Bastion zamkowy

Pozostałości fortyfikacji bastionowych zamku Sienawskich, które nie były związane z fortyfikacjami miasta Sieniawa. Fortyfikacje zamkowe usytuowane są obu stronach drogi prowadzącej od strony pałacu do centrum miasta (droga znajduje się w miejscu odpowiadającym dawnej bramie, z mostkiem i niewielkim rawelinem), są osłonięte ogrodzeniami, lecz dosyć łatwo rozpoznawalne. Po prawej stronie drogi zachowała się kurtyna murów i bastion południowo-wschodni, na lewo od drogi bastion południowo-zachodni, który obecnie stanowi teren parku miejskiego z zachowanymi okazami drzew, murowaną piwnicą, studnią i śladami fosy.

Fortyfikacje Sieniawy powstały w następstwie decyzji sejmiku wiszeńskiego z 1651 r. o budowie pogranicznych fortyfikacji w celu obrony kraju przed najazdem tatarskim. W 1672 r. Sejmik Wiszeński został powiadomiony o rozpoczęciu budowy fortecy przez Mikołaja Sieniawskiego, którą zamierzał nazwać Sieniawą. W 1676 r. Sejm uchwalił tzw. libertację w odniesieniu do nowo założonej Sieniawy. Wewnątrz fortyfikacji zbudowano dwór, w materiałach archiwalnych określany raz dworem, raz zamkiem. Na południe od fortyfikacji założono ozdobny ogród kwaterowy. Zespół fortyfikacji dworu i ogród, stanowiły jednorodny organizm połączony kompozycyjnie ze strukturą miejską. Fortyfikacje założono na rzucie prostokąta zbliżonego do kwadratu, wzdłuż osi północ – południe, o wymiarach 200x250 łokci, z czterema bastionami murowano-ziemnymi w narożach i murami kurtynowymi o dł. ok. 90 m. Bastiony południowe były większe i w nich mieściły się kazamaty. Dwór po 1772 r. rozebrano i uporządkowano teren, a fortyfikacje dworu zostały rozebrane przed 1781 r. Do likwidacji dworu przyczyniło się powstanie rezydencji z parkiem od strony południowej (dzisiejszy zespół pałacowy) i zmiana w układzie komunikacyjnym.