Działalność rozpoczyna mały zakład produkujący armaturę do układów pneumatycznych: Jenert und Schultz – Armaturenfabrik Eisengiesserei. Fabryka szybko staje się czołowym zakładem produkującym armaturę na terenie ówczesnych Niemiec. Głównymi odbiorami były koncerny węgla kamiennego, przemysł metalurgiczny oraz koncern Krupps. Przedsiębiorstwo zatrudnia około 60 pracowników produkcyjnych oraz 5 pracowników dozoru i administracji. Odlewnia osiągnęła moc produkcyjną na poziomie 200 T żeliwa i 100 T innych metali. W 1932 Erich Jenert spłaca wspólnikowi jego udział zostający tym samym wyłącznym właścicielem Fabryki. Rozszerza także asortyment oferowanej armatury o zawory do aparatury hydraulicznej. W 1938 w wyniku specjalizacji programu produkcyjnego fabryka zostaje przestawiona na produkcję zaworów kabłąkowych żeliwnych. 11.04.1945 roku na polecenie Inspekcji Uzbrojenia VIIIb Armii Niemieckiej z Fabryki wywieziono kilkanaście maszyn, których nigdy nie udało się odzyskać. Erich Jenert, założyciel Fabryki, opuszcza Głuchołazy wyjeżdżając do Niemiec.Wraz z zakończeniem działań wojennych, w związku z niewielkimi zniszczeniami na terenie Głuchołaz, Fabryka została objęta tymczasowym zarządem państwowym przez krajową Delegaturę Południowego Zjednoczenia Metalowego w Bytomiu. Zmieniono także nazwę na “Fabryka Armatur i Odlewnia Żeliwa d. Jenert i Schultz”. W 1949 Na podstawie Zarządzenia Ministra Przemysłu i Handlu, które było ogłoszone w Monitorze Polskim nr A-84, poz. 908, z dn. 15 września 1948 roku, Fabryka uzyskała osobowość prawną oraz nazwę Fabryka Armatur “Głuchołazy” Przedsiębiorstwo Państwowe Wyodrębnione w Głuchołazach z przynależnością organizacyjną do Zjednoczenia Przemysłu Odlewniczego w Krakowie. W tym roku Fabryka osiągnęła moc produkcyjną na poziomie ponad 200 ton armatury na rok, czyli dwukrotnie większą, niż trzy lata wcześniej. W 1950 na mocy zarządzenia Ministra Przemysłu Ciężkiego następuje reorganizacja Fabryki, która zostaje przekształcona w pododdział Dolnośląskich Zakładów Budowy Urządzeń Przemysłowych w Nysie. W strukturach DZBUP pozostaje do 1 października 1952 roku, gdy znów staje się samodzielnym zakładem. W ramach rozbudowy przejmuje budynek po byłej mleczarni przy ul. Kolejowej 7. Nadal rozbudowywany jest również park maszynowy, który wzbogacił się miedzy innymi o kolejne tokarki rewolwerowe, wiertarki kolumnowe oraz piec muflowy. W Fabryce, która od 1 kwietnia 1964 r. przeniesiona została pod nadzór Zjednoczenia Przemysłu Budowy Urządzeń Chemicznych “Chemak”. W 1973 na terenie Fabryki powstaje Zakład Doświadczalny Armatury Przemysłowej, który w 1977 roku zostaje przekształcony w Wydział Produkcji Doświadczalnej. W 1991 w ramach zmian ustrojowych w Polsce firma przechodzi z rąk Skarbu Państwa w prywatne firmy “UNIA” Sp. z o.o. z Białegostoku.