Zamek został wzniesiony w latach 1782 r.- 1786. Z powodu bliskiego sąsiedztwa bagiennych trzęsawisk nie przewidziano w planach budowlanych żadnego podpiwniczenia w obrębie fundamentów tego obiektu. Całe przedsięwzięcie zrealizowano według kanonów modnego ówcześnie neoklasycyzmu.
Parterowe pomieszczenia były użytkowane aż do 1856 r. przez urzędy rozwadowskiego dominium. Z piętrowych sporadycznie korzystała rodzina książęca.
W Zamku prosperowało od 1857 r. pięć różnych instytucji na szczeblu nie tylko powiatowym. Obiekt ten stał się więc swoistym biurowcem, mającym przodujące znaczenie w całym regionie dolnosańskim. Ponieważ było w nim stale zatrudnionych blisko 30 pracowników rządowych, można przeto snuć domysł, że niektóre z owych biur mieściły się w pokojach na piętrze.
Apartamenty zamkowe były wykorzystywane parokrotnie także i do innych celów, zwłaszcza w okresach wojennych konfliktów. W 1809 r podczas kampanii galicyjskiej księcia Józefa Poniatowskiego, obrał on sobie tutejszy zamek na kwaterę dla swego sztabu generalnego. Pobyt księcia Józefa trwał wtedy dwie doby. Wraz z nim usadowił się najprawdopodobniej w komnatach jego kilkuosobowy sztab.
We wrześniu 1831 r. dla ciężko rannych powstańców książę Lubomirski urządził polowy szpital przypuszczalnie w omawianym tu zamku. Nieco ponad trzydzieści lat później, czyli pod koniec powstania styczniowego w 1863 r., powtórzyła się znów podobna historia. Kolejny, trzeci szpital wojenny urządzili Rosjanie podczas I wojny światowej w 1914 r.
We wrześniu 1939 ks. Potaczało zorganizował też w tym obiekcie punkt opieki medycznej. Podczas okupacji hitlerowskiej Zamek służył z niewielkim przerwami za koszary wojsk niemieckich.
Z kolei po wyzwoleniu spod okupacji niemieckiej usadowił się na parterze tegoż gmachu po stronie wschodniej sztab wojsk radzieckich. Niebawem Rosjanie zajęli cały gmach willi i zagospodarowali go na szpital polowy, który przetrwał do połowy maja następnego roku. Dopiero około połowy maja 1945 r. wojsko sowieckie opuściło zupełnie obiekt. Wskutek tego Miejskie Prywatne Gimnazjum Ogólnokształcące, które mieściło się dotąd w budynku sądu rozwadowskiego, zajęło willę „na rozkaz radzieckiego komendanta wojennego. Ta szkoła przetrwała do letnich wakacji 1948 r. Od września tegoż roku przemianowano ją na Państwową Szkołę Ogólnokształcącą Stopnia Licealnego z prawem uzyskania maturalnego stopnia dojrzałości. Liceum owo istniało do końca roku szkolnego 1955. Następnie prosperowało w willi przez pięć kolejnych lat Państwowe Liceum Pedagogiczne, do czerwca 1959 r. Miejsce Liceum Pedagogicznego zajęła od września 1959 szkoła podstawowa uchodząca za drugą w Rozwadowie. Z nowym rokiem szkolnym 1978/79 podporządkowano ją w charakterze „filii” do szkoły Nr 9 w Stalowej Woli - Rozwadowie. Kilka klas dla najmłodszych roczników zajmowało wszystkie sale na piętrze willi. Natomiast parter użytkowało niewielkie przedszkole do 1996 r., gdyż wtedy zostało przeniesione do innego zbiorczego przedszkola miejskiego w Rozwadowie. W następnym zaś roku uległa również likwidacji „Filia Szkoły Podstawowej Nr 9”. W głównym budynku szkoły nr 9 wygospodarowano dość miejsca dla dzieci z dotychczasowej placówki filialnej. W konsekwencji powyższego opustoszały gmach willi można było zaadaptować w całości na stałą siedzibę organizującego się Muzeum Regionalnego w Stalowej Woli.

Osiedle Rozwadów, osiedle Stalowej Woli położone w północnej części miasta, na lewym brzegu rzeki San, na wysokości 165 m n.p.m. Jest to teren miasta pomiędzy linią PKP, ul. Brandwicką, ul. Graniczną i cmentarzem. Do 28 września 1973 roku był samodzielnym miastem. Był jednym z ważniejszych węzłów kolejowych w południowo-wschodniej Polsce.
Rozwadów został założony w 1690 roku przez Gabriela Rozwadowskiego na południowych krańcach wsi Charzewice, u podnóża Góry Kokoszej. Prawa miejskie otrzymał w 1693 roku na mocy przywileju lokacyjnego uzyskanego od króla Jana III Sobieskiego. Miasto pierwotnie należało do Gabriela Rozwadowskiego, który nazwę dla niego zaczerpnął od swego nazwiska. W połowie XVIII przybyli Lubomirscy, którzy wieloma inwestycjami gospodarczymi przyczynili się do jego rozwoju. Dzięki Lubomirskim został wybudowany m.in. Klasztor OO. Kapucynów, kościół parafialny, budynek Muzeum Regionalnego.
Drewniana zabudowa miasta była niszczona ciągłymi pożarami. Obecna murowana zabudowa pochodzi z roku 1904, kiedy to po ostatnim pożarze wybudowano większość budynków, m. in. kościół parafialny z okazałą wieżą, budynek sądu, poczty i Sokoła. Na rynku stanęły murowane domki parterowe i piętrowe, kryte blachą i dachówką. W rynku i na głównych ulicach ułożono chodniki. Słynął jako miasteczko targowe i handlowe. Jego Rynek był największym terenem handlowym na obszarze całej Puszczy Sandomierskiej. Na nim stał drewniany ratusz, spalony podczas II wojny światowej, w nim mieściło się wiele urzędów i sklepów. Ważne znaczenie dla bytu miasta miał węzeł kolejowy, tu wszystko związane było z koleją, a o mieście mówiono "kolejarski Rozwadów".
28 września 1973 roku Rozwadów został przyłączony do rozbudowującego się hutniczego miasta Stalowa Wola, został jej osiedlem. Stracił swój suwerenny byt i swój niepowtarzalny urok. W pamięci wielu osób pozostał jako miasteczko z długimi tradycjami, chociaż prawnie przestał nim być. Miejski charakter Rozwadowa podkreśla jego centrum, charakterystyczny rynek w kształcie kwadratu, z ładnym parkiem i mieszczańską zabudową wokół niego. Mówi się o nim "Rozwadowska starówka". Był niegdyś skupiskiem ważniejszych urzędów, zakładów rzemieślniczych i sklepów prawie wszystkich branży. Był i jest miejscem spotkań miejscowej ludności. Od rynku rozchodzą się we wszystkie strony krótkie uliczki. Charakter miejski tworzyły też znajdujące się tu szkoły, sąd, poczta, bank, stacja kolejowa, kościół, klasztor, cmentarz, targowisko. Do niedawna był tu szpital i straż pożarna. Rozwijał się handel i rzemiosło. Było tu wszystko co potrzebne jest do życia w małym miasteczku.