Mały budynek sakralny w Starym Boguminie pochodzi z połowy XVIII wieku. Jest potocznie nazywana "Pustelnia" (Pustyňa), ponieważ w jej bezpośrednim sąsiedztwie stała pustelnia, która została zbudowana przez dwóch mieszkańców Bogumina. Pustelnia przy kaplicy Świętego Krzyża, którą opiekowali się obaj pustelnicy z Bogumina, nie funkcjonowała długo. W 1782 r. III. Zakon św. Franciszka z Asyżu został rozwiązany dekretem cesarskim, a pustelnie, w tym Bogumínskie, zostały zniesione w tym samym roku. Według szkicowych zapisów, historia budowy Pustelni Bogumińskiej została definitywnie zamknięta w drugiej połowie XIX wieku, kiedy była pozostawiona swemu losowi i zaniknęła spontanicznie.
Kaplica jest wpisana na centralną listę zabytków kultury. Była już wielokrotnie remontowana, co spowodowało niewielkie zmiany w jej wyglądzie. Największego uszkodzenia doznała prawdopodobnie po zbombardowaniu miasta, pod koniec wojny, kiedy pozostały tylko mury obwodowe. Pisemne udokumentowane, powojenne remonty miały miejsce naprzykład w 1969 r., kiedy lokalna spółdzielnia rolnicza zabezpieczyła również pęknięty mur stalowymi linami. Ponowne pokrycie dachu zostało zainicjowane w 1973 i 1981 r. Kolejna naprawa miała miejsce w 1995 r. tylko dlatego, że w 1994 r. zawalił się jej nietypowy szczyt, pierwotnie wykończony żeliwnym krzyżem. W 2011 r. skromny budynek stał się własnością miasta, i w 2012 r. przeszedł kolejną poważną przebudowę. Wnętrze kaplicy jest puste. Oryginalna rzeźbiarska scena ukrzyżowania Jezusa z Nazaretu na Górze Golgota, która została rzeźbiona w drewnie, zaginęła przed 1971 r.
Źródło