Obecne granice państwa polskiego mają długość 3573 km, na którą składają się:

- granica z Rosją 210 km (odcinek lądowy), z Litwą 104 km, z Białorusią 418 km i z Ukrainą 535 km, które do 1991 r. w całości stanowiły granicę polsko-radziecką o długości 1267 km (41 % granic lądowych)

- granica z Czechami 796 km i Słowacją 541 km, które do 1993 r. tworzyły granicę polsko-czechosłowacką o długości 1337 km (44 % granic lądowych)

- granica z Niemcami o długości 467 km (odcinek lądowy)

- granica morska 501 km + 45 km odcinków rozgraniczających pas morza terytorialnego od strony Rosji i Niemiec.

1186 km granic lądowych i rozgraniczających morze terytorialne oraz cała granica morska, to granice zewnętrzne Unii Europejskiej, które stanowią 47 % całych granic Polski.

Większość powojennych granic Polski została ukształtowana w wyniku działań, na które ówczesne władze państwa polskiego nie mogły mieć decydującego wpływu. Abstrahując od tego, czy granice te są właściwe, zgodne z interesem Polski, sprawiedliwe i korzystne, można stwierdzić, że zostały narzucone na skutek nie mających częściowo oparcia w prawie międzynarodowym arbitralnych ustaleń pomiędzy przywódcami zwycięskich  wielkich mocarstw, a w rzeczywistości dzięki ich uległości wobec żądań Stalina i pozwoleniu na to, by Polska stała się quasi protektoratem Związku Radzieckiego. Pod tym względem Polska została potraktowana tak, jakby nie była członkiem koalicji antyhitlerowskiej i ofiarą agresji Niemiec, tylko pokonanym ich wiernym sojusznikiem. W żadnym z państw Europy po II wojnie światowej nie doszło do tak radykalnej zmiany, w wyniku której tylko 54 % przedwojenego terytorium pozostało w obecnych granicach kraju, którego powierzchnia jednocześnie zmniejszyła się o ok. 20 %.  Jedynie ok. 25 % obecnych granic lądowych, to granice Polski obowiązujące przed 1938 r. O ile zmiany granicy zachodniej i nabytki terytorialne kosztem pokonanych Niemiec były oczekiwane, chociaż nie w takim rozmiarze, do których doszło, to zmianę granicy wschodniej, przy braku możliwości przeciwstawienia się przez państwo polskie żądaniom tej zmiany ze strony ZSRR, należy uznać za jawne usankcjonowanie aneksji dokonanej w wyniku agresji we wrześniu 1939 r. Pośrednim skutkiem ustanowienia granicy zachodniej na Odrze i Nysie Łużyckiej było wydłużenie granicy polsko-czechosłowackiej w kierunku zachodnim oraz znaczne wydłużenie polskiej granicy morskiej. Pomimo tego, że stara i nowa granica z Czechosłowacją to granice ugruntowane historycznie, nadal zarówno strona polska, jak i czechosłowacka, wysuwały wzajemne roszczenia terytorialne, których jednak nie nie były w stanie realizować z powodu zdecydowanych działań zapobiegawczych ze strony ZSRR. Generalnie ostateczne obustronne ustalenie przebiegu obecnych granic i ich wytyczenie na podstawie traktatów granicznych trwało aż do 1958 r. (z ZSRR mimo umowy z 1945 r. nastąpiła zmiana w 1951 r. z ewentualnością dalszych zmian na korzyść tego państwa, do których jednak nie doszło, a w dawnych Prusach Wschodnich dopiero w 1957 r., z Czechosłowacją w 1958 r.), z wyjątkiem granicy z Niemcami uznanej co prawda przez NRD w 1950 r., ale potwierdzonej jako nienaruszalna przez zjednoczone państwo niemieckie dopiero w 1991 r.

Konsekwencją ukształtowania powojennych granic Polski były wymuszone transgraniczne przemieszczenia ludności o nie spotykanej wcześniej skali. Pod koniec wojny ok. 5 mln Niemców zamieszkałych na ziemiach przyznanych później Polsce oraz ok. 0,5 mln byłych obywateli polskich narodowości niemieckiej ewakuowało się na zachód. W latach 1945-49 r. wysiedlono ponad 3 mln Niemców pozostałych na terenie Polski. Z kolei z terenów zaanektowanych przez ZSRR na przesiedlenie zdecydowało się ponad 2,5 mln osób łącznie z wcześniejszymi uciekinierami z 1944 r. Jednocześnie wysiedlono do ZSRR ok. 0,5 mln osób narodowści ukraińskiej i białoruskiej. Łącznie daje to liczbę ponad 11 mln ludzi (dla porównania w 1946 r. Polska liczyła ok. 23 mln mieszkanców). Liczby te nie obejmują Niemców przybyłych z Niemiec na tereny Polski podczas jej okupacji i przesiedleńców niemieckich z innych krajów oraz Polaków powracających do kraju z emigracji i wywózki na roboty do Niemiec lub deportacji w głąb ZSRR, a pochodzących z ziem utraconych na wschodzie. Taki był ludzki wymiar przesunięcia granic.

 

Ulica, a w zasadzie ścieżka, powstała w 1896 r. (wtedy otrzymała swą nazwę) i przypisana była do dzielnicy Kamieniec. Jej pierwotna nazwa brzmiała Kaistraße i używano jej do 1912 r. Od 1913 r. widnieje pod nazwą Olsakai. W 1919 r. nosiła nazwę Brzeg Olzy. W okresie międzywojnia została przemianowana na Olsa-Kai - Nábřeží Olzy. W języku polskim stosowano nieoficjalną nazwę ul. Nadbrzeżna, gdyż w tym okresie miasto posiadało tylko czesko-niemieckie nazwy ulic. W okresie 1938 - 1939 została podzielona na dwa odcinki. Pomiędzy mostami była to ul. Straży Granicznej, natomiast od dawnej Strzelnicy w kierunku Parku Adama Sikory - Kompanii Legionu Śląskiego (do 1 czerwca 1939 r. Aleja Sokoła). W latach II wś. nosiła nazwę Olsa-Ufer. Po 1945 r. Svojsíkovo nábřeží, a od 1948 r. aż do czasów obecnych nábřeží Míru. Po wprowadzeniu dwujęzycznych nazw ulic w 2007 r. również Aleja Pokoju. Głównym powodem powstania promenady było udostępnienie mieszkańcom Cieszyna traktu dla ruchu pieszego z ładnym widokiem na zewnętrzną zabudowę miasta. Nie jest znana dokładna data urządzenia promenady, jednak za sprawą opracowanego przez cieszyńskiego nauczyciela i radcy szkolnego Antona Petera (zmarł w 1898 r. licząc 67 lat - pochodził z Janowej Góry na Dolnym Śląsku - w Cieszynie działał od 1873 r.) zarysu historycznego miasta wiemy, iż w 1878 r.: cytat - na lewym brzegu Olzy, na południe od miasta, dzięki pochwały godnym zabiegom dwóch osób prywatnych - panów Gurniaka i Rzehaka - urządzona została z wielkim staraniem i kosztem nowa, ciągnąca się daleko promenada, rywalizująca rozkoszą z dotychczasowymi. Z całą pewnością chodziło o Johanna Gurniaka - właściciela Dworu Tomanowitz oraz Johanna Rzehaka leśniczego Komory Cieszyńskiej. W bliskości obecnego mostu Przyjaźni oprócz deptaku znajdowała się również zamknięta przestrzeń tzw. Plac zabaw - ogród jordanowski . W maju 1885 r. niedaleko mostu odbywały się występy cyrku Ahlera, natomiast w czerwcu Richtera, zaś dwa lata później cyrku Kludskiego z liczącymi ponad 200 zwierząt. Przedstawienia i karmienie odbywały się o godzinie 4 oraz 7 po południu. W 1891 r. zniwelowano zjazd z ul. Saska Kępa. W czerwcu 1892 r. prasa lokalna donosiła o szpecącym miasto nabrzeżu w bliskości nowego mostu, które w trakcie prac budowlanych służyło za miejsce, gdzie wywożono wydobytą ziemię i skałę. Sugerowano przeprowadzić niwelację terenu. Oprócz tego przed gospodą Turonia powstał kanał ściekowy połączony z drukarnią Prochaski, który przechodził pod obecną ul. Główną i łączył się z kanałem w Alejach arc. Albrechta. W 1913 r. na polecenie władz miasta zamknięto odcinek pomiędzy mostem Jubileuszowy cesarza Franciszka Józefa I a Parkiem Adama Sikory. Powodem miało być planowane poszerzenie areału Strzelnicy. By uniemożliwić wjazd wbito do ziemi drewniane bale i pozostawiono tylko wąski chodniczek dla pieszych. Dojazd do Parku Adama Sikory został ponownie otwarty dopiero po zakończeniu I wś. Według prasy lokalnej ten odcinek drogi został usypany przed 40 laty (w 1873 r.) przez mieszkańców Sibicy. W 1925 r. władze miasta podjęły decyzję o zagospodarowaniu niezabudowanych działek należących do spadkobierców Ludwiga Kametza. Chodziło o obszar rozkładający się pomiędzy willą "Mon Répos" a obecną ul. Dvořáka. Do zakupienia działek doszło pod koniec 1928 r., po czym przystąpiono do ich zabudowy. Projekt parcelacji działek i naniesienie siatki ulicznej przygotował inżynier Karl Ostarek. Analogiczna sytuacja dotyczyła tzw. gruntów braci Neumannów, które miasto odkupiło również w 1925 r., a które rozlegały się pomiędzy obecną ul. Wodną oraz ul. Nad Potokiem. W 1931 r. Stowarzyszenie dla upiększania miasta zainstalowało nowe ławki wzdłuż całej promenady. Ponadto wspólnie z władzami gminy Sibicy posadzono wierzby w okolicach Parku Adama Sikory. W październiku 1933 r. dla tego samego stowarzyszenia przygotowane zostały dwa konkursowe projekty zagospodarowania nadbrzeża zielenią na odcinku od mostu przy Strzelnicy po Park Adama Sikory, gdzie miał powstać m.in. nieduży parking samochodowy. Darmowe szkice przygotował Karl Reinhart oraz Raab z miejscowości Potštát. Ponadto w komisji brał udział architekt ogrodnictwa Jopp z Frydku. W latach 1971-1972 wykonane rewitalizację nabrzeża.