Pa­ra­fię Świe­ka­towo za­ło­żono w roku 1277, wy­dzie­la­jąc ją z pa­ra­fii Stary Ja­sie­niec (dzi­siaj Se­rock). Pierw­sze bu­dynki sa­kralne były drew­niane. Ko­ściół mu­ro­wany po­wstał do­piero w 1822 roku, po­dob­nie jak po­przed­nie drew­niane na wzgó­rzu cmen­tar­nym . Cie­szył się on pięk­nym, bo­ga­tym wy­po­sa­że­niem re­ne­san­sowo-ba­ro­ko­wym, z czego za­cho­wała się część oł­ta­rza ze szkoły gdań­skiej Her­mana Hana, dziś znaj­du­jąca się w nie­da­le­kim Ry­ko­wi­sku oraz dzwon od­lany w To­ru­niu w roku 1691, który obec­nie sta­nowi eks­po­nat w kruch­cie świe­ka­tow­skiego Ko­ścioła. Z po­wodu na­pływu lud­no­ści i znacz­nie zwięk­sza­ją­cej się licz­bie wier­nych Ko­ściół oka­zał się za mały. Dla­tego też pod ko­niec XIX wieku z ini­cja­tywy ks. An­to­niego Mi­luc­kiego (spo­czywa na pa­ra­fial­nym cmen­ta­rzu) po­sta­no­wiono wy­bu­do­wać nową, więk­szą świą­ty­nię. Jej bu­dowa trwała pra­wie 10 lat z nie­wiel­kimi prze­rwami. Nowy Ko­ściół, który po­dob­nie jak po­przed­nie świą­ty­nie otrzy­mał we­zwa­nie św. Mar­cina Bi­skupa z Tour (po­świę­cony i kon­se­kro­wany 14 marca 1909 r.). To z oka­zji Jego imie­nin (11 li­sto­pada) do Świe­ka­towa zdą­żali lu­dzie z Po­mo­rza i Ku­jaw na jar­mark i mo­dli­twę przed wi­ze­run­kiem św. Mar­cina (go­tycka fi­gura świę­tego za­gi­nęła w nie­wy­ja­śnio­nych oko­licz­no­ściach). Tra­gicz­nym dniem pa­ra­fii i oko­licy były pierw­sze dni II wojny świa­to­wej. W nie­dzielę 3 wrze­śnia 1939 roku woj­ska hi­tle­row­skie spa­liły Ko­ściół i wieś, a 26 miesz­kań­ców pu­blicz­nie roz­strze­lano. Cu­dem oca­lała za­kry­stia z jej wy­po­sa­że­niem, or­naty i na­czy­nia ko­ścielne, księgi li­tur­giczne, kre­dens za­kry­styjny. Ofiarę miesz­kań­ców upa­mięt­niają dziś ta­blice w kruch­cie Ko­ścioła. W pierw­szych mie­sią­cach oku­pa­cji wsi zo­stał za­mor­do­wany przez na­zi­stów ks. pro­boszcz Leon Pełka (nie jest znane miej­sce śmierci) oraz ks. wi­ka­riusz He­lio­dor Zie­liń­ski (w Dol­nej Gru­pie). W cza­sie oku­pa­cji od 1941 roku obo­wiązki dusz­pa­ster­skie ob­jął ks. Jan Teo­dor Leh­mann. Na­bo­żeń­stwa od­by­wały się w ogo­ło­co­nym tzw. sta­rym Ko­ściele, który peł­nił swą funk­cję dusz­pa­ster­sko-ka­te­che­tyczną aż do od­bu­dowy znisz­czo­nego przez Niem­ców Ko­ścioła. Do tego zrywu bar­dzo ofiar­nie włą­czyła się lud­ność pa­ra­fii pod prze­wod­nic­twem ks. Jana Leh­manna. Je­sie­nią 1948 roku z wiel­kimi trud­no­ściami za­koń­czono bu­dowę świą­tyni, którą po­świę­cono i po raz pierw­szy od 9 lat od­pra­wiono Mszę Świętą. Na­stępne lata były dal­szym eta­pem od­na­wia­nia i upięk­sza­nia Ko­ścioła (ławki, po­li­chro­mia, fre­ski au­tor­stwa pani prof. Iwic­kiej, or­gany, nowe oł­ta­rze). Od roku 2011 ko­ściół pod­da­wany jest ka­pi­tal­nej re­no­wa­cji ze środ­ków Eu­ro­pej­skiego Fun­du­szu Roz­woju Re­gio­nal­nego – Dzie­dzic­two Kul­tu­rowe.