Wieża Światowida w Jastrzębiej Górze była jedną z nielicznych wież windowych łączących dwa poziomy miejskie, jakie funkcjonowały w dawnej Polsce. To rozwiązanie konstrukcyjne pomagało ominąć plażowiczom ponad 300 stopni schodów dzielących ich od plaży, wysoki klif utrudniał szybkie przemieszczanie się. Budową zajęła się prywatna firma „Jastgór”. Wieża wyposażona miała zostać w nowoczesną jak na tamte czasy windę. Wybuch II wojny światowej zaprzepaścił plany, mimo, że samą wieżę wzniesiono w 1938 roku to dokończenie projektu nastąpiło na przełomie lat 1965-66. Do dziś pojawiają się sprzeczne informacje, dotyczące czasu przez jaki „Światowid” funkcjonował w pełnej okazałości czyli, przewożąc mieszkańców i turystów z klifu na plażę i z powrotem. Jedne źródła podają , że były to dwa lata, drugie i bardziej prawdopodobne , że pięć. Nie mniej jednak i tak bardzo krótko. Zaniedbana i nie konserwowana konstrukcja runęła na początku stycznia 1982 roku. Część informatorów poświęconych Jastrzębiej Górze, jako przyczynę zawalenia się wyciągu podaje silny sztorm, jednak wejście do wind znajdowało się już po za plażą, na wysokości co najmniej 8 metrów nad poziomem morza i mało jest prawdopodobne, aby fale dotarły, aż do fundamentów wieży. Bardziej prawdopodobne są dwie inne, niezależne przyczyny, które wystąpiły równolegle. Wibracje silników zainstalowanych na szczycie wysokiej wieży i wody gruntowe, które od lat płynęły jako małe strumyki w sąsiedztwie wyciągu.

Źródło: