Cenne.
Szkoda, że z Węglobloku nie ma żadnych zdjęć.
Tam stawały wagony ze Śląska i trzeba było je szybko rozładować.
Tam były szybkie pieniądze, ale trzeba było nieraz rozładować wagon w nocy.
Wokół Węglobloku kręcił się zdrowy interes, ludzie za ciężką pracę dostawali szybkie pieniądze.
Kiwano komunę na wiele sposobów. Węgiel rozwożono wozami, a później ciężarówkami.
Węgloblok promieniował na cały Wrocław. Faceci, którzy byli w tym interesie byli kimś, bo inteligencję i wartości przenieśli z II RP.
Kiedy pojawią zdjęcia z Węglobloku wrzucę zdjęcie Władka P., który tam pracował. Kiedy robiłem mu zdjęcie, miałem kilkanaście lat. Bezdomny Władek spał u nas i miał przydomek "Dozorca".
Prawdopodobnie pochodził z łódzkiego.

do Wacław Grabkowski: Dziękuję Panu bardzo, za informacje. Ten niezapomniany punkt dystrybucji węgla, był niezbędny dla mieszkańców miasta (piece opalane). Wszyscy wiedzieli gdzie jest a nie zawsze węgiel był na składzie.Wystawiano ''kwity odbioru''. Węgiel w latach 40-50 a nawet w 60, przewożono wozami ciągnionymi przez ciężkie, zimnokrwiste konie. Część z tych perszeronów, przywieziono w ramach UNRRA. Czasem, kuto te konie w przedwojennej jeszcze, wozowni- firmie transportowej, na zapleczu ul.Prądzyńskiego 4-18.

Fury którymi wożono wegiel do ogrzewania mieszkań były wyposażone w wagi.Koniom na brukowane ulice mocowano gumę ze starych opon co by się nie slizgały.Jak był mrok często z pod końskich kopyt sypały się iskry.Konie które woziły koks z gazowni na Tarnogaju podkuwano w kuźni na Pięknej(po drugiej stronie ulicy był cygański tabor).

do Anneob: Dziękuję za info o perszeronach. Później pojawiły się zwykłe konie.
Jeszcze w latach 80. XX w. rozwożono węgiel wozami. To był schyłek komuny, wszystko ledwo zipało. Tuż przed stanem wojennym ubijano interesy z wozakami, którzy za papierosy zrzucali węgiel dla potrzebujących. Wtedy brakowało papierosów, a w zakładach pracy rozprowadzano tzw. zmiotki. W tych zmiotkach trafiały się długie na dziesięć centymetrów papierosy, ale najczęściej miały dwa, trzy centymetry. Były pakowane w foliowe woreczki ważące do trzysta gramów. Każdy wozak palił...
Na Węglobloku można też było kupić węgiel brunatny. Gdzieś tak w 1981 zakupiłem tonę brunatnego, a przywiózł mi wozem na ogródek mój znajomy - dawny maszynista na trasie Lwów-Baranowicze, który miał gospodarstwo przy Wilczej. Węglem brunatnym użyźniłem ubogą, piaszczystą ziemię.
W warsztatach w tej okolicy pracowali ludzie znający się na robocie. Kiedyś, za komuny, byłem w jednym, aby wytoczyć sobie część do pompy. Na podwórku stał jeszcze poniemiecki wózek do rozwożenia węgla, taki z wielkimi żelaznymi kołami.
Te niewielkie warsztaty przypomniały mi Birmingham - "miasto tysiąca zawodów", gdzie znakomicie znano się na obróbce metali i przez stulecia zasilano całą Europę, m.in. w broń.
Znałem też ludzi rozwożących węgiel ciężarówkami, jeden był moim bratem. Zrobiłem z nim jeden kurs :)

Jednym z ostatnich konnych wozaków był pan Alojzy.Jego fura miała kolizję z tramwajem na Krakowskiej przy złomiarni.Pan Alojzy wylądował na kilka dni w szpitalu a spłoszony koń pasł się w Parku Wschodnim.Pan K. i pan D.Przeszli z trakcji konnej na samochodową.Jurek M.wszedł z wywrotką Star w połowie lat 70-tych.Miał na drzwiach cięzarówki"Transport ciężarowy ul.Nowokościelna 1 Wrocław."Kto jeszcze pamięta gdzie była ulica Nowokoęcielna?Pan D. konie trzymał na ul.Tarnogajskiej u pana Strumka.Może wyjdzie kiedyś fota rancza Strumka?.

do Dürgoy Marcin : Zgadza się. Znałem ś.p. Alojzego.
Nasz koń w l. 60. też miał kolizję z tramwajem przy Krakowskiej. Niestety nie przeżył, musiano go dobić.