Schronisko PTTK na Stożku Wielkim zostało oddane do użytku 9 lipca 1922. Jest to obecnie najstarsze istniejące polskie schronisko w Beskidzie Śląskim. Poprzednikiem było schroniska na Ropiczce . Oficjalny wniosek budowy polskiego schroniska na Stożku wysunął już w 1910 r., krótko po ukonstytuowaniu się Polskiego Towarzystwa Turystycznego Beskid w Cieszynie, członek jego zarządu Jan Galicz. Wybrano teren pod szczytem góry i przeprowadzono wstępne rozmowy z jego właścicielami, Ewą Podżorską i Andrzejem Byrtusem. 25 listopada 1910 r. inny członek zarządu, Jan Kotas, w Wiśle podpisał z wymienionymi wyżej właścicielami umowę wstępną w sprawie sprzedaży Towarzystwu parceli o powierzchni pół morgi za cenę 120 koron austriackich. Niestety rozpoczęcie budowy schroniska uniemożliwiły problemy u których źródła stało zagrożenie interesów niemieckiej organizacji turystycznej Beskidenverein oraz wybuch I Wojny Światowej. Na posiedzeniu zarządu PTT Beskid w dniu 31 maja 1919 r. podjęta została uchwała o natychmiastowym przystąpieniu do zarzuconej przed wojną budowy schroniska na Stożku. Koszt budowy miał wynieść 250 tys. koron, a Towarzystwo posiadało jedynie 60 tys. koron, więc odwołano się do ofiarności społeczeństwa. Zbiórka funduszy pozwoliła dr. Kotasowi na kupno parceli oraz rozpoczęcie budowy obiektu, zaprojektowanego przez Stanisława Chorubskiego. Kamień węgielny pod budowę schroniska na Stożku położono uroczyście 20 maja 1920 r. Prace budowlane podjął Józef Nossek z Cieszyna. Pod jego kierownictwem roboty murarskie wykonał majster murarski Kisza z Rzeki, roboty ciesielskie Kluz z Gródku. Równolegle z postępującą budową trwała zbiórka pieniędzy. Rada Narodowa Księstwa Cieszyńskiego ofiarowała dochody z cła. Dużego wsparcia udzieliły spółdzielnie „Ziemia” i „Las”, a goleszowska cementownia przesłała dwa wagony cementu. Fundusze pochodziły także ze składek społeczeństwa polskiego. Niespodziewanie pojawiły się przeszkody natury politycznej. Kiedy gotowa była wysoka, kamienna podbudowa obiektu, nadeszła wiadomość o ustanowieniu 28 lipca 1920 roku przez Radę Ambasadorów w Paryżu granicy polsko-czechosłowackiej wzdłuż grzbietu Czantoria Stożek - Kiczory. Schronisko dzieliło od granicy państwowej zaledwie kilkanaście metrów. Natychmiast zwołano Walne Zgromadzenie PTT i postanowiono kontynuować budowę. Wykonawcy zdążyli przed zimą przykryć obiekt dachem. W następnym roku tempo robót spadło. Ciągle brakowało pieniędzy. W międzyczasie PTT Beskid 5 lutego 1921 r. przystąpiło do PTT i występowało odtąd jako Polskie Towarzystwo Tatrzańskie Oddział Beskid Śląski w Cieszynie. Głównym motorem całej budowy był Jan Galicz, któremu dzielnie sekundował młody wówczas nauczyciel Wincenty Zając. W dniu 9 lipca 1922 r. odbyło się poświęcenie i otwarcie obiektu, który ostatecznie kosztował ponad 2 miliony marek. Wykańczanie i wyposażanie schroniska trwało aż do 1929 r. W czasie okupacji w schronisku gospodarowali Niemcy. Z zawieruchy II wojny światowej schronisko wyszło mocno zdewastowane. 15 maja 1945 r. Karol Kaleta i Jerzy Bogucki, późniejsi członkowie nowego zarządu cieszyńskiego PTT, zastali salę jadalną schroniska zasłaną grubą warstwą nawozu po stacjonujących tu koniach. Zaangażowany dozorca zapobiegł rozgrabieniu schroniska i w następnym roku wróciło ono do służby. W latach 1962 - 1965 schronisko zostało gruntownie wyremontowane i zmodernizowane (doprowadzono energię elektryczną, wodę, wykonano centralne ogrzewanie). Schronisko położone jest na grzbiecie Pasma Czantorii, którym biegnie m. in. granica polsko-czeska. Schronisko oferuje 72 miejsca noclegowe w pokojach od 2 do 8 osobowych. Dodatkowo można nocować w pokojach wieloosobowych oraz, w przypadku braku miejsc, na podłodze. Łącznie w schronisku może przenocować 90 osób. Goście schroniska mają dostęp do bufetu, jadalni (100 miejsc), sali telewizyjnej, ogródka z parasolami (tylko w lecie) oraz stołu do tenisa stołowego (tylko w zimie). W pobliżu schroniska znajdują się 2 wyciągi narciarskie: krzesełkowy (780 m, czynny również w lecie) i talerzykowy (275 m). Źródło: .