"Czerwony Dom" - zamyka północną część dziedzińca gospodarczego. Murowany z kamienia i cegły, tynkowany. Zbudowany 1582-1589; dojrzały barok z reliktami późnego renesansu (bryła, układ jedno- i dwutraktowy wnętrz, sklepienia parteru kolebkowe z lunetami, sgraffito elewacji, sgraffita elewacji); przebudowa ostatnia ćwierć XVII w., lata trzydzieste XVIII w. (sufity z fasetami i dekoracjami ramowymi, dach, schody, wystrój fasady), około połowy XIX w. kamienne portale fasady, około 1930 r. przekształcenie otworów okiennych, remont elewacji i częściowe przekształcenie wnętrz, wtedy także sufity z fasetą oraz niektóre sklepienia zastąpiono płaskimi stropami z podsufitką. Po 1945 r.: portal fasady przekształcony na okno, elewacja frontowa wielokrotnie malowana zatraciła w partiach wystroju głębokość reliefu.
Do 1810 r. własność klasztorna. Od 1810 do 1945 r. własność rodziny Schaffgotschów; w 1830 r. w budynku założono urząd lekarza zdrojowego, w 2 połowie XIX w. łaźnia leczni-cza przy źródle Ludwika oraz hrabiowskie biuro zarządu uzdrowiska, około 1930 r. urzą-dzono w budynku muzeum ornitologiczne". [Studium konserwatorskie]
-

Łaźnia Ludwika, ul. ks. P. Ściegiennego, neoklasycystyczna, zbudowana w 1858 r. wg projektu Bockscha, architekta Schaffgotschów, nie istnieje. Położona była przy zachodniej elewacji źródła Ludwika. W XVII w. w miejscu późniejszej łaźni znajdował się dom czeladny, w 1689 r. przebudowany na stajnię. Zbudowana w tym miejscu w 1858 r. łaźnia była jednokondygnacyjnym budynkiem w stylu schinklowskiego klasycyzmu. W latach sześćdziesiątych XX w. w miejscu łaźni, z częściowym wykorzystaniem jej starych murów, wzniesiono bezstylowy, kolidujący z zespołem klasztornym budynek biurowy. [Studium konserwatorskie]

Położona w centrum najstarszej części uzdrowiska. Zabudowa ulicy (do 1945 r. Klosterstrasse) zob. cysterski zespół klasztoru i uzdrowiska.

Studium historyczno - urbanistyczne 2002