Województwo łódzkie

Dom adresowo przypisany jest do ul. Szczecińskiej w Łodzi, w rzeczywistości stoi jednak na terenie wsi Antoniew.

Dodał: Fonik1, 2026-06-27 21:49:35

Parafia w Białyninie pw. św. Wawrzyńca powstała w XV w.. Obecny murowany kościół parafialny zbudowany został w stylu secesyjnym w latach 1908 - 1910 według projektu Jarosława Wojciechowskiego. Jest to budowla dwunawowa. Świątynia ta stanęła w miejscu starego, drewnianego kościoła, pochodzącego z 1521 r., który został rozebrany na krótko przed rozpoczęciem budowy nowej świątyni.

Pozostałością po dawnym kościele jest obecnie jedynie drewniany ostrołukowy portal z XVI w., umieszczony w drewnianej kaplicy, zbudowanej w początkach XIX w., znajdującej się na leżącym nieopodal kościoła cmentarzu parafialnym. Portal posiada m.in. prostokątne obramowanie z maswerkami, na których widnieją stylizowane głowy zwierząt oraz rzeźbione węgary. W kościele w Białyninie znajduje się m.in. zabytkowa monstrancja z 1640 r. ozdobiona herbem ówczesnych właścicieli miejscowości - "Jelita" a także secesyjne witraże.

Dodał: Wiesław Smyk, 2026-06-18 13:48:20

więcej

Kościół parafialny pw. św. Marii Magdaleny.

Rys historyczny: Parafię erygował biskup Zdzisław Goliński 4.03.1957 r. Jednak już od 1.08.1939 r. istniała tu tzw. ekspozytura, utworzona przez biskupa Teodora Kubinę z południowej części Radomska przy zabytkowym kościele św. Marii Magdaleny. Wydzielono ją w całości z par. św. Lamberta. Funkcję świątyni parafialnej pełni zabytkowy kościół. Pod względem architektonicznym jest on kompilacją dwóch części: murowanego prezbiterium i zakrystii (prawdopodobnie z XVI w.) oraz drewnianej nawy i kruchty dobudowanej w 1789 r., staraniem i kosztem biskupa Ignacego Kozierowskiego. Na miejscu nawy pierwotnego kościoła ks. Stanisław Zgoda w 1960 r. dobudował przybudówkę oraz kaplicę podziemną. Jego staraniem powstała też kaplica mszalna w miejscowości Szczepocice, która od 1987 r. stała się siedzibą nowoutworzonej parafii. W ostatniej dekadzie świątynia parafialna otrzymał też nowe gonty, instalację elektryczną, odrestaurowano ściany i strop. Staraniem ks. Stanisława Sikory, w latach 2008-2010, podjęto się dostosowania przybudówki do stylu drewnianego kościoła oszalowując modrzewiowymi belkami i dając nowe ściany, okna i pokrycie dachu. Doprowadzono do niej centralne ogrzewanie. Została ona poświęcona 25.12.2010 r. przez biskupa Antoniego Długosza.



Opracował: ks. dr hab. Paweł Wolnic

Dodał: Mariusz Brzeziński, 2026-06-16 09:14:14

więcej

Dom Literatów w Łodzi (kamienice braci Enderów) – dwie kamienice przy al. Mickiewicza 15 i al. Kościuszki 98 w Łodzi będące w latach 1945–2002 siedzibą

Wieżowce Centrali Handlu Zagranicznego w Łodzi powstały w 1976 roku w niedalekim sąsiedztwie dworca Łódź Fabryczna, na obszarze, przeznaczonym na tzw. "centrum biurowe". Oba budynki mają po 68 metrów wysokości do dachu oraz 90 m wysokości całkowitej (wliczając maszty znajdujące się na obu wieżach) i liczą po 20 kondygnacji z czego 19 naziemnych (w tym 16 użytkowych i 3 techniczne) i jedną podziemną. Biurowce zostały wybudowane przez firmy dobrze prosperującego (jak na obecne czasy) przemysłu tekstylnego, Textilimpex i Skórimpex. Oba budynki początkowo należały do jednego właściciela, jednak z upadkiem przemysłu tekstylnego, wieżowce zaczęły być wynajmowane innym firmom. W wieżowcu przy ul. Traugutta 21/23 mieściła się do 2008 r. siedziba Miastoprojektu, firmy zajmującej się projektowaniem architektoniczno-budowlanym. Kompleks ma także charakter konferencyjny. W wieżowcu przy ul. Traugutta 25 znajdują się dwie sale konferencyjne: mniejsza na ok. 80 osób i duża – widowiskowa ze sceną na ok. 200-250 osób. W latach 90. wnętrza wieżowców zostały wyremontowane.



