Pałac

Pozostałości pałacu usytuowane są nieopodal kościoła, po jego południowej stronie, za to­rami kolejowymi, na zachód od drogi prowadzącej z Nowej Soli do Sulechowa. Położo­ne są w głębi założenia pałacowo-folwarczno-parkowego, na osi głównej bramy wjazdo­wej prowadzącej od ulicy przez obszerne podwórze gospodarcze zabudowane budynka­mi mieszkalno-gospodarczo-produkcyjnymi. Ruiny posadowione na prostokątnym pla­cu, otoczonym z wszystkich stron mokrą fosą oddzielającą ją od pozostałych części założe­nia. Wyspa od wschodu graniczy z terenem folwarku, od zachodu i południa parkiem oraz od północy łąkami. Relikty pałacu i dawny folwark obecnie stanowią własność prywatną.

Pierwszą potwierdzoną w źródłach informacją dotyczącą miejscowych dóbr była wzmianka w 1482 roku o skazaniu przez księcia Jana II Żagańskiego na śmierć za rozbój trzech braci von Zabeltiz. Prawdopodobnie już wówczas istniała w Konotopie siedziba rodu von Zabel­tiz wzniesiona wśród bagien, jako dwór obronny otoczony wodą. W 1506 roku dobra ry­cerskie Konotop nadane zostały w lenno Konradowi von Löben. W 1513 roku objął je Bal­tazar von Löbell, a następnie Wolf von Löbell. Około 1550 roku majątek nabył Johann von Dyhrn. Ślub jego wnuczki Anny z Zygmuntem baronem von Kottwitz, przeniósł dobra na okres 200 lat we władanie tej rodziny. W ostatnim dziesięcioleciu XVII wie­ku z inicjatywy ówczesnego właściciela Adama Wenzela von Kottwitz rozpoczę­to budowę pałacu. Prace ukończono w grudniu 1696 roku. Była to czworokąt­na, budowla z dwoma skrzydłami bocznymi, frontem zwrócona na wschód. Kor­pus dwukondygnacyjny nakrywał czterospadowy dach. Boczne skrzydła obejmowa­ły ogród, a całość była otoczona fosą przez którą przerzucone były trzy mosty. Z uwa­gi na bagnisty grunt konstrukcja pałacu posadowiona została na ruszcie palowym. Po ponad dwustuletnim panowaniu rodu von Kottwiz, Karl Gotthard sprzedał rezydencję w 1788 roku von Luckowi. Na przełomie XVIII i XIX wieku dobra kilkakrotnie zmie­niały właścicieli. Od 1791 roku należały do hrabiny Bethusy z domu Posadowsky, od 1796 roku do księcia von Carolath-Beuthen, po nim do barona von Birckhahn, od 1801 roku do księcia Georga von Hessen-Darmstadt a następnie do von Triebenfelda. W roku 1825 Konotop nabył von Wullfen, natomiast przed rokiem 1845 należał on do barona von Falkenhayn, który odziedziczył go po żonie. W 1845 r. posiadłość nabył hra­bia von Förster. Od 1880 roku sukcesorem dominium został rotmistrz Emmo Förster, po którego śmierci panowanie objął jego syn Kurt Förster. Rezydencja pozostała w jego rę­kach do 1945 roku. Po wojnie w majątku zorganizowano PGR, a w pałacu mieszkania. W latach 50. XX wieku stan techniczny budynku znacznie się pogorszył. Z tego powo­du wykwaterowano mieszkańców i w 1965 roku grożący zawaleniem obiekt częściowo ro­zebrano. Na początku XXI stulecia dawny folwark z ruiną pałacu został sprzedany przez Agencję Rolną Własności Skarbu Państwa w Zielonej Górze osobom prywatnym.

Do dzisiaj z pałacu przetrwały fragmenty murów konstrukcyjnych korpusu: centralna część fasady z narożnikiem południowo-wschodnim, cała ściana południowa i fragment zachodniej oraz murowany taras od strony parku. Z wystroju pałacu zachowała się ­kamienna tablica fundacyjna z 1693 roku.

Źródło:

http://www.lwkz.pl/monument/show/id/465/letter/K