Umocnienia tego typu lokowano najczęściej w pobliżu ważnych traktów i dróg, w miejscach spodziewanego ataku sił pancernych przeciwnika. Przeznaczone były do prowadzenia ognia z armaty przeciwpancernej. W tylnej części stanowiska znajdował się wjazd dla armaty, a po bokach ukrycia dla żołnierzy. Składziki amunicji umieszczono w specjalnych niszach rowu dobiegowego do stanowiska. Najczęściej jednak, w trakcie przygotowań do obrony w 1944 roku, nie zdążono ich wykonać.