Generał Józef Bem był żołnierzem armii napoleońskiej, dowódcą artylerii Wojska Polskiego w powstaniu listopadowym, naczelnym wodzem powstania węgierskiego, feldmarszałkiem armii tureckiej, bohaterem Polaków i Węgrów. W 1849 r. przeszedł na islam i jako Murat Pasza bronił Aleppo (wówczas wchodzące w skład imperium tureckiego) przed oblężeniem Beduinów. Zmarł 10 grudnia 1850 roku na malarię. Został pochowany na muzułmańskim cmentarzu wojskowym Dżebel-el-Isam. Ponad 70 lat od jego śmierci w Polsce powołano "Komitet Sprowadzenia do Kraju Zwłok Generała Józefa Bema", z udziałem m.in. marszałka Józefa Piłsudskiego. Postanowiono, że prochy generała spoczną w jego rodzinnym Tarnowie. Ponieważ Bem z racji swojego wyznania nie mógł być pochowany w kościele czy na katolickim cmentarzu, na wyspie w Parku Strzeleckim zbudowano mauzoleum według projektu prof. Szyszko-Bohusza. 20 czerwca 1929 roku w syryjskim Aleppo dokonano ekshumacji i szczegółowych oględzin zwłok Bema. Trumnę ze szczątkami generała najpierw przewieziono do Budapesztu, gdzie 27 czerwca wystawiona została na widok publiczny w Muzeum Narodowym. Później pociąg z ciałem generała przyjechał do Polski. Trumnę ze zwłokami Bema powitano na stacji w Dziedzicach, gdzie oddano honory wojskowe i 21 salw armatnich, odegrano hymn polski, węgierski i turecki, a następnie w asyście polskich lotników trumnę przewieziono pociągiem do Krakowa. 29 czerwca na kilkanaście godzin wystawiono ją na dziedzińcu wawelskim. 30 czerwca generał ruszył w swą ostatnią drogę do Tarnowa. Przy dźwiękach "Warszawianki" laweta z trumną generała przejechała przez ustawioną bramę tryumfalną do wybudowanego mauzoleum w Ogrodzie Saskiego. Niewiele osób wie, że zwłoki złożono w sarkofagu na kolumnach dopiero na następny dzień. Wcześniej, na noc trumnę wniesiono do pałacyku Towarzystwa Strzeleckiego, gdzie została otwarta, szczątki generała ponownie zbadano i obfotografowano. Sprowadzenie prochów generała Bema było jedną z największych uroczystości patriotycznych w odrodzonej Polsce/źr.

Początki kolejnictwa przypadają w Austrii na pierwsze dziesięciolecia XIX w. Była to lokalna kolej konna wykorzystywana do przewozu materiałów budowlanych. Wraz z wynalezieniem maszyny parowej i zbudowaniem w 1804 r. pierwszej lokomotywy parowej cesarstwo austriackie podjęło wyzwanie tworzenia kolejowych linii parowych.W 1838 r. powstał pierwszy odcinek kolei parowej C.K. Uprzywilejowanej Kolei Północnej Cesarza Ferdynanda, którym była rozpoczęta budowa linii mającej połączyć Wiedeń z Bochnią, a później Bochnię z Lwowem na Ukrainie. Biegnąc przez Ostrawę i Bohumin, na wysokości Chałupek, linia łączyła się z Krakowsko-Górnośląską Koleją Żelazną, by tranzytem przez Prusy dotrzeć do Krakowa.

Chcąc się uniezależnić od tranzytu, władze austriackie w 1855 r. zbudowały odcinek kolejowy z Bohumina przez Zebrzydowice, Dziedzice, Oświęcim, Chrzanów i Trzebinię. Celem ułatwienia obsługi pasażerów oraz stworzenia właściwych warunków pracy ówczesnej administracji kolejowej, obsługującej trasę w Dziedzicach, jako stacji węzłowej na trasie C.K. Uprzywilejowanej Kolei Północnej Cesarza Ferdynanda, zbudowano i oddano do użytku w 1855 r. dworzec kolejowy w Dziedzicach. W pierwotnym założeniu miał powstać w Zabrzegu, ale ze względu na protesty społeczne odstąpiono od projektu, zmieniając lokalizację na miejsce, gdzie budowa znalazła zwolenników, którzy upatrywali w przedsięwzięciu szansę dla wsi. Budynek wzniesiono według typowego wzorca dworców w cesarsko-królewskiej kolei żelaznej. Po zrealizowaniu linii z Wiednia do Lwowa stację pod nazwą „Dziedzice” uznano jako strategiczną i podjęto jej rozbudowę, tworząc ważny węzeł komunikacyjny, co przyczyniło się do późniejszego lokalnego rozwoju przemysłu.

Powstanie linii kolejowej i stworzenie węzła komunikacyjnego było dla miejscowej ludności miejscowej źródłem zatrudnienia. Pozwoliło podejmować pracę w obsłudze węzła w nobilitowanym wówczas zawodzie kolejarza. W sąsiedztwie linii kolejowej zaczęły powstawać pierwsze zakłady współpracujące z kolejnictwem m.in. lokalnie zwana „szwelownią” fabryka podkładów kolejowych Rütgers Holzimprägnierung, co niewątpliwie stało się początkiem uprzemysłowienia terenu.

Obecnie wiekowy budynek, własność kolei, nieremontowany niszczeje. Podejmowane są próby przejęcia go przez miasto, lecz niestety obie strony nie potrafią się porozumieć co do właściwego rozwiązania problemu/oprac. własne na podstawie: Koleje Śląska Cieszyńskiego;

kolei w Austro-Węgrzech/

W 1902r. zainstalowano tu oświetlenie elektryczne - 26 lamp łukowych i 480 żarówek.Zasilone zostały prądem z bielskiej elektrowni należącej do Internationale Elektrizitatsgesellschaft in Wien/źr. Czechowice Dziedzice i okolice/G.M.Chromik

Początkowo dworzec mial powstać w Zabrzegu, ale przeciwko temu zamiarowi zaprotestował zabrzeski wójt Józef Jarczok,co wykorzystal wójt dziedzicki Józef Machalica i sprzedal kolei będący na pograniczu Dziedzic i Czechowic staw Bachorek pod budowę dworca.Wywłaszczenia gruntów pod budowę dokonano na początku1858 roku.

Odcinki Kolei Północnej Bogumin-Dziedzice i Dziedzice -Bielsko uruchomiono 17 grudnia 1855r.Połączenie z Oświęcimiem oddano 1 marca 1856r., a linię kolejową do leżącej na terenie ówczesnych Prus Pszczyny, zwaną Koleją Prawego Brzegu Odry (Rechte Oder-Ufer-Eisenbahn) otwarto w 1867r./źr.G.M.Chromik Czechowice-Dziedzice i okolice.Monografia historyczna.

 

Dawny miejski plac reprezentacyjny położony w sąsiedztwie zabytkowego dworca kolejowego pamiętającego czasy łączącej Kraków z Wiedniem Uprzywilejowanej Kolei Północnej Cesarza Ferdynanda. W centrum placu w latach 1924-1939 stał pomnik autorstwa Jana Raszki, ufundowany przez mieszkańców w 10-lecie ochotniczego wymarszu Legionistów z Dziedzic, zburzony przez hitlerowców w czasie II wojny światowej. Obecnie od 1993r. znajduje tu płyta pamiątkowa.