Niekanin pojawia się w źródłach w 1287 roku. Wówczas to, biskup kamieński
Hermann przekazał połowę wsi nowemu miastu Kołobrzeg.
Wieś istniała wcześniej, gdyż Wilhelm von Glasenap i jego synowie Berthold i Hubert korzystali z niej na podstawie nadanego lenna biskupiego. Nadanie z 1287 roku było potwierdzane przez kolejnych biskupów kamieńskich w 1290 i 1298 roku. W XIV wieku nastąpiła kolejna zmiana własnościowa wioski. W 1304 roku, biskup kamieński Heinrich von Wacholz sprzedał drugą część Niekanina mieszkańcom Kołobrzegu. Następnie, podział wsi wykonano w ten sposób, zapewne w wyniku nadań, że pierwsza połowa trafiła jako nadania dla apituły kołobrzeskiej, a druga została przekazana Szpitalowi Św. Jerzego.
Tzw. beneficjum niekanińskie z czasem się powiększało, a ostatnia informacja o tym pojawia się w 1600 roku. Istnienie wsi Niekanin było powiązane z funkcjonowaniem Wysokiej Góry „Hohe Berg” (Szaniec Hohe Berg to okolice nieistniejącej pętli autobusowej linii nr 7), która została w okresie Twierdzy Kołobrzeg ufortyfikowana. Miejscowość znajdowała się za tą górą i to ona separowała ją od pól przed miastem.
Czas wojny siedmioletniej (1756–1763) był tragiczny dla tej miejscowości. Toczone walki pod twierdzą wokół Wysokiej Góry, zrównały wieś z ziemią. Po wojnie, miejscowość odbudowano jako dwurzędową wieś przyuliczną. Niekanin po odbudowie z okresie fryderycjańskim – XVIII w. – odznacza się zwartą kompozycją przestrzenną w formie ulicówki. Zachowała się w znacznym stopniu historyczna, pochodząca z 2 poł. XIX i pocz. XX w., struktura zabudowy mieszkalnej i gospodarczej.
Wyznaczono strefę B ochrony ulicowego układu przestrzennego na odcinku ok. 600 m, w granicach zasięgu działek siedliskowych.
