Budynek dworca oddano do użytku 22 lipca 1955 r. Jednak najbardziej reprezentacyjne pomieszczenie gmachu, sala restauracyjna, była gotowa dopiero dwa lata później. To pomieszczenie, o nieregularnym planie, jest usytuowane równolegle do fasady.
W ścianie północno-zachodniej znajdują się ogromne podwójne okna, a pozostałe ściany maja trójsferową kompozycję: przyziemie wyłożone okładziną z czarnego wapienia, fryz kostkowy na samej górze, a pomiędzy nimi znajdują się płyciny i prostokątne pola wypełnione dekoracjami malarskimi.
Malowidła pokrywają również strop sali, a na wszystkich ścianach umieszczono konsole z latarniami. Otwory wentylacyjne zamykają ozdobne, ażurowe kraty z rozetami. Posadzka sali jest wyłożona kamienną mozaiką. Bogaty wystrój sali restauracyjnej został przemyślany do ostatniego szczegółu, zarówno pod względem formy, jak i kolorystyki. O ile poza restauracją na dworcu dominuje chłodna tonacja zielonkawo-błękitna, o tyle w jej wnętrzu przeważa tonacja ciepła. Nawet szybki zdobiących salę latarni zostały wykonane ze szkła w kolorze pomarańczowym, a poza nią- w odcieniach zieleni.
Źródło: Tablica informacyjna na dworcu.

Budynek dworca głównego w Gdyni powstał w latach 1955-1958. Projekt gmachu został wykonany przez architekta Wacława Tomaszewskiego. Był on bardzo trudnym zadaniem zarówno projektowym, jak i wykonawczym. Miał on zastąpić uszkodzony podczas działań wojennych budynek z lat 20- tych XX stulecia, zaprojektowany przez Romualda Millera, swoją formą nawiązującego do dworu alkierzowego.
W latach 50-tych dzieło Millera zostało uznane za relikt międzywojnia.
Nowy dworzec miał być całkowitym przeciwieństwem swojego poprzednika -reprezentacyjnym gmachem, witającym podróżnych w nowoczesnym, europejskim, tętniącym życiem mieście portowym. By spełnić te oczekiwania W. Tomaszewski zaprojektował budynek z zestawionych ze sobą różniej wysokości prostokątnych brył. Jego monumentalna architektura wyrosła z tradycji modernizmu gdyńskiego, przetworzonego w duchu panującego w latach 50-tych stylu socrealizmu.
Oryginalny charakter rozległemu gmachowi nadają elementy klasycyzmu, zastosowanego w podziałach elewacji i wnętrza, oraz w detalu architektonicznym, zestawione z akcentami o konotacjach wywodzących się z art déco. Nowy dworzec to harmonijnie zaprojektowany kompleks dwóch budynków: gmachu głównego i oddzielonego budynku dworca podmiejskiego obsługującego elektryczną kolej podmiejską. Budowę całego zespołu rozpoczęto w 1950 r.
Jako pierwsza pasażerom udostępniana została cześć centralna dworca oraz jego prawe skrzydło. W lewym skrzydle zaplanowano przejście główne na perony przez zbudowany na potrzeby dworca przedwojennego tunel oraz przejście do kolei elektrycznej. Ponadto umieszczono tu obszerną restaurację, poczekalnię, przechowalnię bagażu oraz szereg kas biletowych. Prace nad tą częścią zostały uroczyście zakończone 22 lipca 1955 roku.
W 1959 roku oddano część podmiejską, w której zaplanowano obok poczekalni świetlicę dla młodzieży oraz kawiarenkę i salę kinową. Kino jednak nie powstało, a Przedsiębiorstwo Restauracji Dworcowych"Orbis" zaadaptowało pomieszczenia i taras na potrzeby eleganckiej kawiarni. W 1960 roku utworzono tam Klub Techniki i Racjonalizacji węzła kolejowego Gdynia.
Źródło: tablica informacyjna na dworcu