Linia kolejowa Bydgoszcz Wąskotorowa - Koronowo Wąskotorowe - działająca w latach 1895 - 1970 linia kolei wąskotorowej, łącząca Bydgoszcz z Koronowem. Na trasie odbywał się ruch zarówno towarowy, jak i osobowy (kolejka była często jedynym połączeniem "ze światem" dla małych miejscowości powiatu bydgoskiego). Pełniła ważną funkcję w turystyce regionalnej, dowożąc mieszkańców Bydgoszczy do kompleksów wypoczynkowych i sanatorium w Smukale i Opławcu. Linia biegła przez kilka przepraw na Kanale Bydgoskim i Brdzie, z czego na największą uwagę zasługuje most niedaleko Koronowa - jest to najwyższy tego typu obiekt w Europie.

Koronowo Wąskotorowe – dawna wąskotorowa stacja kolejowa w Koronowie, w gminie Koronowo, w powiecie bydgoskim, w województwie kujawsko-pomorskim. Była to stacja końcowa wąskotorowej linii kolejowej z Bydgoszczy Wąskotorowej. Linia ta została otwarta w 1895 roku. W 1969 roku linię zamknięto dla ruchu pasażerskiego.

Jej początki sięgają 1891 roku, gdy władze powiatu bydgoskiego dostrzegły korzyści z eksploatowanych już wcześniej w innych częściach kraju podobnych kolei.
Wówczas to powołano do życia specjalną spółkę, namawiając do udziału w niej wielu bydgoskich kupców i przedsiębiorcow.
W cztery lata po podjęciu decyzji o budowie, w maju 1895 roku oddano do użytku jej pierwszy, dwudziestoczterokilometrowy odcinek pomiędzy Bydgoszczą a Koronowem.
Kolejka miała swój własny dworzec przy ulicy Grunwaldzkiej, stąd jej tory biegły przez Okole, Czyżkówko, Opławiec, Smukałe Górną, Trzyszczyn, Morzewiec, Wtelo, i pokonując specjalnie zbudowanym mostem Brdę docierała do Koronowa.
Z czasem rozrastała się i w 1920 roku na miejsce niemieckie dotąd Bromberger Kreisbannen powstała Bydgoska Kolej Powiatowa z 100 kilometrową siecią połączeń i blisko 200 tysiącami pasażerów rocznie.
O ile w dni robocze bydgoska ciuchcia była ważnym środkiem transportu towarowego, o tyle w święta stawała się wielką atrakcją turystyczną.
Lata swej świetności przeżywały wówczas restauracje usytuowane na trasie kolejki - w Opławcu, Smukale i koronowskiej „Gabrinie” bawiono się wyśmienicie.

Szukającym rozrywki po całym tygodniu pracy bydgoszczanom przygrywały do tańca ogrodowe orkiestry, raczono się smakowitymi potrawami, spijano piwo i milę spędzano wolny czas.
Wielką popularnością cieszyły się kąpieliska nad Brdą.
W letnie, upalne dni maleńka lokomotywa ciągnęła specjalne, odkryte wagony.
Prędkość nie była zawrotna, opowiadano nawet, że jadąc przez las, można było wyskoczyć z pierwszego za lokomotywą wagonu, nazbierać grzybów i zdążyć wskoczyć z powrotem do ostatniego.
Osobną grupę podróżnych stanowili kajakarze, którzy ładowali swe kajaki na specjale platformy dojeżdżali do Smukały lub Koronowa i potem, z nurtem Brdy wracali do miasta.
W latach wojny spory odcinek torów uległ zniszczeniu, podobnie jak most w Smukale.
W 1945 roku szkody naprawiono, uzupełniono tabor i jeszcze przez wiele lat kolejka służyła mieszkańcom.

Na zawsze z krajobrazu miasta zniknęła 30 września 1969 roku, pozostał jedynie budynek Dworca Bydgoszcz-Okole, ślady po nasypie i ulica Nad Torem.