30 czerwca 2008 r. wieżowiec należący do Biura Projektowania i Realizacji Inwestycji Miastoprojekt stał się własnością gminy Łódź. W biurowcu o powierzchni 7942,5 m2 ponad 57 proc. przestrzeni zajmie gmina, umieszczony zostanie tu m.in. Miejski Ośrodek Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej. Pozostałą cześć (piętra od 9 do 15) zajmie województwo i samorząd województwa a także Urząd Marszałkowski, który będzie dysponował powierzchnią 1795 m2. Na działce o powierzchni 2098 m2 na której znajduje się wieżowiec powstaną również siedziby policji oraz służb odpowiedzialnych za likwidację kryzysów.



Planowany jest gruntowy remont wieżowca obejmujący modernizacje wnętrz (wymianę wszystkich instalacji, wind, okien, wzmocnienie stropów) oraz remont elewacji. Koszt modernizacji jest wstępnie szacowany na 20 mln zł.



Oba wieżowce zdążyły się już wpisać na stałe w krajobraz miasta, główne za sprawą swojego kształtu i rozmieszczenia, które jednoznacznie nasuwa skojarzenia z wieżowcami World Trade Center w Nowym Jorku.



Wikipedia

Dodał: fck, 2026-06-08 16:52:56

więcej

Historia



Do ok. 1915 r. tereny obecnego osiedla porośnięte były lasem, stanowiącym własność miasta.



W okresie I wojny światowej w związku z brakami w zaopatrzeniu miasta w opał las ten został wycięty, a pozostałe po nim grunty stanowiły nieużytki, na których w kilka lat po zakończeniu wojen postanowiono postawić nowoczesne osiedle mieszkaniowe.



Osiedle zostało wybudowane w latach 1928 - 1931 przez magistrat m. Łodzi na peryferiach miasta. Mieszkania posiadały wysoki jak na ówczesne realia standard - elektryczność, bieżącą wodę i kanalizację, które to udogodnienia stanowiły rzadkość w przedwojennej Łodzi. W zamyśle osiedle miało stanowić obszar zamieszkiwania łódzkich robotników, jednak w rzeczywistości w obliczu kryzysu gospodarczego z lat 30. czynsze w nowoczesnych blokach okazały się zbyt wysokie dla tej grupy społecznej i na terenie osiedla zamieszkiwała głównie inteligencja - lekarze, urzędnicy - jak np. uczestnik walk o niepodległość i działacz PPS, samorządowiec Antoni Purtal, policjanci i artyści (wśród tych ostatnich m.in. Feliks Paszkowski, Karol Hiller, Katarzyna Kobro i Władysław Strzemiński).

W zasadzie prace przy budowie osiedla trwały aż do początku wojny; prawdopodobnie planowano postawić jeszcze pewną liczbę bloków, o czym świadczy pozostawienie pustych placów w zachodniej części osiedla. Obecnie w miejscach tych stoją garaże.

W 1939 r. na osiedlu mieszkało ok. 5 tys. osób (tj. ponad dwa razy więcej, niż obecnie). Jakkolwiek w okresie tym Łódź była miastem wielonarodowościowym, niemal całość mieszkańców osiedla stanowili Polacy.



W okresie okupacji zamieszkująca osiedle polska ludność została przymusowo wysiedlona, a nowoczesna i korzystnie położona dzielnica stała się miejscem zamieszkania dla sprowadzanych do Łodzi Niemców. Wysiedlenia odbywały się w typowy dla tego rodzaju akcji sposób - rodziny miały ok. 15-20 minut na spakowanie się i opuszczenie domu.

Po wojnie większość mieszkańców powróciła do swoich domów, które, podobnie jak cała Łódź, przetrwały wojnę bez większych zniszczeń.



Mimo iż od momentu zbudowania na osiedlu nie przeprowadzano większych prac remontowych, staranność wykonania i rozwiązania konstrukcyjno-materiałowe powodują, iż w przeciwieństwie do wielu innych części miasta osiedle nadal jest w dobrym stanie technicznym i wizualnym.

Józef Montwiłł-Mirecki - patron osiedla



Patron osiedla



Osiedle zostało nazwa na cześć polskiego działacza niepodległościowego i socjalistycznego Józefa Mireckiego ps. Montwiłł (1879 - 1908), jednego z najbardziej znanych uczestników Rewolucji 1905 roku, skazanego na śmierć i straconego przez władze carskie.



Charakterystyka



Osiedle zostało wybudowane planowo, zgodnie z powstałymi na początku XX wieku koncepcjami miasta-ogrodu - położone na peryferiach, z dala od zanieczyszczonego centrum, w pobliżu zieleni (Park na Zdrowiu) postawiono nowoczesne wielorodzinne bloki, wśród których znajdują się liczne zieleńce i place zabaw dla dzieci.



Zabudowa



Na osiedle składa się 21 trzypiętrowych bloków z cegły, w których znajduje się 1026 mieszkań, zamieszkanych przez ok. 2180 osób.



Mieszkania na osiedlu są wysokie jak na budownictwo tego typu i mają po ok. 2,9 m. Lokale te są niezbyt duże - mają powierzchnię ok. 40-60 m².



