Kolorujstarsze
nowsze
oceń zdjęcie | skomentuj ocenę | 4 głosy | średnia głosów: 6
 | Kresy › woj. zachodniopomorskie › powiat kołobrzeski › Kołobrzeg › 1761 - Oblężenie twierdzy Kołobrzeg w czasie wojny siedmioletniej |
1770 , Miedzioryt przedstawiający koncentracje wojsk pod Kołobrzegiem. Góra mapy to południe a dół północ - teren obejmuje m.in. wsie Błotnica,
Przećmino, Gosław, Sarbia.
Skomentuj zdjęcie
McAron
 Czy ktoś wie co to za bitwa? Podejrzewam, że ma to coś wspólnego z wojną siedmioletnią - 2014-12-01 13:09:08 (11 lat temu)
Na tej stronie znalazłem fragment o treści: "Z początkiem października (1761), na linii Przećmina, Borku i Dźwirzyna stanął oddział w sile 8 tysięcy żołnierzy pod dowództwem gen. por. von Platena." tak więc dołączam mapę do obiektu "Wojna Siedmioletnia". 2014-12-01 13:14:51 (11 lat temu)
Dlaczego przypisane do Kołobrzegu, skoro go tu nie ma? 2014-12-01 18:28:06 (11 lat temu)
Bo dotyczy oblężenia twierdzy Kołobrzeg. Mam ją też przypisać do tych wszyskich wsi które są na tej mapie? 2014-12-02 09:50:15 (11 lat temu)
do McAron: Trzeba będzie odpisać od Kołobrzegu, przypisujemy tylko do tego, co widać. 2014-12-02 18:46:24 (11 lat temu)
|
|
Na stronie od 2006 marzec
20 lat 4 miesiące 10 dni |
21 pobrań 2465 odsłon 6 średnia ocen
Poprzednie i następne zdjęcia McAron
Obiekty widoczne na zdjęciu
Zbudowano: 1761
Umocnienia twierdzy kołobrzeskiej były kilkakrotnie szturmowane przez wojska rosyjskie w czasie wojny siedmioletniej. Plany sztabowców Cesarstwa Rosyjskiego przewidywały bowiem w razie zwycięstwa nad Królestwem Prus stworzenie z Kołobrzegu bazy morskiej dla rosyjskiej floty w tej części Morza Bałtyckiego.
Pierwsze oblężenie twierdzy rozpoczęło się w październiku 1758 roku. Pod miasto podszedł wówczas oddział gen. Palmenbacha, który bez większego wysiłku opanował port i przedmieście Ujście. Samego Kołobrzegu nie udało mu się jednak zdobyć.
Kolejny szturm rozpoczął się 26 sierpnia 1760 roku. Był to skrupulatnie przygotowany desant morski połączonych sił szwedzko-rosyjskich pod dowództwem admirała Miszukowa wspieranych przez armię lądową pod dowództwem gen. Demidowa. Operacja ta nie osiągnęła jednak zamierzonego skutku. Komendant twierdzy płk von der Heyde pomimo przeważających sił wroga nie skapitulował i doczekał się odsieczy gen. von Wernera, który we wrześniu 1760 dotarł pod Kołobrzeg i 18 września rozbił armię oblężniczą gen. Demidowa pod Zieleniewem.
Ponownie pod Kołobrzeg Rosjanie podeszli w sierpniu 1761 roku. Znów było to uderzenie połączonych sił morskich i lądowych. Ich głównym celem ataku było zgrupowanie wojsk pruskich pod dowództwem księcia Fryderyka Wirtemberskiego, który założył swój obóz na przedpolach twierdzy. Dowodzący armią rosyjską gen. Rumiancew postanowił wziąć miasto głodem. Blokada wraz z ciągłym ostrzałem artyleryjskim Kołobrzegu trwała prawie pięć miesięcy. Zmusiła armię pruską do odejścia spod miasta i 16 grudnia 1761 roku do kapitulacji twierdzy.
Rosjanie opuścili twierdzę 9 sierpnia 1762 roku wraz z wycofaniem się Cesarstwa Rosyjskiego z dalszego prowadzenia wojny z Królestwem Prus. Natychmiast po ich odejściu z Pomorza przystąpiono do odbudowy i rozbudowy kołobrzeskich umocnień. Zleceniodawcą tych prac był król Fryderyk II Wielki, który w 1763 roku osobiście wizytował twierdzę. Czerpiąc lekcję z niedawnej klęski postanowiono skupić się na zwiększeniu obronności ujścia Parsęty. W latach 1770-1774 w kołobrzeskim porcie wybudowano zachowane do dziś forty Ujście i Morast oraz zmodernizowano na wzór francuski istniejące wcześniej bastiony. Za:
Pierwsze oblężenie twierdzy rozpoczęło się w październiku 1758 roku. Pod miasto podszedł wówczas oddział gen. Palmenbacha, który bez większego wysiłku opanował port i przedmieście Ujście. Samego Kołobrzegu nie udało mu się jednak zdobyć.
Kolejny szturm rozpoczął się 26 sierpnia 1760 roku. Był to skrupulatnie przygotowany desant morski połączonych sił szwedzko-rosyjskich pod dowództwem admirała Miszukowa wspieranych przez armię lądową pod dowództwem gen. Demidowa. Operacja ta nie osiągnęła jednak zamierzonego skutku. Komendant twierdzy płk von der Heyde pomimo przeważających sił wroga nie skapitulował i doczekał się odsieczy gen. von Wernera, który we wrześniu 1760 dotarł pod Kołobrzeg i 18 września rozbił armię oblężniczą gen. Demidowa pod Zieleniewem.
Ponownie pod Kołobrzeg Rosjanie podeszli w sierpniu 1761 roku. Znów było to uderzenie połączonych sił morskich i lądowych. Ich głównym celem ataku było zgrupowanie wojsk pruskich pod dowództwem księcia Fryderyka Wirtemberskiego, który założył swój obóz na przedpolach twierdzy. Dowodzący armią rosyjską gen. Rumiancew postanowił wziąć miasto głodem. Blokada wraz z ciągłym ostrzałem artyleryjskim Kołobrzegu trwała prawie pięć miesięcy. Zmusiła armię pruską do odejścia spod miasta i 16 grudnia 1761 roku do kapitulacji twierdzy.
Rosjanie opuścili twierdzę 9 sierpnia 1762 roku wraz z wycofaniem się Cesarstwa Rosyjskiego z dalszego prowadzenia wojny z Królestwem Prus. Natychmiast po ich odejściu z Pomorza przystąpiono do odbudowy i rozbudowy kołobrzeskich umocnień. Zleceniodawcą tych prac był król Fryderyk II Wielki, który w 1763 roku osobiście wizytował twierdzę. Czerpiąc lekcję z niedawnej klęski postanowiono skupić się na zwiększeniu obronności ujścia Parsęty. W latach 1770-1774 w kołobrzeskim porcie wybudowano zachowane do dziś forty Ujście i Morast oraz zmodernizowano na wzór francuski istniejące wcześniej bastiony. Za: