Żuraw (dawniej niem. Krantor) – jedna z bram wodnych Gdańska oraz dawny portowy dźwig, usytuowany u wylotu ul. Szerokiej. Był pierwszą siedzibą, a obecnie jest jedną z filii Narodowego Muzeum Morskiego.

Brama wodna w tym miejscu istniała już w 1363 r., a z 1367 r. zachowała się łacińska wzmianka o dźwigu (caranum). W obecnym kształcie Żuraw zbudowano w latach 1442-1444. Służył przede wszystkim jako urządzenie portowe do załadunku towarów i balastu na statki oraz do stawiania ich masztów. Urządzenie było w stanie podnieść ciężar czterech ton na wysokość jedenastu metrów. Mechanizmem są dwa bębny o średnicy około sześciu metrów. Jako siłę napędową wykorzystywano ludzi stąpających wewnątrz tych bębnów.

Żuraw został całkowicie spalony w 1945 r. gdy miasto zdobyła Armia Czerwona. W miarę ocalały mury okalające drewnianą konstrukcję. Obiekt odbudowano dopiero w latach 1957-59, odtwarzając część drewnianą według stanu z pocz. XVII wieku; 1963-65 zrekonstruowano mechanizm dźwigowy. Od czasu odbudowy Żuraw służy celom muzealnym.

W miejscu dawnego składu kolonialnego pod koniec lat 50-tych, ze względu na pilne potrzeby mieszkańców okolicznych domostw, została wybudowana lokalna kotłownia, którą by nieco ukryć zawartość, umieszczono w trzech "niby" stylizowanych przeszkolonych kamienicach. W latach 70-tych gdy Główne Miasto wraz z kolejnymi dzielnicami i osiedlami przyłączano do sieci grzewczej ECII, kotłownię zlikwidowano a budynki przejęło znajdujące się po sąsiedzku w Żurawiu Muzeum Morskie którym wówczas sterował Przemysław Smolarek. Przed kilku laty podjęto decyzję o przebudowaniu dotychczasowego obiektu i w roku 2008 przystąpiono do wyburzenia d. kotłowni. Jesienią 2009 r przystąpiono do budowy nowego obiektu na potrzeby Centralnego Muzeum Morskiego (obecnie: Narodowe Muzeum Morskie).