Pałac powstał w latach 1703-1710. Był letnią rezydencją cysterskiego opata Tobiasza Ackermanna i przede wszystkim siedzibą zarządu dóbr klasztornych w tym rejonie. Został wzniesiony jako letnia rezydencja w stylu barokowym na planie prostokąta. Był to budynek dwukondygnacyjny murowany z cegły.

Budynek w swojej historii był kilkukrotnie przebudowywany. Ostatnimi właścicielami obiektu przed wojną byli Walpurga Dittrich i jej mąż doktor medycyny Alfred Schnabel. Po II wojnie światowej obiekt był użytkowany jako PGR. Zaniedbany popadł w ruinę.
Budynek murowany z cegły, potynkowany, założony na planie prostokąta, dwukondygnacyjny, nakryty był niezachowanym dachem czterospadowym z powiekami. Fasada (elewacja południowa) dziewięcioosiowa, z głównym wejściem poprzedzonym portykiem filarowym podtrzymującym taras. Elewacja północna (fasada przed przebudową) również dziewięcioosiowa, z resztkami barokowego portalu, ponad którym znajdował się kartusz herbowy opata Ackermanna z 1710 roku. Zrujnowany budynek zachował część architektonicznych detali: obramowania otworów okiennych, fragmenty boniowania przyziemia i pilastry dzielące elewacje na wysokości drugiej kondygnacji. Układ wnętrz częściowo dwu-, częściowo trzytraktowy, niektóre pomieszczenia w przyziemiu nakrywają sklepienia kolebkowe i nieckowe z lunetami.

Do pałacu przylega niewielki park krajobrazowy, w nim zachowana figura św. Jana Nepomucena. Na teren parku prowadzi ozdobna brama z przerwanym naczółkiem. [1]
Obecnie trwa jego remont.

Rezydencja wzniesiona w stylu barokowym w latach 1703-1710, przebudowywana w 1830 i 1880 roku przez rodziną Dittrich. Budynek murowany z cegły, potynkowany, założony na planie prostokąta, dwukondygnacyjny, nakryty był niezachowanym dachem czterospadowym z powiekami. Fasada (elewacja południowa) dziewięcioosiowa, z głównym wejściem poprzedzonym portykiem filarowym podtrzymującym taras. Elewacja północna (fasada przed przebudową) również dziewięcioosiowa, z resztkami barokowego portalu, ponad którym znajdował się kartusz herbowy opata Ackermanna z 1710 roku. Zrujnowany budynek zachował część architektonicznych detali: obramowania otworów okiennych, fragmenty boniowania przyziemia i pilastry dzielące elewacje na wysokości drugiej kondygnacji. Układ wnętrz częściowo dwu-, częściowo trzytraktowy, niektóre pomieszczenia w przyziemiu nakrywają sklepienia kolebkowe i nieckowe z lunetami.
Więcej szczegółów i zdjęć można znaleźć na portalu społecznościowym pod linkiem: Pałac w Sieroszowie. [2]

za : 1.
2.