Maria Śnieżna (pełna nazwa: Sanktuarium Matki Bożej Przyczyny Naszej Radości "Maria Śnieżna") – sanktuarium maryjne w późnobarokowym, górskim kościółku pochodzącym z końca XVIII wieku, znajdujące się pod szczytem góry Igliczna w Masywie Śnieżnika, nieopodal Międzygórza (Sudety Wschodnie, gmina Bystrzyca Kłodzka, województwo dolnośląskie). Ma status rektoratu samodzielnego, przynależy do dekanatu bystrzyckiego w diecezji świdnickiej.

Urzędowo miejsce nosi nazwę Góra Igliczna i stanowi osadę wsi Wilkanów.

Kościół zbudowano w stylu lokalnej, śląskiej odmiany baroku. Jest murowaną budowlą jednonawową, dwuprzęsłową o ściętych narożach, prezbiterium zaś jednoprzęsłowe z zaokrągloną absydą. Wokół całego budynku dobudowane są soboty. Od zachodu czworokątna wieża nakryta hełmem. Sklepienie kolebkowe z luneta na gurtach i malowidłem o motywach litanii loretańskiej. Ołtarz główny wykonany został w Monachium w pracowni Mayera w stylu pseudobarokowym i pochodzi z 1897. Z tego samego roku są witraże i polichromie. Witraże w prezbiterium przedstawiają rodziców NMP, Annę i Joachima, w nawie zaś św. Józefa, św. Jerzego, św. Agnieszkę i św. Barbarę. Wystrój tworzą liczne obrazy i rzeźby w stylu barokowym i rokokowym: Matka Boska z Dzieciątkiem z roku 1750, Pieta z 2 poł. XVIII wieku i Ukrzyżowanie z 1780. W sobotach umieszczone są bardzo liczne obrazy wotywne o cechach ludowych, m.in. 5 związanych z historią sanktuarium. W prawym krużganku znajduje się ruchoma szopka wykonana przez oo. redemptorystów. Jest także tablica upamiętniająca pobyt Karola Wojtyły 20 sierpnia 1967 i 10 sierpnia 1968 roku.

Sanktuarium wzniesiono w pobliżu miejsca, w którym pierwotnie stała ludowa figura Marii z Dzieciątkiem ustawiona w pod konarami rozłożystego buka. Figurę przywiózł w 1750 r. z pielgrzymki do Mariazell w Austrii wójt Wilkanowa, Krzysztof Veit. Rzeźba ta była kopią tamtejszej Madonny. Piętnaście lat później okolicę nawiedziła potężna wichura, która obaliła również drzewo, nie uszkodziła jednak samej figury. Miejscowa ludność poczytała to za znak od Boga i przeniosła figurę w bezpieczniejsze miejsce, a w 1776 r. zbudowano dla niej nową, drewnianą kaplicę.

Dotychczasowa kaplica przestała wystarczać w latach 70. XVIII wieku. Nie mogła pomieścić licznych wiernych przybywających na wieść o cudownych uzdrowieniach, dlatego postanowiono zbudować w jej miejsce nowy kościół. Kamień węgielny pod kościół wmurowano 18 czerwca 1781 roku. Prace murarskie zlecono Andrzejowi Jägerowi z Międzylesia, a ciesielskie Józefowi Knietig z Wilkanowa. W budowie uczestniczyli pielgrzymi przybywający na Igliczną. Zasadnicza bryła kościoła stanęła rok później. 22 października 1782 roku wikariusz generalny arcybiskupa Pragi, ks. Karol Winter z Międzylesia poświęcił kościół. Dwa lata później dobudowano od zachodu wieżę, a w 1821 tzw. soboty.

W miejscu, w którym dawniej stała drewniana kaplica, wybudowano w 1817 r. drewnianą plebanię.

Miejscowy kult maryjny nawiązuje do bazyliki Santa Maria Maggiore w Rzymie. Według legendy, rzymską budowlę zbudowano w miejscu, w którym w cudowny sposób latem, w nocy z 4 na 5 sierpnia 352 r. spadł śnieg, zapowiedziany wcześniej we śnie papieża Liberiusza i rzymianina Jana. Według opowiadanych historii nazwa została wybrana, gdy przy budowie niepokojono się czy zdążą ją wybudować zanim spadnie śnieg. Chciano także sięgnąć do pierwotnego kultu Matki Bożej, bowiem Santa Maria Maggiore jest pierwszym miejscem kultu maryjnego w Rzymie.

26 czerwca 1777 roku zanotowane zostało pierwsze cudowne ozdrowienie, które potwierdziła komisja kościelna. Było nim przywrócenie wzroku mieszkającemu w Siennej, synowi Wawrzyńca Franke. Dziecko bawiąc się wpadło do dołu z wapnem i straciło wzrok. Następnym cudem było uzdrowienie ręki synowi młynarza, zmiażdżonej przez tryby młyńskie. Niebawem komisyjnie zostało potwierdzonych kolejnych dziesięć cudów, co sprawiło, że na górę zaczęli przybywać liczni pielgrzymi.

Figura została ukoronowana przez Jana Pawła II 21 czerwca 1983 r. podczas mszy na wrocławskich Partynicach.

Info za [ Wikipedia]