Henryk Sienkiewicz zmarł 15 listopada 1916 w szwajcarskim Vevey, gdzie przebywał od dwóch lat, kierując wraz z Ignacym Paderewskim pracami Generalnego Komitetu Pomocy Ofiarom Wojny w Polsce. Skromny pogrzeb pisarza, z powodu trwającej wojny, musiał odbyć się za granicą. Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości stało się możliwe sprowadzenie zwłok Sienkiewicza do ojczyzny. Wiosną 1924 powołano w tym celu Główny Komitet Sprowadzenia Zwłok Henryka Sienkiewicza. W rezultacie drugi pogrzeb pisarza odbył się 27 października 1924. Po dwudniowych uroczystościach trumnę z ciałem autora Quo vadis złożono w podziemiach katedry św. Jana w Warszawie. Pogrzeb w samej tylko stolicy zgromadził tysiące ludzi, w tym przedstawicieli najwyższych władz państwowych z prezydentem Stanisławem Wojciechowskim na czele.

Zanim jednak specjalny pociąg wiozący trumnę dotarł do kraju, przebył daleką drogą ze Szwajcarii. 20 października 1924 odbyło się nabożeństwo w kościele w Vevey, a następnego dnia pociąg pod honorową eskortą, ozdobiony kwiatami i wieńcami, ruszył przez Szwajcarię, Austrię i Czechosłowację do Polski. W ciągu następnych kilku dni kondukt wielokrotnie zatrzymywał się w każdym większym mieście, gdzie delegacje i mieszkańcy oddawali hołd Sienkiewiczowi. Pociąg stawał m.in. w Lozannie, Zurychu, Innsbrucku, Wiedniu i Pradze, gdzie program uroczystości był szczególnie bogaty. 25 października, o godz. 8.25, trumna  dotarła do granicy polsko-czechosłowackiej w Piotrowicach, gdzie czekał osobisty wagon salonowy (tzw mobilna kaplica) .

W kraju na każdej stacji gromadziły się delegacje władz miejskich i tłumy rodaków. Zanim kondukt dotarł do Warszawy, zatrzymywał się w Katowicach, Sosnowcu, Będzinie, Czechowicach Dziedzicach, Zawierciu czy Częstochowie (gdzie trumnę przewieziono pod klasztor jasnogórski na nabożeństwo). Następnie przez Radomsko, Piotrków, Koluszki, Skierniewice i  Żyrardów kondukt dotarł do stolicy.