Cmentarz parafialny przy kościele św. Wawrzyńca powstał na początku XVIIw., kiedy erygowano w tym miejscu parafię. W 1656 pochowano na nim ofiary walk ze Szwedami podczas potopu szwedzkiego. Cmentarz został uszkodzony podczas oblężenia Warszawy w 1794. Kolejnych uszkodzeń doznał podczas obrony Redutu Wolskiej w 1831. Pochowano tu również poległych żołnierzy obu stron.
W 1834, wraz z przekształceniem kościoła w cerkiew, cmentarz utracił charakter nekropolii katolickiej.
W 1921, dwa lata po przywróceniu kościołowi jego poprzedniego statusu, oddzielono wczesniejszy cmentarz przykościelny od powstałego po sąsiedzku w 1836 cmentarza prawosławnego. W 1923 obiekt został zamknięty dla pochówków, jednak zrobiono wyjątek dla zmarłego w 1929, proboszcza Witolda Prądzyńskiego, który przyczynił się do odbudowy kościoła po zniszczeniach z czasu I wojny światowej.
Na początku lat 30. ekshumowano i przeniesiono do części środkowej i wschodniej cmentarza prawosławnego ciała 50 zmarłych tego wyznania m.in. Sokratesa Starynkiewicza i Siergieja Muchanowa.
Cmentarz był miejscem walk podczas kampanii wrześniowej oraz Rzezi Woli w sierpniu 1944. Znajdują się na nim 3 mogiły żołnierzy III batalionu 40. Pułku Piechoty Dzieci Lwowskich i masowa mogiła około 1500 ofiar zbrodni niemieckich, których śmierć upamiętnia krzyż ustawiony w piątą rocznicę wydarzeń.
https://pl.wikipedia.org/wiki/Cmentarz_przy_ko%C5%9Bciele_%C5%9Bw._Wawrzy%C5%84ca_w_Warszawie
