Koloruj
 | Kresy › woj. łódzkie › Łódź › Centrum › ul. Sienkiewicza Henryka › Kościół Najświętszego Imienia Jezus |
1931 , Kościół Najświętszego Imienia Jezus.
ZPKSoft
 To kościół Najświętszego Imienia Jezus. 2018-11-10 21:18:40 (7 lat temu)
do ZPKSoft: Rozpęd :) Dzięki :) 2018-11-10 21:28:21 (7 lat temu)
Podmiana na wieksze 2019-05-03 17:56:31 (7 lat temu)
do ZPKSoft: Kościół Najświętszego Imienia Jezus po 1945 roku. 2019-05-03 17:57:51 (7 lat temu)
do trz (tedesse): Tak, wcześniej św. Jana, podałam jedynie informację bo było złe przypisanie. 2019-05-03 18:22:15 (7 lat temu)
|
|
Na stronie od 2015 lipiec
10 lat 11 miesięcy 12 dni |
 |
kościoły, katedry, kaplice
|
Neoromański kościół oo. jezuitów na ulicy Sienkiewicza 60 w Łodzi został zbudowany w latach 1880-84 jako ewangelicko-augsburski św. Jana Ewangelisty. Był drugim ewangelickim kościołem w Łodzi (po kościele św. Trójcy). 50 tys rubli na wybudowanie świątyni ofiarował łódzki fabrykant Karol Scheibler ( całkowity budżet na 100 tysięcy rubli w złocie)[1]. Po koniec prac w podstawie krzyża wieńczącego wieżę wmurowany został dokument z opisem historii obiektu oraz nazwiska inicjatorów i dobroczyńców budowy. Projekt przygotował inżynier Ludwik Schreiber z Kolonii. Pastor Wilhelm Piotr Angertein objął parafię jako pierwszy. Po zakończeniu II wojny światowej kościół został przejęty przez Kościół rzymskokatolicki . W 1950 r erygowano. W roku 1989 jezuici, którzy opiekują się parafią, wykupili budynki od Kościoła ewangelicko-augsburskiego.
Źródło:
Widok z ulicy Henryka Sienkiewicza na centrum Łodzi
* Pierwotnie, czyli od 1827 roku, była to ul. Dzika;
* W latach 1888-1917 nazywała się ona Mikołajewska i Nikołajewska;
* W latach 1917-1940 nazwę zmieniono na Henryka Sienkiewicza;
* Niemcy przemianowali ulicę na Schiller Strasse (1939-1940) i na Koenig Heinrich Strasse (19401944);
* W 1945 roku powróciła ul. Sienkiewicza.
W 1988 roku ul. Sienkiewicza wchłonęła dawną ul. Boczną. Prawdopodobnie jeszcze przed końcem XIX wieku ulica była wybrukowana drewnianą kostką. To nie miało nic wspólnego z oszczędzaniem na nawierzchni ulic. Drewniana kostka w nocy znakomicie wytłumiała odgłosy przejeżdżających platform konnych, powozów i dorożek. Fabrykanci chcieli w nocy wypoczywać po trudach pracy. Dopiero na przełomie lat 1916-1917 wybrukowano kostką kamienną odcinek od ul. Pustej (dziś Wigury) na południe i od ul. Nawrot do Dzielnej (dziś Narutowicza).
W 1937 roku mieszkańcy Sienkiewicza doczekali podłączenia do kanalizacji miejskiej.
Wikipedia