Opracowano na podstawie książki „ 650 lat Herischdorfu w Karkonoszach 1288-1938” pod redakcją miejscowego kronikarza i emerytowanego nauczyciela Oswalda Stenzela.
Numeracja gospodarstw w Malinniku przebiegała po lewej strony rzeki w kierunku Cunnersdorfu. Przy obecnej Raiffeisenstrasse (Spokojna)znajdowała się posiadłość nr 2 (obecnie Francuska 2), której właścicielem w czasie wojny trzydziestoletniej był Friedrich Hoffmann. W 1657 r. sprzedał majątek swojemu synowi Georgowi Hoffmannowi. W 1707 roku majątek przejął kolejno jego syn Friedrich Hoffmann. Jego syn Friedrich (młodszy) kupił go w 1721 roku, a w 1752 roku trafił do Hansa Christopha Hoffmanna.
Po nim właścicielami byli:
1786 Johann Gottlieb Rücker,
1824 jego syn Johann Gottlieb Rücker,
1831 Johann Gottlieb Kirchner,
1843 Johann Ernst Häusler i Ernst Feigs,
9 sierpnia 1844 r. Fryderyka Amalie Friedrich nabyła go od Feigsa. Mimo że była szanowaną osobą, nie przywiązywała szczególnej uwagi do zarządzania swoim majątkiem. Lata sporów sądowych z hrabią pochłaniały dużo czasu więc powierzyła zarządzanie swoim majątkiem swojemu krewnemu, pastorowi Friedrichowi. Dlatego zwykli ludzie szybko przyjęli tę nazwę jako „Gut Pfarrgut”. Po śmierci Fryderyki Friedrich, w 1882 roku majątek odziedziczył jej bratanek, architekt i porucznik Hugo Friedrich z Kreuzburga (Kluczbork). Dom łąkowy nr 8 („Auenhaus”), który stał w ogrodzie przed domem „Friedrechsruch” został przypisany do gospodarstwa nr 2 i został nabyty przez Friedricha. Ten budynek, obecnie gospodarczy, był domem rodzinnym przodków poety Gerharda Hauptmanna. Za czasów Fryderyki Friedrich i jej rodziny majątek został podzielony. W 1882 roku właścicielem pozostałych dóbr został malarz i handlarz obuwiem Hermann Ribowitz z Hirschbergu. W 1890 roku przeszedł majątek w ręce mistrza ślusarskiego Paula Rissmanna z Legnicy. W 1891 r. jego następczynią została rozwiedziona żona, malarka Ernestine Ribowitz, z domu Adolf, z Niemitz-Kauffung(Wojcieszów). W 1895 roku właścicielem był Alexander Kühnlein, emeryt z Berlina. Był właścicielem zaledwie przez trzy lata. W 1898 roku emeryt Friedrich Lucke z Herischdorfu nabył go od wdowy po Kühnleinie. W 1900 roku kamienica nr 2 stała się własnością nauczyciela Juliusza Johna z Wrocławia, a w 1909 roku pozostałą część majątku nabył księgowy kasy oszczędnościowo-pożyczkowej Oswald Kulms z Gottesburga (Boguszów-Gorce).
