starsze
nowsze
oceń zdjęcie | skomentuj ocenę | 11 głos | średnia głosów: 6
 | Kresy › woj. mazowieckie › Warszawa › Ochota - Stara Ochota › ul. Filtrowa › Filtrowa 68 |
16 sierpnia 2020 , Warszawa Ochota. Filtrowa 68. Widok od strony południowej.
Skomentuj zdjęcie
|
Na stronie od 2019 kwiecień
7 lat 2 miesiące 24 dni |
Dodane: 15 września 2020, godz. 17:32:45
Autor zdjęcia: Bogdan JS
Rozmiar: 2000px x 1189px
Licencja: CC-BY 4.0 Aparat: Canon PowerShot G7 X Mark II
1 / 1250sƒ / 4ISO 1259mm
2 pobrania 446 odsłon 6 średnia ocen
Poprzednie i następne zdjęcia Bogdan JS
Obiekty widoczne na zdjęciu
Filtrowa 68
więcej zdjęć (17)
Architekt: Marian Lalewicz
Zbudowano: 1926
Dawniej: Dom pracowników Pocztowej Kasy Oszczędności
Zabytek: A-444
Kamienica Dochodowa Pocztowej Kasy Oszczędności to modernistyczna kamienica z elementami neobarokowymi oraz klasycznymi położona na Starej Ochocie przy ulicy Filtrowej 68, w bezpośrednim sąsiedztwie pl. Gabriela Narutowicza.
Kamienica powstała dla Pocztowej Kasy Oszczędności jako dom dochodowy w latach 1925-1926, a jego projektantem był Józef Handzelewicz. Był to jeden z pierwszych dużych domów mieszkalnych na Ochocie. 31 lipca 1944 roku około godziny 19 w tym budynku doszło do podpisania rozkazu o wybuchu powstania warszawskiego dnia następnego (1 sierpnia) o godzinie 17. Na podstawie informacji o zbliżaniu się Rosjan na Pragę, za zgodą Delegata Rządu RP na Kraj Jana Stanisława Jankowskiego, rozkaz podpisał płk dypl. Antoni Chruściel "Monter". Budynek spłonął podczas walk, zachowały się jednak w mury i po wojnie został odbudowany ze zmienioną ostatnią kondygnacją. 8 lipca 2005 roku budynek został wpisany na listę wojewódzkiego konserwatora zabytków, a w 2006 roku przeszedł generalny remont.
Budynek zdobią liczne detale architektoniczne. Dwukondygnacyjny przejazd bramny zwieńczony jest rzeźbą orła oraz dwoma puttami przytrzymującymi baranka, a nad dwoma bocznymi wejściami widnieję baranie głowy, a powyżej nich rogi obfitości. Nad drzwiami położonymi bliżej pl. Narutowicza zachowała się przedwojenna tabliczka adresowa z adresem, numerem hipotecznym, komisariatem oraz właścicielem budynku. Sień przejazdowa jest sklepiona, podparta dwoma doryckimi kolumnami, między nimi znajduje się także kapliczka. Na fasadzie widnieją także dwie tablice pamiątkowe: jedna upamiętnia płk. dypl. Antoniego Chruściela "Montera" i podpisanie rozkazu o wybuchu powstania warszawskiego, a druga informuje o przynależności domu do Pocztowej Kasy Oszczędności.
Kamienica powstała dla Pocztowej Kasy Oszczędności jako dom dochodowy w latach 1925-1926, a jego projektantem był Józef Handzelewicz. Był to jeden z pierwszych dużych domów mieszkalnych na Ochocie. 31 lipca 1944 roku około godziny 19 w tym budynku doszło do podpisania rozkazu o wybuchu powstania warszawskiego dnia następnego (1 sierpnia) o godzinie 17. Na podstawie informacji o zbliżaniu się Rosjan na Pragę, za zgodą Delegata Rządu RP na Kraj Jana Stanisława Jankowskiego, rozkaz podpisał płk dypl. Antoni Chruściel "Monter". Budynek spłonął podczas walk, zachowały się jednak w mury i po wojnie został odbudowany ze zmienioną ostatnią kondygnacją. 8 lipca 2005 roku budynek został wpisany na listę wojewódzkiego konserwatora zabytków, a w 2006 roku przeszedł generalny remont.
Budynek zdobią liczne detale architektoniczne. Dwukondygnacyjny przejazd bramny zwieńczony jest rzeźbą orła oraz dwoma puttami przytrzymującymi baranka, a nad dwoma bocznymi wejściami widnieję baranie głowy, a powyżej nich rogi obfitości. Nad drzwiami położonymi bliżej pl. Narutowicza zachowała się przedwojenna tabliczka adresowa z adresem, numerem hipotecznym, komisariatem oraz właścicielem budynku. Sień przejazdowa jest sklepiona, podparta dwoma doryckimi kolumnami, między nimi znajduje się także kapliczka. Na fasadzie widnieją także dwie tablice pamiątkowe: jedna upamiętnia płk. dypl. Antoniego Chruściela "Montera" i podpisanie rozkazu o wybuchu powstania warszawskiego, a druga informuje o przynależności domu do Pocztowej Kasy Oszczędności.
ul. Filtrowa
więcej zdjęć (358)
Ulicę Filtrową przeprowadzono około roku 1893, początkowo tylko na odcinku od ul. Suchej (obecnie Krzywickiego) do Raszyńskiej, przy okazji powiększania terenów Filtrów Lindleya; równocześnie wzdłuż północnej pierzei ulicy wzniesiono odcinek otaczającego je muru.
Fragment ulicy pomiędzy Topolową (dziś: al. Niepodległości) a Suchą powstał przed rokiem 1914, uregulowano go jednak dopiero w związku z budową Kolonii Staszica około roku 1922. W tym czasie wytyczono także końcowy fragment ulicy – do pl. Narutowicza; jako ostatni powstał fragment początkowy, pomiędzy Al. Niepodległości a Polem Mokotowskim – około roku 1927.
Tereny rozciągające się od Filtrowej aż po ul. Wawelską zajmowały ówcześnie drewniane baraki koszarowe, użytkowane do roku 1915 przez wojska rosyjskie; samą ulicę przecinała wiodąca do nich bocznica kolejowa. Gwałtowny rozwój ulicy nastąpił w okresie międzywojennym, wraz z pojawieniem się budownictwa spółdzielczego na Ochocie. Do pierwszych spółdzielni należała Spółdzielnia Budowlano – Mieszkaniowa im. Lubeckiego, zabudowująca tereny w rejonie ulic Filtrowej, Wawelskiej, Mochnackiego i Górnickiego. Z czasem Kolonia Lubeckiego rozpadła się, tworząc niewielkie osiedla należące do kilku spółdzielni; tu także inwestowały wojsko i policja oraz instytucje państwowe, wznoszące domy dla swych pracowników. Jedynym budynkiem służącym ogółowi społeczeństwa stał się gmach Urzędu Województwa Warszawskiego, wybudowany w roku 1938 pod nr. 57; jego historyzująca sylweta nawiązuje do magnackich rezydencji. W roku 1926 ulicą Filtrową pojechał pierwszy tramwaj, łączący ulicę Suchą z pl. Narutowicza. Od ulicy rozpoczynać się miało też imponujące założenie alei Wielkopolski, której zrealizowany w latach 1932-35 fragment istnieje do dziś w postaci malowniczego Zieleńca Wielkopolskiego. W roku 1944 zabudowa ulicy spłonęła; dzięki późnemu okresowi jej powstania i nowoczesnej konstrukcji wszystkie domy odbudowano do roku 1950. Większość interesującej architektonicznie i cenionej przez mieszkańców architektury zachowała się do dnia dzisiejszego. W okresie powojennym we wschodniej części ulicy, w miejscu dawnego toru wyścigów konnych powstały nowe zabudowania Politechniki Warszawskiej. W ostatnich latach po południowej stronie ulicy na tym odcinku powstały nowoczesne budynki biurowe.
Wikipedia
Fragment ulicy pomiędzy Topolową (dziś: al. Niepodległości) a Suchą powstał przed rokiem 1914, uregulowano go jednak dopiero w związku z budową Kolonii Staszica około roku 1922. W tym czasie wytyczono także końcowy fragment ulicy – do pl. Narutowicza; jako ostatni powstał fragment początkowy, pomiędzy Al. Niepodległości a Polem Mokotowskim – około roku 1927.
Tereny rozciągające się od Filtrowej aż po ul. Wawelską zajmowały ówcześnie drewniane baraki koszarowe, użytkowane do roku 1915 przez wojska rosyjskie; samą ulicę przecinała wiodąca do nich bocznica kolejowa. Gwałtowny rozwój ulicy nastąpił w okresie międzywojennym, wraz z pojawieniem się budownictwa spółdzielczego na Ochocie. Do pierwszych spółdzielni należała Spółdzielnia Budowlano – Mieszkaniowa im. Lubeckiego, zabudowująca tereny w rejonie ulic Filtrowej, Wawelskiej, Mochnackiego i Górnickiego. Z czasem Kolonia Lubeckiego rozpadła się, tworząc niewielkie osiedla należące do kilku spółdzielni; tu także inwestowały wojsko i policja oraz instytucje państwowe, wznoszące domy dla swych pracowników. Jedynym budynkiem służącym ogółowi społeczeństwa stał się gmach Urzędu Województwa Warszawskiego, wybudowany w roku 1938 pod nr. 57; jego historyzująca sylweta nawiązuje do magnackich rezydencji. W roku 1926 ulicą Filtrową pojechał pierwszy tramwaj, łączący ulicę Suchą z pl. Narutowicza. Od ulicy rozpoczynać się miało też imponujące założenie alei Wielkopolski, której zrealizowany w latach 1932-35 fragment istnieje do dziś w postaci malowniczego Zieleńca Wielkopolskiego. W roku 1944 zabudowa ulicy spłonęła; dzięki późnemu okresowi jej powstania i nowoczesnej konstrukcji wszystkie domy odbudowano do roku 1950. Większość interesującej architektonicznie i cenionej przez mieszkańców architektury zachowała się do dnia dzisiejszego. W okresie powojennym we wschodniej części ulicy, w miejscu dawnego toru wyścigów konnych powstały nowe zabudowania Politechniki Warszawskiej. W ostatnich latach po południowej stronie ulicy na tym odcinku powstały nowoczesne budynki biurowe.
Wikipedia