| zapomniałem hasło | nowe konto | dodaj zdjęcie
Mapa
Nieistniejące
Komentarze Kresy Kresy + Polska Panoramy Pomoc

Za wpłaty ze zrzutka.pl oraz cegiełek kupione zostały:

  • Dyski twarde Seagate Exos X22 20TB x 2 = 2500 zł
  • Router TP Link Archer X55 AX3000 = 277 zł
  • Serwer plików NAS QNAP TS-673A-8G = 4677 zł

Przeznaczenie: kopie zapasowe strony (obecnie wykonywane są ręcznie na domowym komputerze)

zdjęcie 1 zdjęcie 2 zdjęcie 3

wczytywanie danych...
proszę czekać...

Galeria zdjęć fotografa - 'Artur Olechniewicz'

Dodane od Dodane do
Wykonane od do
Dodane
Sanok - Grobowiec rodziny Wiktor , Olga Didur-Wiktorowa (ur. 18 października 1900, zm. 17 lipca 1963 w Sanoku), związana z ziemią sanocką polska śpiewaczka operowa, córka światowej sławy śpiewaka Adama Didura (1874-1946), była drugą z pięciu jego córek. Jej matką była pochodząca z Hiszpanii śpiewaczka Angela Aranda-Arellano. Olga pierwsze nauki pobierała m.in. u sanockiej nauczycielki Matyldy Wasylewicz a następnie na pensji we Lwowie. Talent muzyczny doskonaliła u boku ojca. Występowała w rolach sopranowych ale najczęściej śpiewała w skali mezzosopranowej. Grała główne role w operze Lwowskiej, Teatrze im. Juliusza Słowackiego w Krakowie oraz Teatrze Wielkim w Warszawie. Z powodzeniem występowała w nowojorskiej Metropolitan Opera. W okresie międzywojennym, po porzuceniu nowojorskiej sceny, wraz mężem Andrzejem Wiktorem h. Brochwicz, mieszkała w dworze w Woli Sękowej k. Sanoka. Włączała się wtedy w życie kulturalne Sanoka, występując w na scenie miejscowego „Sokoła”. Podczas niemieckiej okupacji przyczyniła się do uwolnienia kilku osób z rąk gestapo. Po wojnie władze komunistyczne, po parcelacji majątku Wiktorów, zmusiły ją do opuszczenia dworu, który w nocy z 26 na 27 kwietnia 1946 roku został spalony podczas ataku UPA. Olga Didur-Wiktorowa zamieszkała w najpierw w Sanoku a następnie w Katowicach. Po II wojnie światowej pracowała w Operze Śląskiej w Bytomiu jako asystentka reżysera i scenografa. Zmarła w Sanoku na zapleczu apteki Kawskich 17.07.1963 r. Pochowano ją na Cmentarzu Centralnym w Sanoku (w części Matejki Stary). Grobowiec Olgi Didur-Wiktorowej i jej męża Andrzeja Wiktora h. Brochwicz na Cmentarzu Centralnym w Sanoku
2018
- marek45 - 2023-05-11 14:56
Sanok - Mogiła zbiorowa pomordowanych więźniów w Sanoku, 79. ROCZNICA NIEMIECKIEJ ZBRODNI NA GÓRZE GRUSZKA W nocy z 5/6 lipca 1940 r. niemieccy okupanci dokonali jednej z największych zbrodni na terenie ziemi sanockiej – egzekucji 112 więźniów sanockiego więzienia. Miejscem tej egzekucji było wzgórze „Gruszka” koło Tarnawy Górnej, a jej ofiarami Polacy z różnych stron kraju, którzy zostali ujęci podczas przedzierania się na Węgry oraz mieszkańcy Sanoka. Przed egzekucją aresztowanym urządzono w sanockim sądzie „proces” – wszyscy aresztowani otrzymali wyroki śmierci. Nocą z 5/6 lipca 113 skazanych czterema policyjnymi samochodami ciężarowymi przewieziono przez Zagórz i Tarnawę Górną na górę Gruszka. Podczas transportu udało się zbiec jednemu z aresztowanych. Na Gruszce czekał już wykopany, odpowiedniej wielkości, dół. Egzekucja zakończyła się nad ranem 6 lipca. Wykonali ją żołnierze z 45. Batalionu Policyjnego stacjonującego w Rzeszowie. Zwłoki zamordowanych doczekały się ekshumacji i godnego pochówku dopiero w listopadzie 1947 r. Ich szczątki przewieziono do Sanoka i pochowano w zbiorowej mogile na cmentarzu przy ul. Rymanowskiej. Wg Andrzej Romaniak, Nie tylko zabytki, [w:] Stowarzyszenie Opieki nad Starymi Cmentarzami w Sanoku 2009-2014, s. 38-39, Sanok 2015 Sokół dłuta Stanisława Jana Piątkiewicza na zbiorowej mogile Polaków zamordowanych na górze Gruszka na Cmentarzu Centralnym przy ul. Rymanowskiej w Sanoku.
2019
- marek45 - 2023-05-08 11:17
więcej zdjęć
Kontakt do administratorów strony Fotopolska.Eu: | Regulamin serwisu: https://fotopolska.eu/2,artykul.html
© Copyright 2012 Neo & Siloy
Kolokacja serwerów Amsnet