Dwusektorowy schron o domyślnej sygnaturze Zie.7/8 wybudowany został w 1936 roku podobnie jak i pozostałe schrony na tym odcinku. Schron położony jest na wzgórzu, z którego jego dwa stanowiska ogniowe ciężkich karabinów maszynowych miały kontrolę nad znacznym odcinkiem doliny Płocicznej. Izby bojowe osłonięte były płytami pancernymi o grubości 4 cm, których to odporność powiększała jeszcze warstwa betonu. Jedno z dwóch stanowisk ogniowych z ambrazurą strzelnicy i wziernikiem obserwacyjnym zachowało się do dnia dzisiejszego.