Ulica Jerzego Popiełuszki (do 1993 r.: Stołeczna) – długa na ponad 1,1 kilometra ulica położona na Żoliborzu, ciągnąca się od placu Grunwaldzkiego na południu do ulicy Słowackiego na północy. Została wytyczona ok. 1925 r. (uwidoczniona jest na planie Warszawy z 1926 r.). Posiada dwie jezdnie po dwa pasy ruchu, odbywa się nią ruch autobusowy i tramwajowy. Jest fragmentem drogi wojewódzkiej nr 637.

Ulica Popiełuszki rozpoczyna swój bieg na placu Grunwaldzkim, po czym biegnąc na północ krzyżuje się kolejno z ulicami: Krasińskiego, Sarbiewskiego, Czaki i Gojawiczyńskiej, kończąc swój bieg na skrzyżowaniu ze Słowackiego, na placu Jacka Kuronia. Jej przedłużeniem w kierunku południowym jest aleja Jana Pawła II, a w kierunku północnym ulica Gdańska.

Historyczny przebieg ulicy
Pierwotnie, ze względu na ogródek jordanowski, ówczesna ulica Stołeczna przebiegała obecnym śladem ulicy Hanki Czaki, wraz z linią tramwajową (tzn. w rejonie obecnego skrzyżowania ulic Popiełuszki i Hanki Czaki skręcała pod kątem prostym w kierunku ulicy Słowackiego i kończyła swój przebieg w miejscu obecnego skrzyżowania). W latach 70. XX wieku, po likwidacji ogródka jordanowskiego, zmieniono przebieg na wprost do skrzyżowania ulic Słowackiego, Gdańskiej i Potockiej.

Ulica Władysława Broniewskiego biegnie od placu Grunwaldzkiego do ul. Wólczyńskiej. Wytyczona po II wojnie światowej na terenach dawnej wsi Buraków. Pierwszy odcinek od placu Grunwaldzkiego do ul. Krasińskiego oddany został do użytku pod koniec lat 50-tych. Po 1965 udostępniono następny odcinek do ul. Reymonta i w 1977 odcinek końcowy przewidziany jako dwujezdniowa arteria komunikacyjna. Przy ulicy Broniewskiego wybudowano osiedla mieszkaniowe: Sady Żoliborskie, Zatrasie i Piaski.
Źródło: "Encyklopedia Warszawy", PWN, 1994.