Rodzina Walczoka należała do znanych bielskich budowlańców XIX wieku. Ich własnością był jeden z powstałych w 1875r. na południowym zboczu góry Groniczki kamieniołomów w Straconce.
Wydobywany na skalę przemysłową piaskowiec godulski służył do produkcji tłucznia dla budownictwa oraz kamienia łamanego dla potrzeb dużych prac rzeźbiarskich. Znalazł zastosowanie do pokrycia elewacji budynków i w monumentalnych rzeźbach kościołów m.in. rozbudowywana w latach 1909-1910 katedra św. Mikołaja, czy rozbudowa linii kolejowej do Żywca(budowa tunelu oraz licznych mostów na trasie).
W 1912r.,ówczesny właściciel straceńskiego kamieniołomu, architekt-budowlaniec inż. Otton Walczok, przy dawnej Schieshaustraße, obecnie ul. Juliusza Słowackiego 14, wybudował dla własnych potrzeb zawodowych i mieszkaniowych, wg. projektu Ernsta Lindnera, secesyjną kamienicę o skromnej elewacji stanowiącej masywną bryłę z kamiennym cokołem i stromym mansardowym dachem. Imponujący w całej budowli jest klasycystyczny portal z kolumnami i rzeźbami rogów obfitości urozmaicający bryłę i dodający jej uroku. Przetrwała do dziś dzień w niezmienionym stanie i jest obecnie wykorzystywana do celów mieszkaniowych.
W czasie I wojny światowej firma zatrudniała w kamieniołomie w Straconce jeńców wojennych, rosyjskich i włoskich(kamieniarzy i rzeźbiarzy),gdyż kamień ,cenny surowiec reparacji, wykorzystywany był do budowy cmentarzy wojskowych. Zakończenie „cmentarnej produkcji” w okresie międzywojennym, spowodowało zastój, którego skutkiem ogłoszono upadłość na początku 1937r. Firma kryzys przetrwała i jako jedyny zakład tego typu na terenie Podbeskidzia w okresie II-giej wojny światowej prowadziła intensywną eksploatację miejscowego kamienia m.in. na potrzeby okupanta, aż do zakończenia działań wojennych. Po 1945r., jak i większość zakładów w Bielsku, została upaństwowiona.
