W granicach Wrocławia od 1868 r.

Plac powstał według planu urbanistycznego Kaumanna i Hofmanna z 1882 r. Miał kształt prostokąta o wymiarach 140 x 120 metrów z dwoma zieleńcami oddzielonymi dwupasmową drogą (obecną ul. Zaporoską). Przepiękna zabudowa powstała głównie na przełomie XIX i XX wieku. Wschodnią pierzeję zdobił wybudowany w latach 1891-1893 przez Karla Grossera budynek Krajowego Zakładu Ubezpieczeń.
Nowy plac otrzymał nazwę Höfchen Platz, która pochodziła od nazwy wsi, która dawniej znajdowała się w tym rejonie. Na początku lat 30. XX wieku plac otrzymał nowego, "brunatnego" partona. Był nim Franz Seldte (1882-1947), szef Stahlhelmu i minister pracy w rządzie Hitlera.

W czasie walk o Festung Breslau zniszczone zostały wszystkie okazałe kamienice. Ocalał jedynie wspomniany budynek zakładu ubezpieczeń. W latach 1972-1974 r. w miejscu zieleńców na środku placu wzniesiono budynek mieszkalny z częścią handlową zawieszoną nad ulicą, którą co jakiś czas dzielni kierowcy próbują zburzyć.
Jeśli chodzi o powojenne nazwy tego placu to początkowo był on nazywany Placem Prostokątnym. Nazwa ta utrzymła się do 1954 r. W tym właśnie roku patronem został, już w miesiąc po swojej śmierci, Ludwik Hirszfeld (1884-1954), lekarz mikrobiolog, immunolog i serolog.

Pierwsze plany wytyczenia ulicy powstały w latach 70. XIX w. Do ich realizacji doszło już w dziesięć lat później. Nowa ulica biegła wtedy od ul. Powstańców Śląskich do pl. Hirszfelda. Przedłużenie do ul. Gajowickiej nastąpiło w pierwszych latach XX wieku. Kolejne wydłużenie ulicy nastąpiło w latach 20. XX w. co związane było z dalszym rozwojem miasta w kierunku południowym oraz budową osiedla Eichborngarten na Grabiszynie. Najpóźniej wybudowano odcinek między ulicami Gajowicką i Wróblą. Od początku istnienia ulicy jej patronką była córka cesarza Fryderyka III, Charlotte (1860-1919).

W czasie wojny najbardziej ucierpiała najstarsza część ulicy, zabudowana głównie dużymi i bogatymi kamienicami. Po wojnie przez trzy lata ulica nie miała polskiej nazwy, którą wprowadzono dopiero w marcu 1948 roku. Odbudowa ulicy przypada na lata 60. XX w. Wtedy też uchwałą MRN z 22 XII 1965 r. dokonano likwidacji znacznej części najstarszego odcinka ulicy od ul. Powstańców Śląskich do ul. Gwiaździstej.