Pierwotnie w tym miejscu stał kościół pw. Wniebowzięcia NMP, erygowany w roku 1548 przez Beatę z Kościeleckich księżnę Ostrogską. Zniszczony w 1570 r. przez najazd tatarski, został zastąpiony w roku 1606 nową, drewnianą budowlą przez Annę ze Sztembergów księżnę Aleksandrową Ostrogską. Kościół stanął wówczas na terenie, na którym w okresie międzywojennym znajdował się ogród przy plebanii, a plebania otrzymała w nadaniu - na utrzymanie kościoła - wieś Tiutkiewicze. W 1773 świątynia chyliła się już ku upadkowi, rozpoczęto więc budowę nowego, murowanego kościoła. Ogólne zubożenie spowodowało jednak, iż wznoszono go tak długo, że w roku 1849 zaczęły się rysować nieukończone mury i ostatecznie nabożeństwa przeniesiono do kościółka św. Józefa.

Dopiero w roku 1858 rozpoczęto budowę nowego kościoła, doprowadzając ją do finału w roku 1899. W 1927 roku kościół został odnowiony. Otrzymał wówczas witraże i modernistyczną polichromię. Przed wojną znajdował się w jego wnętrzu malowany na drewnie obraz Matki Boskiej, ofiarowany w roku 1650 przez Jana Czarnokozicza, garncarza lwowskiego. W podziemiach kościoła pochowano rozlicznych Lubomirskich, w tym księcia kasztelana Józefa Lubomirskiego i jego żonę, Ludwikę z Sosnowskich, w której durzył się Kościuszko. W kościele wisiało też epitafium Kazimierza Lubomirskiego, znanego w swoim czasie kompozytora i mecenasa sztuki.

Uszkodzony w czasie wojny kościół przetrwał, został jednak w 1958 roku pozbawiony hełmów wież i ostatecznie przebudowany na filharmonię.