Początki ulicy sięgają 1873 r. jednak trudności z wykupem działek spowodowały, że dopiero 1879 r. Śląskie Towarzystwo Akcyjne Nieruchomości mogło bez problemów wytyczyć nową ulicę. W tym samym roku nadano jej imię Maxa von Forckenbecka, nadburmistrza Wrocławia w latach 1872-78, który szczególną uwagę poświęcał sprawom szkolnictwa, budowy mostów, kanalizacji i gazownictwa. Za swe zasługi otrzymał, odchodząc ze stanowiska, honorowe obywatelstwo Wrocławia. Zabudowa powstała w latach 1880-1885 w stylu neorenesansowym z przedogródkami i ogrodami z tyłu kamienic. Głównymi architektami byli Friedrich Barchewitz (proj. Lobe Theater, hotel przy ul. Leszczyńskiego, rozbudowa fabryki Gottfrieda Linke), H. Brost i Karl Grosser (Śląskie Muzeum Sztuk Pięknych, hotel Monopol, dom handlowy Schottländera przy Świdnickiej).

W czasie wojny zniszczona została kamienica nr 4, a w jej miejscu po wojnie wzniesiono nowe budynki. Część budynków została ładnie odnowiona (np. nr 9), niestety niektóre oszpecono, dodając nadbudówki (nr 6-8). Obecna nazwa nadana po wojnie upamiętnia Aleksandra Hercena - rosyjskiego myśliciela, pisarza i rewolucjonistę, który poparł powstanie w Polsce w 1863 r.

Ulica założona została przez zduna Wurmsera i ślusarza Richarda Palma w 1849 r. W tym czasie kończyła się na ul. Dąbrowskiego i dopiero w 1869 r. przedłużono ją do ul. Pułaskiego na podstawie kontraktu z murarzem Illnerem. Niemiecka nazwa ulicy upamiętniała jednego z współzałożycieli ulicy.

W 1945 r. wiele kamienic przy tej ulicy zostało zniszczonych, nie tylko w wyniku nalotów, lecz także wskutek celowego niszczenia przez niemieckich żołnierzy. Dziś w wyniku wojny, bądź późniejszych wyburzeń (także w ostatnich latach) nie zobaczymy już kamienic pod nr 16 róg Dąbrowskiego, 42 do rogu z Pułaskiego po stronie północnej oraz 19-37, 41 do rogu z Pułaskiego po stronie południowej. Obecna nazwa upamiętnia gen Karola Kniaziewicza (1762-1842), dyplomaty i polityka, żołnierza legionów Dąbrowskiego.