Bloki stoją w dość gęstej zabudowie, oddzielone od siebie trawnikami, placami zabaw i grupami drzew (zwykle niewysokich). Znajdujące się wzdłuż budynków uliczki są brukowane tzw. kocimi łbami; są one tak wąskie, iż dwa samochody nie są w stanie minąć się bez wjeżdżania na chodnik. Główne ulice osiedla (w liczbie 4) są szerokie, wyasfaltowane, z szerokimi chodnikami.



W zachodniej części osiedla znajdują się murowane garaże, zbudowane po II wojnie światowej.



W południowej części osiedla znajdują się sąsiadujące ze sobą dwa rozsypujące się budynki nieznanego pochodzenia i przeznaczenia. Przypominają domy jednorodzinne, są jednak znacznie większe. Są parterowe z dobudowanymi na częścią obiektów piętrami; posiadają dwuspadowe dachy. Jeden z nich wykonany jest z cegieł i drewna, a drugi z tylko z cegieł; oba są w bardzo złym stan technicznym i grożą zawaleniem - z daleka widać dziury w dachach i wiele innych poważnych uszkodzeń. Z tego też powodu budynki ogrodzone są płotem z umieszczonym napisem informującym o zakazie wstępu.



Od południowej strony osiedla boczne ściany bloków oraz ściany innych niskich budynków (np. śmietników i garaży) tworzą dość długie ciągi, które zostały pouzupełniane fragmentami muru, przez co osiedle od tej strony odgrodzone jest od ulicy jakby jednym długim murem, w którym istnieją tylko wyloty uliczek osiedlowych. Mur ten od strony zewnętrznej w wielu miejscach porośnięty jest roślinami pnącymi.



Infrastruktura



Na osiedlu znajdują się m.in. biblioteka, przychodnia lekarska, placówki edukacyjne: XVIII Liceum Ogólnokształcące, Szkoła Podstawowa nr 40, Młodzieżowy Ośrodek Socjoterapii nr 3 i Przedszkole Miejskie nr 12. Na północnym skraju osiedla od 2005 roku znajduje się siedziba Okręgowej Komisji Egzaminacyjnej. Na osiedlu działa osiedlowa Izba Pamięci. Ponadto znajduje się tu także pewna liczba niewielkich sklepów, kiosków i punktów usługowych.



Na terenie osiedla jest dużo zieleni i kilka obecnie zdewastowanych placów zabaw; tych ostatnich niegdyś było znacznie więcej, jednak większość z braku potrzeb (zmniejszająca się liczba dzieci) została zlikwidowana. Dla mieszkańców jednak największe znaczenie w zakresie aktywności fizycznej i wypoczynku ma sąsiadujący z osiedlem park. Tam też zlokalizowane są najbliższe obiekty sportowo-rekreacyjne.



Nazwy ulic



W nawiązaniu do nazwy osiedla także patronami głównych wewnętrznych ulic osiedla są polscy działacze niepodległościowi: Feliks Perl, Gustaw Daniłowski, Henryk Baron i Ksawery Prauss. Pomniejsze, przyblokowe uliczni pozostają nienazwane.

Okolica [edytuj]



Od południa do osiedla przylega największy łódzki park - Park im. marsz. J. Piłsudskiego, a od wschodu - tereny ogródków działkowych, za którymi biegną tory PKP. Na północny zachód od osiedla, poza ulicą Jarzynową znajdują się jedno- i wielorodzinne kamienice.



Źródło:

Dodał: † ☻, 2026-06-02 22:25:48

więcej

Żyrafiarnia posiada obecnie trzy zwierzyny: 

UZURI ur. 14.03. 2013 r. w Emmen Zoo w Holandii.

LIRA ur. 15.06. 2010 r. w Lipsk Zoo w Niemczech.

KITO ur. 26.09. 2012 r. w Ouwehand Zoo w Holandii.

Dodał: Michał. K, 2026-05-31 20:34:32

Murowana świątynia będąca kościołem filialnym parafii w Pątnowie zbudowana staraniem ówczesnego proboszcza ks. Mirosława Nestorowicza w latach 1989-91. Uroczystej konsekracji kościoła dokonał Arcybiskup Metropolita Częstochowski Stanisław Nowak dnia 02.07.1994 r.

Dodał: MateuszeQ, 2026-05-24 21:44:57

Budynek gazowni, wzniesiony w 1887 roku dla Towarzystwa Akcyjnego Manufaktur Bawełnianych Karola Scheiblera, obejmował także zbiornik gazu, wysoki komin i parterowy dom mieszkalny. Projekt został podpisany przez ówczesnego architekta miejskiego, Hilarego Majewskiego.

Gazownia, zaprojektowana na planie litery „H”, miała duże prostokątne pomieszczenie na retorty, sąsiadujące z wąskim pomieszczeniem kondensatorni w głównym budynku. Prawe skrzydło mieściło skład węgla i warsztaty, a lewe – trzy pomieszczenia: magazyn, pomieszczenie urządzeń do oczyszczania gazu oraz skład.

Dodał: Michał. K, 2026-05-23 12:20:24

więcej