Pod koniec XVI wieku Bractwo Miłosierdzia założone w roku 1584 przez Piotra Skargę otworzyło przy Mostowej Szpital św. Łazarza dla ubogiej, okolicznej ludności. Zabudowania, pierwotnie drewniane i zastąpione około roku 1621 murowanymi kilkakrotnie powiększano i nadbudowano do wysokości dwóch pięter; w latach 1671-75 zespół uzupełniono o budynek mieszczący kaplicę, i w roku 1677 - niewielki cmentarz mieszczący się przy ul. Brzozowej. 7 maja 1656 cała zabudowa ulicy została na rozkaz feldmarszałka Arvida Wittenberga spalona przez Szwedów, przetrwał jedynie dom nr 18 oraz zabudowania szpitala. W roku 1765 powstał w kompleksie Szpitala św. Łazarza nowy budynek mieszczący infirmerię dla chorych. Rok 1832 przyniósł wielką zmianę, jaką była wyprowadzka Szpitala św. Łazarza; po 240 latach działalności w jednym miejscu w świadomości ówczesnych mieszkańców był instytucją istniejącą tu "od zawsze". Dawna kamienica szpitalna stała się kamienicą mieszczańską, zaś Szpital św. Łazarza kontynuował swą działalność przy ulicy Brackiej. Szpital został zburzony w roku 1944. Odbudowę obiektów przy ulicy Mostowej rozpoczęto w roku 1951. Wszystkie relikty rozebrano, zaś odbudowę przeprowadzono w sposób budzący kontrowersje: kładąc zbyt duży nacisk na ekspozycję rekonstruowanych wtedy murów obronnych rozebrano mimo rozpoczętej odbudowy relikty dawnego Szpitala św. Łazarza, co z racji jego walorów zabytkowych i długiej tradycji trzeba nazwać barbarzyństwem.

Źródło: artykuł fck (