Dom Cechu Młynarzy zbudowano jako zaplecze dla znajdującego się obok Wielkiego Młyna. Z początku był siedzibą Cechu zaś później wykorzystywano go na siedzibę nadzorującego pracę w młynie Werkmistrza. Budynek wykonany w technice szkieletowej znajdował się przy ul. An der Grossen Muehle po północnej stronie Wielkiego Młyna i posiadał własną bramę wjazdową. W roku 1894 postanowiono przenieść cały budynek oraz bramę, w nowe miejsce to jest, na czoło wysepki na której znajduje się Wielki Młyn. Po marcu 1945 r, Dom Cechu Młynarzy jak mnóstwo innych budowli gdańskich uległ całkowitemu zniszczeniu. Przez pół wieku teren ten był pusty, za wyjątkiem usadowianej tu w końcu lat 60-tych nadbudówki okrętowej jako elementu marketingowego Centrali HZ okrętownictwa, czasami tylko wykorzystywany jako letni bar. W latach 90-tych postanowiono odtworzyć Dom Cechu i pieczołowicie wedle zaleceń konserwatorskich, stanął ponownie w 1997 roku służąc głównie jako restauracja.

Wielki Młyn – na Starym Mieście w Gdańsku należał do największych obiektów przemysłowych średniowiecznej Europy. Został wzniesiony z cegły przez Krzyżaków w XIV w. Służył jako młyn początkowo wyposażony w 12, później zaś w 18 wielkich kół napędzanych wodą z kanału Raduni.

Obecnie w Wielkim Młynie znajduje się centrum handlowe.

Źródło: Wikipedia

br />


Przeprowadzając Kanał przez Stare Miasto, Krzyżacy przyczynili się do rozwoju gospodarczego tej części Gdańska.

W dogodnym, niemal centralnym miejscu Starego Miasta, między Ratuszem a kościołem św. Katarzyny kanał rozwidlono, tworząc w ten sposób wyspę, którą nazwano Tarczą. Na tej wyspie wybudowano największy zakład przemysłowy w państwie zakonnym – Młyn, zwany Wielkim.

Wyposażono go w kilkukondygnacyjne poddasze pełniące rolę magazynów zboża i mąki. Po obu bokach budynku umieszczono ogromne nasiębierne koła młyńskie. Najpierw było ich dwanaście a potem osiemnaście.

W tak dużym zakładzie zatrudnienie znalazło wielu pracowników. Już w 1365 r. powstała pierwsza organizacja czeladnicza w Gdańsku, jaką założyli parobcy z Wielkiego Młyna. W pierwszej połowie XV pracowało w nim 22 pracowników. Przewodził im młynarz, mając do pomocy wspomnianych parobków, a także czeladników piekarskich i browarniczych (oba cechy korzystały z produkcji Młyna). Podstawą produkcji Wielkiego Młyna był przemiał zboża – zarówno dla miejscowego rynku jak na eksport. Zboże, jakie tu mielono to żyto i pszenica, ale też przerabiano jęczmień i owies na słód. Roczny przerób Młyna wynosił 7000 łasztów czyli 15 505 t (1 łaszt = 2215 kg).

Inwentaryzacja z roku 1740 r. mówi o piekarni po wschodniej stronie budynku młyńskiego. Dzisiaj widomym tego śladem jest masywny komin.

Wielki Młyn zaopatrywał piekarzy i browarników tak Starego jaki Głównego Miasta. Ponieważ pozostawał pod kontrolą krzyżacką, rodziło to liczne konflikty na tle opłat. Toteż, kiedy w roku 1454 r. rozpoczęła się wojna 13-letnia z Zakonem, gdańszczanie usilnie zabiegali o przejęcie wpływów z tego dochodowego zakładu. Król polski – Kazimierz Jagiellończyk z kolei zabiegający w Gdańsku o finanse na wojnę – już 16 czerwca 1454 roku wydał w Elblągu przywilej dla Gdańska. Był on dla o tyle znaczący, że przekazywał miastu wszystkie opłaty i wpływy tak ze Starego jak i Młodego Miasta. Ale najważniejszy był zapis o przekazaniu wszystkich krzyżackich zakładów produkcyjnych, w tym Wielkiego Młyna, w ręce Gdańska (...)



Tu więcej: br />


 

Kanał Raduni jest wybitnym średniowiecznym dziełem inżynierskim, zbudowanym przez Zakon Najświętszej Marii Panny Domu Niemieckiego w Jerozolimie, potocznie zwany Krzyżakami, w latach 1338–1356.

Pierwszym etapem powstania Kanału było przeprowadzenie w 1338 r. nowego koryta Raduni na odcinku od Pruszcza Gdańskiego aż do Motławy w centrum Gdańska. Przez teren Starego Miasta przeprowadzono je tzw. Kanałem Młyńskim. Funkcja tej budowli hydrotechnicznej była różnoraka. Po pierwsze zapewniono w ten sposób zaopatrzenie miasta w wodę pitną, po drugie nad kanałem ulokowano młyny zakonne, po trzecie zaś jedna z odnóg kanału zasilała w wodę fosę zamkową. Spadek tego kanału, a co za tym idzie siła jego wód, okazały się zbyt małe. W 1356 r. ­władze krzyżackie zbudowały na odcinku od Oruni, do ujścia nowy, większy kanał.

Prawie natychmiast rozpoczęto wykorzystywanie wód nowego kanału do napędu urządzeń zakładów przemysłowych. Szczególnie licznie powstawały one w rejonie kościoła św. Katarzyny na Starym Mieście. Większość z nich należała do Zakonu. Jeszcze przed 1364 r. zbudowany został Wieki Młyn (największy zakład ówczesnej Europy, posiadający 18 kół młyńskich). W 1355 r. wzniesiono kuźnicę miedzi, brązu i mosiądzu (miedziennicę), w 1363 r. dwie szlifiernie, a w 1367 r. młyn olejarski. (...)

/p>