Założycielem największej fabryki włókienniczej w Rudzie Pabianickiej, powstałej w latach 20. XX wieku przy ul. Pabianickiej 184/186 (dawniej Staszica), był przemysłowiec Adolf Horak (1880-1955), wywodzący się z rodziny wyznania baptystycznego o korzeniach czesko-niemieckich. Wcześniej, od 1902 r., wraz z bratem Gustawem, prowadził niewielką fabryczkę przy ul. Piekarskiej na Bałutach, założoną przez ich ojca, Józefa.
W 1921 r. Adolf Horak zakupił, już samodzielnie, od Rudolfa Kellera działkę przy Pabianickiej, do której wkrótce dołączył sąsiedni teren należący wcześniej do kolumny sanitarnej WP. Budowa fabryki ruszyła dopiero w 1926 r. i zakończyła się w 1928 r. W halach produkcyjnych mieściły się przędzalnia i tkalnia oraz farbiarnia z wykończalnią. Surowcem do produkcji tkanin była bawełna.
Stanowiska kierownicze w zakładach sprawowali głównie Niemcy. Robotnicy wywodzili się z Rudy Pabianickiej i z rozległych miast i wsi okolicznych, w tym również z Łodzi. Zatrudnienie było zmienne, w zależności od sytuacji gospodarczej, i na przykład w 1934 r. wynosiło 900 pracowników, a przy lepszej koniunkturze w 1936 r., było już 1440 zatrudnionych. Regulowano to również ilością dni pracy w tygodniu. Charakterystyczne jest, że właściciel fabryki, sam czynnie uczestniczący w życiu zboru baptystów, preferował przy zatrudnieniu swych współwyznawców, szczególnie do nadzoru, czyli majstrów i kierowników, ale również robotników.
Przedsiębiorstwo od 1928 r. działało w formie spółki akcyjnej p.n. "Zakłady Włókiennicze Adolf Horak SA", przy czym akcje posiadali w przeważającej większości członkowie rodziny Horaków (Adolf Horak ze swoją żoną Elfriedą posiadali pięcioro córek i synów w tym czasie mających już własne rodziny).
Zakłady były rozbudowywane. W 1934 r. powstały nowe obiekty tkalni i przędzalni. Dokupiono również nowe tereny przy ul. Starorudzkiej.
W latach okupacji 1939-1944 zakłady funkcjonowały jako "Textilwerke Adolf Horak Aktiongesellschaft" produkując tkaniny głównie na potrzeby wojska niemieckiego. Na początku 1945 r. rodzina Horaków, tak jak większość łódzkich Niemców, uciekła na zachód przed nadciągającą Armią Czerwoną. Zostały przy tym wymontowane i wywiezione elementy głównej turbiny napędowej i inne ważne części mechaniczne.
Po wyzwoleniu Rudy Pabianickiej mimo trudności wznowiono częściowo w niewielkim zakresie produkcję. Wkrótce odnaleziono pod Poznaniem brakujące części i w listopadzie 1945 r. produkcja została w pełni wznowiona.
Zakłady zostały znacjonalizowane i nosiły nazwę "Zakłady Przemysłu Bawełnianego im. Armii Ludowej", a później po prostu "Alba". W takiej postaci fabryka dotrwała do kryzysowego okresu lat 90. Zaprzestano wówczas zasadniczej produkcji włókienniczej i na terenie pojawiło się wiele firm o różnym profilu, wynajmujących pomieszczenia produkcyjne.
Od 1998 r. włascicielem terenów dawnego Horaka jest firma "PROTEKT" zajmująca się produkcją sprzętu zabezpieczającego przed upadkiem z wysokości.