Kamienica Brujewicza. Powstała ze złączenia dwóch starszych domów: powstałego w 1790 dla Jana Chmielińskiego i 1835 dla Bartłomieja Żebrowskiego (proj. Kleofas Konopka?). Stało się to w 1855 wg proj. Stefana Balińskiego dla Aleksandra Brujewicza. We wcześniejszej kamienicy mieszkał sekretarz JKM, Jan Buchnicki, a także pisarz biskupa kijowskiego, Podgórski. Kamienica w 1944 roku została zburzona, odbudowana w 1951-4 pod kierunkiem Krystyny Jakimowicz-Malinowskiej. W czasie rekonstrukcji, dość dowolnej, zaznaczono podział na dwie kamienice.

Ulica Stara w Warszawie - Jedna z ulic warszawskiego Nowego Miasta, biegnąca od Rynku Nowego Miasta do ul.Mostowej.
Historia [edytuj]
Ulica stanowi relikt dwóch prostopadłych względem siebie ulic wytyczonych już podczas lokacji Nowego Miasta po roku 1408, kiedy to książę mazowiecki Janusz I Starszy nadał przywilej lokacyjny Nowej Warszawie. Odcinek wiodący od Rynku Nowego Miasta zwany był ulicą Tkaczy lub Dominikańską, i prowadził do ul. Rybaki. Odchodziła od niej ślepa uliczka zwana Zatylną lub Tylną, z racji położenia na tyłach zabudowy stojącej w pierzei Rynku Nowego Miasta, kończąca się na gruntach należących do zakonu Dominikanów z ulicy Freta. Obecna nazwa - Stara - została nadana w roku 1701 dla obu prostopadłych względem siebie ulic, jednak połączenie do ulicy ul.Mostowej zostało przebite dopiero w roku 1910,po wcześniejszym uregulowaniu. Cała zabudowa ulicy, poza wzniesionymi już w okresie powojennym budynkami Państwowego Zespołu Ognisk Wychowawczych jest przyporządkowana numeracji innych ulic.
Źródło: CC-BY-SA 3.0 Polska