletnie zaniedbania świadczą nagłówki coraz częściej pojawiające się w prasie: "Praga się wali". Bo rzeczywiście rozpadają się wiekowe, nie remontowane kamienice.
Po reformie samorządowej w 1990 roku Praga stała się dzielnicą - gminą.
Władzę przejął samorząd. W 1994 roku Ustawa Warszawska zmieniła status dzielnicy - gminy w status jednostki pomocniczej Gminy Centrum - dzielnicę. Od tej pory nie była ona samodzielną jednostką samorządu terytorialnego. Wszystko co się tu działo było ściśle uzależnione od jednostki nadrzędnej jaką była Gmina.
Dlatego, jeżeli całe miasto nie uzna, że przyszedł ten krytyczny czas, kiedy należy zdecydowanie skoncentrować się na potrzebach Starej Pragi, to na nic zdadzą się decyzje Konserwatora Zabytków, prozabytkowe akcje różnych organizacji...

Opracowanie pochodzi ze strony Urzędu Dzielnicy.

W końcu XVIII przy Targowej istniało już 71 drewnianych domów oraz 1 dom murowany. Należała wtedy do najludniejszych ulic Warszawy. W czasie insurekcji kościuszkowskiej, po wkroczeniu do Pragi wojska rosyjskie spaliły część zabudowań.. W 1808 wyburzono kolejne domy, głównie po zachodniej stronie ulicy. Dalszy rozwój ulicy skutecznie wstrzymał rozkaz Napoleona, który zakazał budowania murowanych domów na przedpolu przyczółka praskiego. Zburzono też wówczas ratusz praski oraz ratusz skaryszewski. W czasach Królestwa Polskiego jedynie część ul. Wołowej uwzględniono w planach odbudowy. Powstało 7 domów murowanych i ok. 50 drewnianych.

Przez cały XIX ulica stanowiła centrum Pragi. Lata 60. to czas wzmożonego rozwoju i przebudowy. W 1866 przeprowadzono tory dla tramwaju konnego. Po przeprowadzeniu linii Kolei Petersburskiej i Terespolskiej oraz ukończeniu w 1864 Mostu Kierbedzia sytuacja ulicy Targowej mocno się zmieniła. Jeszcze w 1880 na ulicy kwitło targowisko. Przeważał handel hurtowy, który zaopatrywał targi miejskie. Głównymi towarami były: bydło, trzoda chlewna, konie, bryczki, drewno opałowe, uprzęże oraz zboże. Po likwidacji targowiska na jego miejscu urządzono skwery i ułożono chodniki. Na przełomie XIX i XX stulecia wzniesiono na rogu Białostockiej domy dla kolejarzy. W 1909 tramwaj konny zastąpiono elektrycznym.

W 1916 do Targowej przyłączono ulicę Wołową. W latach 1926-1928 wybudowano budynek Dyrekcji Okręgowej Kolei Państwowych. W 1928 wzniesiono wiadukt Kolei Średnicowej, zdobyty w czasie powstania warszawskiego przez powstańców.

Po II wojnie światowej ulica Targowa jako stosunkowo mało zniszczona stała się główną siedzibą władz miasta. Przeprowadzono przez nią pierwszą powojenną linię tramwajową. Swoją siedzibę znalazło tu również Polskie Radio, "Życie Warszawy" oraz Rząd Tymczasowy (budynek Dyrekcji Okręgowej Kolei Państwowych).

Wikipedia