W roku 1872 w fabryce Gebrüder Garve G.m.b.H. Hautleim Fabrik bracia Reinhold i Woldemar Garve uruchomili produkcję kleju skórnego. Po pół roku działalności drewniane baraki produkcyjne spłonęły. Odbudowano je wznawiając produkcję. Na ostatnie dziesięciolecie XIX wieku przypada intensywny rozwój zakładu. Powstała wtedy murowana zabudowa, w tym: płuczkarnia, warzelnia, suszarnia, kotłownia i maszynownia. W roku 1898 kotłownię zmodernizowano budując 35-metrowy komin. Na przełomie XIX i XX wieku fabrykę rozbudowano o nowy magazyn surowca, suszarnię wyklejek, portiernię, stajnię i wozownię. W roku 1902 uruchomiono własne ujęcie wody ze studni głębinowej o głębokości 46 metrów (wcześniej wodę czerpaną z Czarnej Strugi). W pierwszej dekadzie XX wieku wzniesiono budynek administracyjny, ogrodzono teren fabryki, uregulowano Czarną Strugę, przebudowano odpływ ścieków i osadników z filtrami, zakupiono i przebudowano na elektrownię wodną pobliski młyn wodny, wybudowano nową suszarnię i warzelnię, wieżę ciśnień i kotłownię z nowoczesnym kotłem parowym i wysokim kominem, doprowadzono bocznicę kolejową. Zmodernizowano również napęd transmisyjny w głównych halach produkcyjnych fabryki. Wszystkie te inwestycje pozwoliły na rozszerzenie asortymentu produkcji o papier ścierny, tarcze szlifierskie oraz mieszanki paszowe dla zwierząt hodowlanych. Sprzedawano również tłuszcz będący produktem ubocznym. W roku 1909 większość zabudowań fabryki spłonęła powodując roczną przerwę w produkcji. Odbudowane obiekty fabryki otrzymały konstrukcję żelbetową. W czasie I wojny światowej zmieniono profil produkcji: wytwarzano głównie żywność. W roku 1927 wybudowano perełkownię i rozpoczęto produkcję kleju w formie perełek (na bazie patentu z 1926 roku). W czasie II wojny światowej fabryka produkowała głównie dla potrzeb wojskowych (np. wysokogatunkową żelatynę do wyrobu specjalnych klejów dla przemysłu lotniczego), korzystając z siły jeńców wojennych. W kwietniu 1946 na bazie przedwojennych maszyn i zachowanej dokumentacji technologicznej Państwowa Fabryka Kleju Skórnego rozpoczęła produkcję. W roku 1947 zmieniono nazwę fabryki na Dolnośląską Fabrykę Kleju. W roku 1948 wznowiono produkcję kleju perełkowego. W latach 1955-56 fabrykę gruntownie zmodernizowano (m.in. wymieniono niemiecki park maszynowy). W roku 1960 przeprowadzono kolejną modernizację (m.in. zelektryfikowano fabrykę). W latach 70. XXw. rozważano przeniesienie fabryki poza obręb miasta (ze względu na przykry będący efektem procesów produkcyjnych). Ostatecznie w roku 1981 zakończono produkcję. Na początku lat 90. XXw. teren dawnej fabryki został zakupiony przez prywatnego przedsiębiorcę, który dokonał rozbiórki części zabudowań. Pozostałe obiekty zostały wydzierżawione różnym podmiotom gospodarczym.
/Petroniusz na podstawie Nowosolskich ulic, tom 3, Muzeum Miejskie w Nowej Soli, 2011/

Szkoła ewangelicka we wsi Kusser (obecnie Pleszówek - dzielnica Nowej Soli) była już wzmiankowana w roku 1845. We wrześniu 1945 roku w dawnej szkole ewangelickiej i znajdującej się po sąsiedzku szkole katolickiej uruchomiono polską szkołę podstawową z dwiema klasami i 26 uczniami. Ilość oddziałów i uczniów systematycznie się zwiększała. Już na przełomie lat 50. i 60. XX wieku ilość oddziałów osiągnęła 15 a uczniów ponad 500. W związku z przepełnieniem szkoły podjęto decyzję o budowie nowej placówki przy ul. Botanicznej, do której w roku 1963 przeniesiono klasy 4-8. Po rozbudowie nowej szkoły w roku 1989 opuszczono stare zabudowania szkolne, które następnie zostały przebudowane na mieszkania. W budynku Chrobrego 60 oprócz lokali mieszkalnych mieści się filia nr 2 Miejskiej Biblioteki Publicznej.[1]
3 września 1963 roku w Nowej Soli z okazji obchodów 1000 - lecia Państwa Polskiego nadano Szkole Tysiąclecia nazwę „Szkoła Podstawowa nr 3 im. Juliana Tuwima". W 1964 roku powstał przy szkole Społeczny Komitet Budowy Boiska, własnymi siłami wybudowano boisko do piłki ręcznej i koszykówki. [2]
Petroniusz w oparciu o:
[1] Nowosolskie ulice, tom 1, Muzeum Miejskie, Nowa Sól 2009
[2]

http://www.psp3.../tekst.php?id=3

W połowie XIX wieku przy drodze polnej zwanej Alte Strasse, nad Czarną Strugą (Landgraben) wzniesiono młyn wodny (zwany później Alte Kussermühle). Wodę do młyna doprowadzono krótkim kanałem. Na początku lat 70. XIX wieku młyn przebudowano a kilkanaście lat później zlikwidowano urządzając w nim gospodę taneczną i kawiarnię z ogródkiem. W roku 1905 obiekt zakupili właściciele pobliskiej fabryki kleju, którzy w gospodarczej części dawnego młyna uruchomili małą elektrownię wodną służącą fabryce do końca lat 40. XX wieku. W związku z wygaśnięciem koncesji na prowadzenie gospody po roku 1910 rozebrano m.in. salę taneczną. W dawnym młynie urządzono mieszkania. W roku 2000 prywatny inwestor ponownie uruchomił małą elektrownię wodną o mocy 0,02 MW.
(Petroniusz w oparciu o Nowosolskie ulice, tom 3, Muzeum Miejskie w Nowej Soli, 2011)