W zachodniej części wsi, na niewysokim wzgórzu wśród drzew i gęstych zarośli skrywają się skromne pozostałości renesansowego dworu. Nie znane są żadne opisy źródłowe, które charakteryzowałyby ten obiekt, zachowały się tylko skromne wzmianki potwierdzające fakt jego funkcjonowania jako siedziba administratora dóbr ziemskich należących od 1203 do zakonu cystersów z Lubiąża. Dwór zbudowano prawdopodobnie w 2. połowie XVI stulecia i kilkukrotnie przebudowywano w XVIII i XIX wieku. Jeszcze po drugiej wojnie światowej był on w użytkowaniu, później jednak dokonano częściowej jego rozbiórki i tym samym popadł w ruinę.
Budynek dworu był przypuszczalnie dwukondygnacyjny i ośmioosiowy, z użytkowym poddaszem przykrytym łamanym dachem naczółkowym. Nie wiemy, czy posiadał on jakiekolwiek cechy budowli obronnej, jednak poprzez analogię z innymi współczesnymi mu obiektami pełniącymi podobne funkcje można zaryzykować założenie, że był on przystowany do krótkotrwałej obrony przed nielicznym oddziałem zbrojnym. Teorię tę może potwierdzać usytuowanie dworu na wzgórzu w pobliżu przebiegającej przez wieś drogi.
Obecnie dwór jest w znacznym stopniu zdekompletowany w wyniku działań lokalnych mieszkańców, którzy rozebrali go celem uzyskania taniego materiału budowlanego. Zachowały się częściowo sklepienia kolebkowe i fragmenty stropów, a także nieliczne okna i portale w kamiennych opaskach lub ościeżnicach. W pobliżu dworu stoją należące niegdyś do niego budynki gospodarcze z XIX wieku.

(opis pochodzi z )