W roku 1911 z inicjatywy Fundacji Miny i Hermana Konstadtów rozpoczęto na Radogoszczu/Julianowie budowę szpitala dla dzieci żydowskich. W niewykończonym przed 1914 r. budynku Szpitala, po uzyskaniu zgody ze strony Łódzkiego Żydowskiego Towarzystwa Dobroczynności, zorganizowano wieloprofilowy, stały miejski szpital zakaźny.

W końcu lipca 1915 r. w murowanych i drewnianych pawilonach tego Szpitala, znalazło pomieszczenie 200 chorych na dur brzuszny. Równocześnie zorganizowano 100 - łóżkowy oddział dla chorych na gruźlicę. Szpital otrzymał nazwę: Miejski Szpital Zakaźny. W okresie międzywojennym liczył 360 łóżek o profilu ogólnym z oddziałami zakaźnymi. Dzierżawił go Zarząd Miejski od prywatnego właściciela. Oddziały w tym okresie były nadmiernie obłożone a śmiertelność duża.



W okresie II wojny światowej Szpital przejęły władze niemieckie. Wśród leczonych chorych byli również więźniowie Radogoszcza. Szpital liczył wówczas 10 baraków ogrzewanych piecami węglowymi, posiadał niewielkie okna i urządzenia sanitarne w niewystarczającej ilości.



Po wojnie, w 1945 r., Szpital zmienił nazwę na Miejski Szpital Nr 9. Budynki były zdewastowane, a wyposażenie oddziałów - rozkradzione. Chorzy leżeli w salach 16 - 17 łóżkowych. Na przełomie lat 1949/1951 szpitale zostały upaństwowione, w tym również Szpital na Radogoszczu. Przyjął on nazwę Szpitala Nr 9 na Radogoszczu, a następnie Szpitala miejskiego Nr 9 przy ul. Kniaziewicza. Uchwałą Nr 7/53 Rada Narodowa miasta Łodzi opierając się na wniosku Komisji Zdrowia, nazwała Szpital imieniem dra Władysława Biegańskiego.



W 1951 roku podjęto decyzję o rozbudowie i unowocześnieniu Szpitala. Wybudowano nowe pawilony między innymi duru plamistego, obserwacyjny. W latach 1960 - 1962 zostały oddane do użytku dwa nowoczesne pawilony przystosowane do potrzeb oddziałów zakaźnych. W tym czasie zlikwidowano baraki, a oddziały przeniesiono do nowych obiektów. Powstał również oddział chirurgiczny dla potrzeb Miasta. Uruchomiono Poradnię Przyszpitalną Chirurgiczną dla potrzeb Dzielnicy Bałuty, a w następnych latach zmieniono ją na Przychodnię Chirurgii Ogólnej oraz na Poradnię WZW i Poradnię Chorób Jelit dla mieszkańców miasta Łodzi. W marcu 1962 roku oddano do użytku Zakład Anatomii Patologicznej. Na początku lat 60. po rozbudowie Szpital liczył 880 łóżek.



Z dniem 1 stycznia 1996 roku Szpital im dr. Wł. Biegańskiego został organizacyjnie wyodrębniony z Zespołu Opieki Zdrowotnej Łódź - Bałuty i stał się jednostką budżetową podporządkowaną Wojewodzie Łódzkiemu.



Według: