Ul. Królewska powstała na przełomie XIX i XX wieku, kiedy to Głogów rozpaczliwie szukał możliwości rozbudowy miasta i nazywała się wówczas Königstrasse. Najpierw istniała tutaj po prostu droga. Tędy wjeżdżali niegdyś do Głogowa królowie polscy August II i August III przejeżdżając przez Śląsk do Polski, ale nazwano ją tak najprawdopodobniej na cześć królów pruskich. Po roku 1905 wytyczono jej dalszą część (od obecnej ul. Sikorskiego do ul. Poczdamskiej) i zabudowano czynszowymi kamienicami. Po wojnie była to ulica Królewska. Później, w latach pięćdziesiątych nazwano ją ulicą Stalina. Obecnie nazywa się ulicą Jedności Robotniczej. Nie było więc nigdy w jej nazwie niczego szczególnie nam bliskiego, a i ona sama nie wyróżnia się niczym szczególnym pośród innych ulic w mieście. Była przeciętna. Zabudowana została czynszowymi kamienicami, a na odcinku od obecnej ulicy Sikorskiego do Słowiańskiej częściowo również obszernymi willami. W pierwszej połowie XX wieku powstały tutaj wielkie gmachy Państwowego Gimnazjum Ewangelickiego (1912 r.) - obecnie Szkoła Podstawowa nr 1, i Szkoły Żeńskiej im. Pestallozziego (1926 r.) - obecnie I Liceum Ogólnokształcące im. Bolesława Krzywoustego.
U jej końca były zabudowania dawnego dworca kolejowego, Elektrownia Miejska i tereny Strzelnicy Miejskiej, a naprzeciw nich największy w mieście hotel „National", później nazwany imieniem: „Hindenburg" (po wojnie hotel „Odra", a obecnie siedziba wielu różnych instytucji). Z ulicą Królewską wiąże się początek polskiej obecności w Głogowie, po tragicznym oblężeniu miasta w lutym i marcu 1945 r. Tutaj mieszkali pierwsi polscy przybysze, tu mieściły się pierwsze polskie władze, tu wreszcie u zbiegu z ulicą Słowiańską, był pierwszy hotel i restauracja Nikodema Piotrowskiego „Polonia". W budynku przy ul. Królewskiej 34, mieścił się pierwszy Zarząd Miejski. W dniu 28 maja 1945 r pierwsza ekipa polskiej władzy pod kierownictwem burmistrza Eugeniusza Hoinki przeniosła się do tego domu, po uprzednim jego wyremontowaniu. Trzy pokoje na parterze zostały przeznaczone na siedzibę Zarządu, a pozostała część na mieszkania dla pracowników. Tak więc w Głogowie przy ul Królewskiej powstało pierwsze skupisko polskich mieszkańców miasta. Reszta miasta leżała w gruzach. Błąkali się po nich napływający do Głogowa szabrownicy i ciągle plądrujący i szukający alkoholu żołnierze radzieccy. Dochodziło do bójek i strzelaniny. Było tam po prostu niebezpiecznie. Stąd też przybywający do Głogowa mieszkańcy starali się trzymać razem, właśnie na ulicy Królewskiej i jej najbliższych okolicach. Stopniowo powstawały tutaj niektóre, najpotrzebniejsze wówczas instytucje. Stołówka - w dawnym kasynie wojskowym, posterunek Milicji, apteka, plac targowy, Sąd Grodzki, pierwsza po wojnie Szkoła Podstawowa, Starostwo Powiatowe, a następnie Liceum Ogólnokształcące, przeniesione ze Sławy itp. Obok znajdowały się pierwsze ogródki działkowe, poczta (przy ul. Grunwaldzkiej) i wspomniany już hotel z restauracją. Była to więc jakby wyspą w ciągle zrujnowanym i pustym mieście. Stopniowo dopiero i bardzo powoli Głogów zaczął się zaludniać. Odbudowywano domki na przedmieściach i większe domy mieszkalne, które jeszcze można było uratować. Również ulica Jedności Robotniczej zaczęła się zmieniać. Wybudowano przy niej Bibliotekę Powiatową (obecnie Miejską), a teraz powstaje duży dom mieszkalny. Mieścił się tutaj pierwszy Dom Kultury z salą widowiskową, a później Ognisko i Szkoła Muzyczna. Kiedy zlikwidowano część ulicy Słowiańskiej (od ul. Jedności Robotniczej do granic miasta), znakomicie przy okazji komplikując trasy komunikacyjne w mieście, u zbiegu ulic powstał tzw. „Zielony Rynek", najbardziej ruchliwe targowisko w Głogowie.
Literatura:
J. Chutkowski, Dzieje Głogowa, t. II, Legnica 1991
J. Chutkowski, Wędrówki po dawnym Głogowie, Głogów 1996.
